Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

บทที่ 1 ความเบื่อหน่ายของสุซุมิยะ ฮารุฮิ ส่วนที่ 1

กลับไปที่: บทนำ: บทที่1:ส่วนแรก: หน้าถัดไป

ในวันหนึ่งที่ผู้นำ "กองพันของสุซุมิยะ ฮารุฮิเพื่อนำความตื่นเต้นเร้าใจมาสู่โลก" หรือกองพัน SOS (ในห้องชมรมวรรณกรรม) ฮารุฮิประกาศน้ำเสียงที่ฟังเหมือนกับกัปตันทีมเบสบอลที่เพิ่งจะนำทีมผ่านเข้าไปเล่นใน โคชิเอ็ง (การแข่งขันเบสบอลระดับม.ปลายของประเทศญี่ปุ่น) เป็นครั้งแรกอย่างนั้นล่ะ

"ทุกคน!! พวกเราจะเข้าแข่งเบสบอลกันล่ะ"

นั่นเป็นวันๆหนึ่งในเดือนมิถุนา และเป็น2อาทิตย์นับตั้งแต่ "ฝันร้าย" คราวนั้น ตั้งแต่ตอนนั้น ผมไม่มีสมาธิกับการเรียนเลย ผลสอบที่ออกมาก็เป็นเหมือนฝันร้าย เมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา ฮารุฮิก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจห้องเรียนเลย แต่ผลสอบเธอก็ยังติดอยู่ในท็อปเทน ถ้าพระเจ้ามีจริงในโลกนี้ ผมเชื่อว่าต้องเป็นคนที่ชอบกลั่นแกล้งคนอื่นแหงเลย

เอาละ ไร้สาระมามากแล้ว ผมเริ่มที่จะสนใจที่ฮารุฮิประกาศไว้นิดหน่อย ยัยนั่นกำลังพูดอะไรน่ะ

ผมมองไปที่อีก 3 คนที่เหลือในห้อง

ตอนแรกผมมองไปที่คุณอาซาฮินะ ใบหน้าของเธอช่างไร้เดียงสาราวกับเด็กม.ต้น นี่ถ้าเธอมีปีกเล็กสีขาวล่ะก็นะ เธอจะต้องดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อยบนสวรรค์แน่นอน ใบหน้าของเธอและตัวที่เล็กของเธอ ผมรู้อยู่เต็มเปี่ยมเลยล่ะว่าเธอมีเสน่ห์ดึงดูดสุดๆแน่

ผมไม่รู้ว่าทำไม คุณอาซาฮินะเป็นคนเดียวที่ไม่ได้สวมชุดนักเรียนม.ปลาย เธอกลับสวมชุดพยาบาลสีชมพูแทน ริมฝีปากเธอเผยอขึ้นนิดหน่อย และกำลังมองตรงไปที่ฮารุฮิ แน่นอนว่าเธอก็ไม่ได้เป็นนักเรียนพยาบาลหรอก มันก็แค่ชุดคอสเพลย์เท่านั้นแหละ แต่เธอก็ยินดีที่จะทำตามคำสั่งของฮารุฮิ ฮารุฮิจะต้องซื้อชุดคอสเพลย์มาจากในเน็ทอีกแน่ๆ ยัยนี่มักจะหาชุดแปลกๆมาให้คุณอาซาฮินะใส่อยู่ตลอด ผมเชื่อว่าหลายคนก็คงถามเหมือนกันแหละ "ใส่แล้วได้อะไรขึ้นมา"

"ทำไม่ต้องมีเหตุผลด้วยล่ะ" ยัยนั่นตอบ

"เธอจะต้องใส่ชุดนี้ตลอดเวลาที่อยู่ในห้องนี้นะ เข้าใจไหม!" ฮารุฮิบอกกับคุณอาซาฮินะ

"แต่.. แต่....." คุณอาซาฮินะก็ต่อต้านได้แค่นั้น ในที่สุดเธอก็ต้องยอมทำตามคำสั่งของฮารุฮิทั้งน้ำตา แต่ยังไงเธอก็น่ารัก บางครั้งผมรู้สึกอยากจะโอบเธอจากข้างหลัง แต่ผมจะไม่ทำอย่างนั้นหรอก รับรองได้เลย

ยังไงก็ตาม,ก็แค่ข้อมูลนิดๆหน่อยๆอะนะ 2อาทิตย์ก่อน ชุดประจำของเธอคือชุดสาวใช้ แต่ตอนนี้มันแขวนอยู่บนราวตากผ้าผมคิดว่าชุดสาวใช้เหมาะกับเธอมากกว่าอีกนะ ผมหวังว่าเธอคงจะได้กลับไปใส่ชุดนั้นอีกครั้ง เธอต้องยอมทำตามเสียงส่วนมากแน่ แม้ว่าจะทำให้เธออายนิดๆหน่อยๆอะนะ ว้าว! มันต้องดีแน่

หลังจากได้ยินฮารุฮิพูดถึงการแข่งเบสบอลคุณอาซาฮินะก็เริ่มออกความเห็น

"อืม..." เธอทำเสียงหวาน มันเป็นเรื่องปกติของเธออยู่แล้วล่ะ

ผมมองไปที่เด็กผู้หญิงคนอื่นในห้องบ้าง

ความสูงเธอเหรอ ราวๆคุณอาซาฮินะมั้ง แต่พอเทียบกับคุณอาซาฮินะแล้ว นางาโตะ ยูกิก็เหมือนหัวกะหล่ำรีบๆกับดอกทานตะวันล่ะมั้ง การมีตัวตนอยู่ของเธอก็ราวกับของประดับห้องงั้นแหละ แม้จะมีเสียงรอบข้างแต่ก็ดูเหมือนว่าเอว่าสนใจแต่หนังสือเล่มหนาตรงหน้าเธอมากกว่า

ทุกๆสิบวินาที เธอจะเปลี่ยนหน้าหนังสือของเธอ มันน่าสงสัยว่าเธออยู่ได้ยังไง เชื่อได้เลยว่านกแก้วยังพูดยาวมากกว่าเธอซะอีก หรือแม้กระทั่งตัวสล็อตตอนจำศีลยังดูมีชีวิตชีวามากกว่าเธอเลย

การมีอยู่ของเธอไม่ได้สร้างความแตกต่างๆใด ไม่มีความต้องการที่จะอธิบายสิ่งต่างๆให้เธอ ถ้าให้ผมบรรยายนะ เธอก็เด็กม.4เหมือนผมกับฮารุฮินั่นล่ะ และก็เป็นสมาชิกดั้งเดิมของชมรมวรรณกรรมด้วย ถ้าจะพูดให้ถูก กองพัน SOS ได้มาขอยืมใช้ห้องของชมรมวรรณกรรมนี่ หรือถ้าจะให้ถูกกว่านั้น เราเข้ายึดห้องชมรมวรรณกรรมนี่ไงล่ะ แน่นอนว่าทางโรงเรียนก็ไม่ได้เห็นชอบเรื่องนี้หรอก ตั้งแต่ใบขออนุญาตตั้งชมรมถูกเมินจากพวกกรรมาการนักเรียนน่ะ

". . . . . . ."

ผมละสายตาจากใบหน้าไร้อารมณ์ของนางาโตะ และมองไปที่หนุ่มหน้าตาดีที่เอาแต่นั่งยิ้มทั้งวันอย่างโคอิสุมิ อิทสึกิ เขามองหน้าผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ความเห็นของนายนี่มีความสำคัญน้อยกว่านางาโตะ นี่คือเด็กหนุ่มผู้ย้ายเข้ามาอย่างลึกลับของยัยฮารุฮิ ด้วยรอยยิ้มของนายนี่ เมื่อผมสบตาเขา มันจะกระตุ้นผมให้รู้สึกอยากจะชกหน้าไอ้หมอนี่จริงๆ เหอะๆ โคอิสุมิยักไหล่อย่างไม่มีเหตุผล ....... ในที่สุด ผมก็ถามขึ้นมาจนได้

"เมื่อกี้เธอบอกว่าเราจะเข้าแข่งอะไรนะ?"

ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา เอ..ทำไมทุกคนทำยังกับผมต่อบทคำสนทนากับฮารุฮิช้าไปซัก 5 นาทีอย่างนั้นล่ะ ?

"นี่ไงล่ะ"

ฮารุฮิยื่นใบปลิวให้ผม ผมมองไปที่คุณอาซาฮินะ ที่เคยมีความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับใบปลิว และเห็นกำลังสั่นด้วยความกลัว ก่อนที่จะอ่านใบปลิวอยุ่ข้างหลังผม

"การแข่งขันเบสบอลมือสมัครเล่นประจำเมืองครั้งที่ 9"

มันอาจจะเป็นการแข่งขันเพื่อคัดเลือกหาทีมที่ดีที่สุดในเมือง ที่จัดขึ้นโดยสภาประจำเมืองนะ แล้วก็ดูเหมือนจะจัดมานานแล้วด้วย

"อืมมม...."

ผมเงยหัวขึ้น เผชิญหน้ากับฮารุฮิผู้ซึ่งยิ้มอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้ผมผงะไปโดยไม่รู้ตัว

"แล้วใครจะเป็นคนลงแข่งเบสบอลนี่กันล่ะ?"

จริงๆผมก็รู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ แต่ผมคิดว่าน่าจะลองถามดู

"พวกเราแน่นอนอยู่แล้ว!" ฮารุฮิพูดอย่างมั่นใจ

"พวกเรานี่เธอคงไม่ได้รวมฉัน,คุณอาซาฮินะ,นางาโตะ แล้วก็เจ้าโคอิสุมิไปแล้วใช่ไหม?"

"ไม่งั้นจะหาใครมาล่ะ"

"แล้วเธอไม่คิดจะถามพวกเราก่อนบ้างเหรอ"

"พวกเรายังต้องการคนเพิ่มอีก 4 คนสินะ"

อ่า ... ยัยนี่ยังคงฟังเฉพาะสิ่งที่ตัวเองอยากจะฟังเหมือนเดิมนั่นล่ะ ผมเลยถามออกไปอีก

"แล้วเธอรู้กติกาของเบสบอลแล้วงั้นเหรอ"

"รู้อยู่แล้วล่ะน่า ฉันก็เคยอยู่ในชมรมเบสบอลพักนึง ก็เลยรุ้พื้นฐานบ้างล่ะ"

"พักนึงเหรอ? ไอ้พักนึงที่ว่าน่ะมันนานเท่าไรกัน"

"ก็ประมาณชั่วโมงนึงล่ะมั้ง ก็มันน่าเบื่อจะตายนี่นา เลยออกมาน่ะ"

ก็แล้วถ้ามันน่าเบื่อจะตาย แล้วทำไมเธอถึงอยากจะเข้าแข่งได้ละเนี่ย เมื่อเจอกับคำถามของผม เธอก็ตอบตามมาทันที

"ก็นี่มันเป็นโอกาสที่จะทำให้พวกเราโด่งดังไปทั่วโลกนะ ถ้าพวกเราชนะล่ะก็ พวกเราจะต้องเป็นที่รู้จักไปทั่วแน่นอน นี่มันโอกาสทองเลยนะเนี่ย"

ข้อแรกเลยนะ ผมไม่ได้ต้องการให้ชื่อของกองพันนี้กระจายออกไป
ข้อสอง ถ้าชื่อเสียงของกองพัน SOS กระจายออกไปจริง ไอ้ที่ว่า "โอกาสทอง" นั่นน่ะ หมายถึงอะไรเรอะ

ผมไม่รู้จะพูดอะไร และคุณอาซาฮินะทำท่าเหมือนจะงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น โคอิสุมิก็พึมพำประมาณว่าแล้วมันเป็นยังไงล่ะครับ โดยที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย แล้วนางาโตะละ เธออาจจะไม่ได้อะไรเลยก็ได้มั้ง หน้าเธอก็ยังคงเหมือนเครื่องปั้นดินเผาที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นล่ะ

"เป็นความคิดที่ดีใช่มั้ย มิคุรุจัง?"เมื่อเผชิญหน้ากับฮารุฮิ คุณอาซาฮินะดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ถูกเลยแฮะ

"เอ๋ . . . แต่ . . แต่ . ."

"ใช่มั้ย?.."

ยังกับจระเข้ที่คอยจะเขมือบลูกกวางที่มาดื่มน้ำริมทะเลสาบอย่างนั้นล่ะ ฮารุฮิหลบไปอยู่ข้างหลังคุณอาซาฮินะที่กำลังยืนอยู่ และรวบนางพยาบาลตัวน้อย ไม่สิ น่าจะเรียกว่าประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลมากกว่า

"ว้าย! คุณ....คุณจะทำอะไรค้า~~....."

"ฟังนะทุกคน คำสั่งของผู้บัญชาการคือที่สุด พวกเราได้จัดการความเห็นทุกคนในการประชุมครั้งนี้แล้ว!!"

ประชุมเหรอ? นี่เธอยังเรียกนี่ว่าประชุมอีกงั้นเรอะ การประชุมที่ให้เธอเอาเรื่องแปลกๆมาบังคับให้เราทำเนี่ยนะ?

ฮารุฮิจับที่คอของคุณอาซาฮินะระหว่างที่เธอกำลังขัดขืนอยู่

"เบสบอลนี่ฟังดูน่าสนุกใช่มั้ย? บอกให้รู้เลยนะ เป้าหมายของพวกเราน่ะคือชนะเท่านั้น ห้ามแพ้แม้แต่ครั้งเดียว เพราะชั้นน่ะเกลียดการแพ้ที่สุด!"

"หวา......"

คุณอาซาฮินะกรอกตาไปมาและหน้าแดงอย่างมาก ระหว่างที่ฮารุฮิจับที่ต้นคอของคุณอาซาฮินะยังกับนักมวยปล้ำอาชีพและกัดที่ใบหูของเธอ ขณะที่มองมาที่ผมอย่างดุร้าย เหมือนกับไม่พอใจผมและไปลงที่คุณอาซาฮินะอย่างนั้นล่ะ

"มีปัญหาอะไรอีกมั้ย?"

ยังกับว่าถ้ามีแล้วเธอจะยอมฟังอย่างนั้นล่ะ เฮ้อ... ไม่ว่าพวกเราจะพูดอะไรเอก็ไม่ฟังเลยไม่ใช่เรอะ

"ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้วล่ะครับ"

เฮ้ย!อย่าไปเห็นด้วยอย่างนั้นสิฟะ! อะไรทำให้นายตอบอย่างนั้นได้ทุกครั้งเลยฟะเนี่ย โคอิสุมิ!

"ก็ดี ถ้างั้น เราไปเอาอุปกรณ์จากพวกชมรมเบสบอลกันได้ละ!"

ฮารุฮิออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าคุณอาซาฮินะจะรอดพ้นจากฮารุฮิซักทีนะ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ของเออย่างเหนื่อยล้า...

โคอิสุมิอธิบายความคิดของเขาให้ฟังว่า "มันก็ยังดีกว่าให้พวกเราไปทำสงครามกับพวกเอเลี่ยนหรือตามหาพวกสัตว์ในตำนานนะครับ อย่างน้อยเบสบอลก็ไม่ได้เกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดๆที่พวกเรากลัวกันนะครับ จริงไหม?"

"เออ ก็จริงนะ ... เฮ้อ. . . "

ผมตัดสินใจที่จะยอมรับเหตุผลของเขา อย่างน้อยฮารุฮิก็ยังไม่ทำอะไรเพี้ยนด้วยการให้เราไปตามหาพวกเอเลี่ยน,นักเดินทางข้ามเวลา หรือพวกเอสเปอร์ อะไรพวกนั้น ถ้าเป็นอย่างนั้นนะ แทนที่จะไปเดินหาเหตุการณ์ประหลาดๆรอบเมือง ซึ่งน่าจะเป็นไปได้ที่สุด(ก็แน่ล่ะ นี่มันกิจกรรมหลักของกองพัน SOS นี่หว่า), พวกเรากลับต้องไปเล่นเบสบอล ซึ่งคุณอาซาฮินะก็ผงกหัวยอมรับจนได้

อย่างไรก็ตาม นี่มันไม่ค่อยจะตรงประเด็นเท่าไรเลยนะ นอกจากพวกเราจะผิดวัตถุประสงค์ของกลุ่มแล้ว ลูกดอกไฟที่ฮารุฮิยิงผ่านกำแพงออกไป ยังทำให้ไฟลามไปทั่ว นั่นแหละคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในที่สุด ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับไปที่: บทนำ: บทที่1:ส่วนแรก: หน้าถัดไป

เอาล่ะ ภาคการแข่งขันเบสบอลตอนแรกก็คลอดออกมาทันทีหลังจากที่ผมแปลบทนำเสร็จ ช่วงเห่อก็เงี้ยแหละ หุๆ (ส่วนแรกนี้ถ้าแทบกับในอนิเมแล้ว มันมีรายละเอียดเยอะกว่ามาก แต่ผมว่ามากตรงที่นายเคียวน์มันนั่งพรรณนาชาวบ้านนี่แหละเหอะๆในส่วนแรกนี่ถึงตอนที่โคอิสุมิตอบเห็นด้วยกับฮารุฮิในอนิเมน่ะครับ)อย่างไรก็ตาม ถ้ามีตรงไหนที่รู้สึกขัดๆแย้งผมได้เลยนะครับ ผมยังต้องเรียนรู้อีกเยอะเลยแหละ ขอความร่วมมือด้วยนะครับ ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาเข้ามาอ่านบทแปลของผมมากๆเลยครับ ^^