Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

The Boredom of Suzumiya Haruhi : ความเบื่อหน่ายของสุซุมิยะ ฮารุฮิ

บทนำ

นับตั้งแต่ชมรมของเราตั้งขึ้นมา มันควรที่จะมีจุดมุ่งหมายที่แน่นอนซักที กองพัน SOS ก่อตั้งเมื่อฤดูใบไม้ผลิ ขณะที่เหตุการณ์ช่วงถ่ายภาพยนตร์ก็เกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง เหตุการณ์ที่ทำให้ผมเหนื่อยหน่ายใจ แต่ไม่ก่อให้เกิดความกังวลใดๆแก่ฮารุฮิ

ทั้ง 2 เหตุการณ์นั้นเกิดในช่วงเวลาที่ผ่านไปครึ่งปี แน่นอน ในช่วงนั้นรวมถึงช่วงหน้าร้อน ฮารุฮิก็ไม่ได้พยายามที่ปล่อยเวลานั้นไปโดยเปล่าประโยชน์ ไม่น่าแปลกใจเลยถ้าจะเกิดเหตุการณ์ที่ประหลาดและน่าขันมากมาย ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ หรือจะเป็นแค่อุบัติเหตุ ที่แน่ๆคือ พวกเราถูกดึงให้ไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ไม่พึงประสงค์เหล่านั้น

ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรกัน วันเวลาผ่านไป ขณะที่อากาศก็ร้อนขึ้น ไอเดียประหลาดๆก็ผุดขึ้นมาในหัวของฮารุฮิไม่เคยหมด คงเหมือนกับให้เราบอกความแตกต่างแมลงที่ไม่มีอยู่จริงล่ะนะ มันคงจะดีถ้ายัยนั่นเก็บความคิดไว้แค่ในหัวของหล่อน แต่ไม่มีทางล่ะ ไอเดียแผลงๆนั่นมักจะทำให้เราทุกคนต้องเผชิญเหตุการณ์ประหลาดๆที่ทุกคนพยายามจะไม่ให้มันเกิดขึ้น แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันละเนี่ย

ผมไม่รู้ว่าโคอิสุมิ,นางาโต้ หรือคุณอาซาฮินะคิดอะไรอยู่ แต่อย่างน้อยนี่แหละคือสิ่งที่ผมคิด ร่างกายและจิตใจของผมก็ปกติดี แต่ทุกครั้งที่เกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสัตว์ตัวกลมจิ๋ว ที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกเพราะกินมากไปอย่างนั้นล่ะ และจุดจบที่เหมือนกัน คือผมกำลังกลิ้งขึ้นลงภูเขา

บางที ตอนนี้ผมคงพร้อมที่จะกลิ้งแล้วล่ะ

ฮารุฮิกวนใจผมมาก ไม่ว่ายัยนั่นจะอารมณ์ดีไหม หล่อนก็จะเริ่มคิดไอเดียใหม่ๆที่จะทำให้พวกคุณหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกันได้เลย อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่สามารถที่จะอยู่เฉยๆโดยที่ไม่ทำอะไรเลย นั่นแหละเธอล่ะ เมื่อไหร่ที่หล่อนว่าง หล่อนก็จะไปหาอะไรทำ ซึ่งมักจะเป็นเรื่องที่น่าตลกซะด้วยสิ จากประสบการณ์ของผมนะ เมื่อไหร่ที่ยัยนี่พูดอะไรล่ะก็ พวกเราจะไม่มีวันได้สนุกกับการพักผ่อนแสนสงบของพวกเราหรอก บางทีวันคืนเก่าๆที่ดีๆคงจะไม่หวนกลับมาอีกแล้วล่ะ ช่างเป็นคนที่มีปัญหามากซะจริง

ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ตราบใดที่ชีวิตเธอยังไม่น่าเบื่อล่ะก็ นั่นละ สุซุมิยะ ฮารุฮิล่ะ

เพราะนี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก ที่ผมจะแบ่งปันความน่าเบื่อหน่ายของกองพัน SOS ในช่วงครึ่งปีที่น่าผิดหวัง ทำไมผมถึงพูดว่า "เป็นโอกาสที่หายได้ยาก" งั้นน่ะเหรอ ไม่รู้สิ ผมแค่ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องร้ายแรงอะไรถ้าผมจะแบ่งปันเรื่องพวกนี้ และยังไงก็ตาม ผมก็หวังว่าจะมีอย่างน้อยคนนึงที่จะ "ร่วม" รับรู้ความรู้สึกที่ยากเกินที่จะพรรณนาของผมได้

เอาล่ะ งั้นเรามาเริ่มการแข่งเบสบอลโง่ๆนั่นดีกว่า ...

นี่คือบทนำนะครับ สำนวนผมยังขัดๆแน่นอน เพราะผมยังไม่รู้ว่า นายเคียวน์พล่ามอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ ที่แน่ๆ ใครรู้สึกแปลกตรงไหนช่วยๆผมหน่อยแล้วกันนะ - - มือใหม่จริงๆ เดี๋ยวผมจะแปลบทที่ 1 ต่อเลย ตอนนี้คงยังไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอก ผมรอบอร์ดฮารุฮิใช้ได้ก่อนแล้วจะไปโพสทิ้งไว้ หุๆ ยังไงก็ตาม อ่านแล้วก็คอมเมนต์ด้วยนะคร้าบบบ

กลับไปที่:บทนำ: บทที่1:ส่วนแรก: หน้าถัดไป