Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

บทที่ 1 ความเบื่อหน่ายของสุซุมิยะ ฮารุฮิ ส่วนที่ 3

ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ส่วนที่ 2 สั้นไปหน่อย บังเอิญติดเวลาเรียนก็เลยยังแปลต่อไม่ได้ (คือผมไม่ได้แปลเก็บไว้ก่อนน่ะ) เพราะงั้นเพื่อเป็นการชดเชย วันนี้จะพยายามให้ส่วนที่ 3 ยาวที่สุดเท่าที่จะทำได้นะครับ ^^ ไม่รู้จะเมื่อยกันก่อนรึเปล่า

กลับไปที่ : บทนำ: บทที่1 :ส่วนแรก: ส่วนที่2 : ส่วนที่3 : หน้าถัดไป

ขอนอกเรื่องแปปนะครับ ผมรู้ว่ามันอาจจะดูแปลกๆที่เปลี่ยนเรื่องแบบฉับพลันเนี่ย แต่อย่างน้อยพวกคุณก็น่าจะรู้ ว่าคนที่อยู่รอบๆผมทั้ง 4 คนเนี่ย ไม่ใช่คนธรรมดาซักหน่อย แต่กลับมีแต่ฮารุฮิที่ไม่รู้เรื่องนี้ ทั้งสามยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้ผมรู้ และก็หวังว่าผมจะเข้าใจ เฮ้อ ถ้าเทียบสามัญสำนึกของผมเป็นโลกใบนี้ล่ะก็นะ ทั้งสามคนนั้นก็คงเป็นพวกดาวหาง หรือดาวพลูโตที่อยู่ไกลออกไปแน่ แต่ก็นะ เมื่อเดือนที่แล้วผมก็เข้าไปเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่พอจะทำให้ผมยอมรับคำพูดของ 3 คนนั่นว่าอาจจะเป็นจริงก็ได้ ผมไม่ได้อยากรู้หรอกว่าความจริงมันเป็นยังไงน่ะ แต่ตั้งแต่ผมเจอกับยัยฮารุฮิเนี่ย ผมไม่คิดว่าสิ่งที่ผมหวังมันจะเป็นจริงไปได้หรอก

ที่จริงแล้ว ที่คุณอาซาฮินะ,นางาโตะ และโคอิสุมิโผล่เข้ามาในโรงเรียนนี้ก็เป็นเพราะยัยฮารุฮินั่นแหละ พวกเขาดุเหมือนจะสนใจในตัวยัยนั่นมากเลยล่ะ

สำหรับผมเธอก็เป็นแค่เด็กม.ปลายที่ทำตัวน่าเวียนหัวเท่านั้นล่ะ แต่คงมีแต่ผมล่ะมั้งที่คิดแบบนั้นอะ และตอนนี้ ผมเริ่มสงสัยตัวเองละว่าทำไมถึงยังทนอยู่กับเรื่องนี้ได้

แต่ผมยืนยันได้นะว่าผมยังไม่ได้บ้าไปแล้วน่ะ

เพราะมันก็แค่โลกใบนี้ต่างหากที่กำลังเพี้ยนไปทุกที

ต้องขอขอบคุณเกี่ยวกับประสบการณ์ในเรื่องข้างต้นนั่นอะนะ เพราะตอนนี้ผมก็ได้มายืนอยู่ที่สนามพร้อมเจ้าพวกหลุดโลกในกองพันผมแล้วล่ะ

ดูเหมือนว่าการมาของพวกเราจะทำให้เจ้าพวกทีมเบสบอลนั่นงงเป็นไก่ตาแตกเลยล่ะ ผมหมายถึง จะให้พวกเขาทำอะไรล่ะ ในเมื่อชมรมสุดเพี้ยนปรากฎตัวขึ้นพร้อมเด็กสาวในชุดกะลาสี ที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของกลุ่ม กำลังขยับไม้เบสบอลไปมา และกำลังตะโกนอย่างบ้าคลั่งน่ะ ระหว่างที่พวกนั้นกำลังยืนอึ้งอยู่ สนามเบสบอลแห่งนี้ ก็ได้ถูกพวกเรายึดไปก่อนที่พวกนั้นจะรู้ตัวซะอีก พวกนั้นทำได้แค่หยิบลูกบอลขึ้นมาขว้าง ก็แหงล่ะ จะไม่ให้พวกนั้นงงได้ไงกันล่ะ

เอ่อ ขอเสริมนิดหน่อย กลุ่มของเราน่ะแต่งตัวด้วยชุดนักเรียนธรรมดานะ อ้อ มีอีกหนึ่งพยาบาลสาวนี่นา

"เอาล่ะๆ เริ่มต้นด้วยการหวดหนึ่งพันลูกเลย!"

เพียงฮารุฮิพูด และขึ้นไปยืนที่แท่นของพิชเชอร์(คนขว้างลูกเบสบอล) ตอนนี้พวกเราก็ถูกล้อมไปด้วยลูกเบสบอลเป็นชุดๆไปแล้ว เฮ้ย!

"ว้ายยย!"

คุณอาซาฮินะคุกเข่าลงและปิดหัวตัวเองด้วยถุงมือเบสบอล ผมยินดีเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่โดนอัดด้วยลูกบอลอะนะ ผมยินดีเต็มที่เลยครับ! นอกเรื่องอีกแล้วสิ ตอนนี้แต่ละลูกที่ฮารุฮิตีเนี่ย มันช่างรุนแรงซะจริงๆ ทำไมยัยนี่ถึงได้เก่งไปซะทุกอย่างเลยล่ะฟะ

โคอิสุมิก็ยังคงยิ้มเหมือนและรับลูกแต่ละลูกอย่างง่ายดาย

"อืมม~ ผมไม่ได้เล่นเจ้านี่มานานแล้วนะเนี่ย มันทำให้คิดถึงวันเก่าๆจัง"

โคอิสุมิยังคงรับลูกอันรุนแรงของฮารุฮิไปได้เรื่อยๆ แล้วหันมายิ้มโชว์ฟันขาวๆให้ผม โธ่เอ้ย ถ้านายมีพลังมากขนาดนั้นล่ะก็นะ ทำไมถึงไม่มาช่วยปกป้องคุณอาซาฮินะล่ะฮะ

ผมมองไปที่นางาโตะบ้างและเห็นเธอยืนประจัญหน้ากับฮารุฮิ เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้น และก็ไม่สนใจกับลุกที่ผ่านตัวเธอไปเลย ไม่นับลูกนึงที่เฉี่ยวหูเธอไปไม่กี่เซ็นต์อะนะ บางครั้งเธอก็แค่ยกมือขึ้นมารับลูกอย่างช้าๆ ยังกับหุ่นยนต์ และรับเฉพาะลูกที่มันจะอัดเธอเท่านั้นล่ะ จากนั้นก็ค่อยๆเอามือลง เอ่อ เธอน่าจะเคลื่อนที่ไปรอบๆบ้างนะ หรือบางที ผมควรจะสรรเสริญเธอที่มีสายตาที่เฉียบคมดีล่ะ

บางทีผมไม่ควรที่จะสนใจคนอื่นนะ เมื่อลูกบอลนั่นเพิ่งจะผ่ามมือ และรอดใต้ขาผมไป และตรงไปอัดที่เข่าของคุณอาซาฮินะ! ทำไมผมถึงไม่ระวังเลยนะ ให้ตายสิ

"โอ๊ย!"

คุณอาซาฮินะร้องขึ้นมา "มันเจ็บนะค้า~~"

เธอกำลังจะร้องไห้แล้ว เอาล่ะ ผมปล่อยให้เป็นยังงี้ต่อไปไม่ได้ล่ะ

"ฝากด้วยนะ!"

หลังจากที่บอกโคอิสุมิและนางาโตะ ผมก็เข้าไปปกป้องคุณอาซาฮินะทันที และพาเธอไปหลบ

"เฮ้! พวกนายจะไปไหนน่ะ? เคียวน์! มิคุรุจัง! กลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!!"

"เธอกำลังบาดเจ็บนะ!"

ผมยกมือขึ้นและไม่สนใจเสียงของฮารุฮิ แล้วก็พาคุณอาซาฮินะไปที่ห้องพยาบาล ผมคิดว่าชุดพยาบาลของเธอน่าจะเหมาะกับห้องพยาบาลมากกว่าที่จะเป็นห้องเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเก่าๆฝุ่นเขรอะหรือสนามฝุ่นฟุ้งนี่หรอกนะ ผมต้องไม่ทำผิดพลาด

คุณอาซาฮินะลืมตาขึ้นแล้วยกมือขวาขึ้นปาดน้ำตา ระหว่างที่เดินอยู่กับผมที่ระเบียงแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเอาตัวพิงผมอยู่

"ว้ายย!"

เสียงอันไพเราะของเธอทำให้ผมอยากจะบันทึกเก็บไว้จริงๆเลย เธอหันหน้าหนีทันเมื่อหน้าเธอเริ่มแดงขึ้น

"ไม่ได้นะ เคียวน์คุง ถ้าขืนมาทำดีกับฉันอีก เดี๋ยวมันก็เกิดขึ้นอีกครั้งหรอก...."

อะไรจะเกิดขึ้นงั้นเหรอ? ผมยักไหล่แล้วพูดว่า "คุณกลับไปก่อนก็ได้นะครับ คุณอาซาฮินะ เดี๋ยวผมจะจะบอกฮารุฮิเองว่าขานั่นต้องรักษา 2 วันถึงจะหายน่ะ"

"แต่..."

"อย่างกังวลเลยครับ ฮารุฮิเป็นคนผิดต่างหาก คุณอาซาฮินะไม่ต้องกังวลหรอกครับ"

ผมส่ายมือและบอกเธอไป คุณอาซาฮินะก้มลงช้าๆแล้วชำเลืองมองผม ให้ตายสิน้ำตาคลอเบ้าของเธอนี่ช่างดูมีเสน่ห์จริงๆ!

"ขอบคุณค่ะ."

ผมเริ่มรู้สึกขาไม่มั่นคงแล้วสิที่เห็นคุณอาซาฮินะยิ้มให้ผมน่ะ อา เธอช่างน่ารักซะจริงๆ เธอมองไปรอบๆอย่างรู้สึกผิด แล้วก็เดินจากไป ทำไมฮารุฮิไม่เลียนแบบซักหน่อยนะ ผมว่ายัยนั่นก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไรซักหน่อย

เมื่อผมกลับมาอีกครั้งก็รู้สึกแปลกใจที่พวกชมรมเบสบอล ต้องเป็นฝ่ายคอยรับลูกของฮารุฮิไปซะแล้ว ขณะที่ทั้งนางาโตะและโคอิสุมิยืนอยู่นอกสนาม

เมื่อหมอนั่นเห็นผมก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า

"อ้าว กลับมาแล้วเหรอครับ?"

"ยัยนั่นกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

"ก็อย่างที่เห็นแหละ เธอไม่ค่อยพอใจพวกเราเท่าไหร่ แล้วเธอก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละครับ"

ยัยนั่นนี่น่าทึ่งจริงๆ ทุกลูกที่ยัยนั่นหวดออกไปนี่ไปตามทางที่เธอต้องการตลอดเลย

พวกเราสามคนไม่มีอะไรทำนอกจากยืนมองฮารุฮิหวดลูกอยู่ ในที่สุดยัยเพี้ยนนั่นก็วางไม้ลงจนได้ ดูท่าทางหล่อนพอใจในตัวเองซะเหลือเกิน โคอิสุมิพูดอย่างชื่นชมว่า

"น่าทึ่งจริงๆครับ เธอสามารถหวดจนครบหนึ่งพันลูกได้จริงๆ"

"ชั้นว่าที่น่าทึ่งกว่าก็นายที่นับจนครบหนึ่งพันลูกได้นั่นแหละ"

"......."

นางาโตะหันไปอย่างเงียบๆ ผมตัดสินใจที่จะตามเธอไป

"เฮ้!"

ผมเสนอความคิดให้เธอฟัง "เธอช่วยทำให้ฝนตกในวันแข่งได้มั้ย เอาแบบที่ตกหนักจนต้องยกเลิกการแข่งน่ะ"

"ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้" นางาโตะตอบอย่างเรียบๆในขณะที่ยังเดินอยู่ "แต่ไม่แนะนำให้ทำ"

"ทำไมล่ะ?"

"การเปลี่ยนแปลงข้อมูลสภาพแวดล้อมทั่วไปอาจจะทำให้เกิดผลข้างเคียงต่อระบบนิเวศของโลกนี้ได้"

"ผลข้างเคียงงั้นเหรอ? นานเท่าไหร่ล่ะ?"

"ไม่กี่ศตวรรษถึงหมื่นๆปี"

เฮ้ยมันนานขนาดนั้นเลยเรอะ

"โอเค งั้นไม่ทำจะดีกว่า"

"แน่นอน"

นางาโตะขยับไปอีก 5 เซนติเมตร แล้วก็เดินต่อไปไม่หยุด

ผมมองไปรอบๆและเห็นฮารุฮิยืนบนแท่นของพิชเชอร์แล้วเตรียมที่จะขว้างลูก

สองวันต่อมา. วันอาทิตย์ 8.00น. อากาศแจ่มใส

พวกเรายืนอยู่บนสนามกีฬาของเทศบาล ที่นี่มีสนามเบสบอล 2 แห่งติดกับลานกรีฑา การแข่งขันครั้งนี้ใช้เวลา 2 อาทิตย์ ใช้ระบบการแข่งแบบ 5 อินนิ่ง จะตัดสินทีมที่จะเข้าไปแข้งขันรอบรองในคืนนี้ รอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศจะแข่งกันในวันอาทิตย์หน้า มีแต่ทีมเราเท่านั้นแหละที่ใส่ชุดพละโรงเรียนมาแบบนี้อะ ขณะที่ทีมอื่นเค้าใส่ชุดแข่งขันเบสบอลมาเต็มยศเลย นี่มันก็เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆอะนะ แต่ผมก็ขอพูดซักหน่อยละกัน นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เห็นนางาโตะใส่ชุดอื่นที่ไม่ใช่ชุดนักเรียนน่ะ

หลังจากที่รู้ว่าการแข่งขันบนสนามหญ้านี่มีประวัติบางอย่างที่น่าสนใจ(ก็นี่มันครั้งที่เก้าแล้วนี่นา) ดูเหือนการแข่งขันนี่จะค่อนข้างมีเกียรติประวัติที่ดีเลยนะเนี่ย ถ้าอย่างนั้นแล้ว ผมหวังว่าคนที่จัดงานแข่งคงจะจัดการฮารุฮิก่อนที่เธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานของพวกคุณนะ

หลังจากที่ผมเรียกเจ้าคุนิคิดะและทานิงุจิมา ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนั้นจะตกลงทันทีเลยล่ะ เจ้าทานิงุจิมันสนใจคุณอาซาฮินะและนางาโตะ ส่วนเจ้าคุนิคิดะบอกว่า "มันฟังดูน่าสนุกนะ" และตัดสินใจมาร่วมด้วย ผมรู้สึกยินดีมากเลยที่เจ้าสองคนนี้ยังเป็นปกติดีอยู่

ส่วนคนที่คุณอาซาฮินะพามานั้นเป็นผู้หญิงชั้นปี 2 ที่อยู่ห้องข้างๆชื่อคุณซึรุยะผมของเธอยาวพอๆกับฮารุฮิก่อนที่จะตัดผมเลย ดูเธอค่อนข้างร่าเริงนะ เมื่อเธอเจอผมเธอก็พูดว่า

"เธอคือ เคียวน์คุงใช่มั้ย? มิคุรุพูดให้ฟังบ่อยเลยล่ะ. อืม..."

ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้คุณอาซาฮินะรู้สึกกระวนกระวายกับคามเห็นนี้ เอ เธอจะพูดถึงผมว่าไงมั่งน้า?

ตอนนี้ผู้เล่นทั้งสี่ที่ผมนำมายืนตรงหน้าฮารุฮิเรียบร้อยแล้ว

"เคียวน์ มานี่หน่อยซิ"

ฮารุฮิลากผมออกไปข้างๆ ขอย้ำว่าลากนะครับ เธอไปเอาแรงพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย

"นี่นายคิดอะไรของนายกันน่ะ นายลองดูสิ นี่นายจะให้"สิ่งนั้น"เล่นเบสบอลจริงๆเหรอน่ะ?"

เฮ้ๆ ที่ว่า"สิ่งนั้น"น่ะ มันไม่มากไปหน่อยเรอะ บางทีเธออาจจะหมายถึงสิ่งของ แต่นั่นมันน้องสาวชั้นนะ!!

"เธอเพิ่งจะแนะนำตัวกับฉันว่า เธออยู่ชั้นป.5และอายุสิบขวบ เธอน่ารักเกินกว่าที่จะมาเป็นน้องสาวของนายได้! ไม่สิ นั่นไม่ใช่ปัญหา ชั้นคิดว่าเธอคงเล่นในเบสบอลเยาวชนได้ แต่นี่มันเบสบอลสาธารณะนะ!"

ชั้นไม่ได้คิดจะเอาน้องสาวมาโดยไม่คิดก่อนหรอกน่า ทั้งหมดนี่เป็นแผนที่รอบคอบที่สุดของชั้นเลยล่ะ ลองคิดดูสิ ทำไมจะต้องตื่นเช้าในวันอาทิตย์เพื่อที่จะมาออกกำลังกายด้วยล่ะ ผมไม่เคยตั้งใจไว้อย่างนั้น แต่นะ มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้นี่นา เพราะงั้น นี่ก็เป็นวิธีที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดแล้วล่ะ เพราะผมเองก็ไม่ได้สนใจการแข่งนี่เท่าไรหรอกนะ อยากจะให้มับจบๆไปด้วยซ้ำ มันคงจะเยี่ยมไปเลยถ้าการแข่งนี่จบลง เราแพ้แบบไม่มีทางสู้ แล้วก็จะได้กลับบ้าน ถึงแม้จะไม่นับน้องสาวผมก็เถอะ แต่ไอ้กลุ่มที่รวมขึ้นมาเฉพาะกิจนะ มันควรจะต้องแพ้ตั้งแต่เกมแรกต่างหาก ตั้งแต่หัวหน้าทีมไม่ใช่ใครนอกจากยัยสุซุมิยะ ฮารุฮินี่แหละ แต่ถ้าเราชนะโดยบังเอิญล่ะ มันจะต้องมีปัญหาอะไรซักอย่างแน่ๆ นี่แหละเหตุผลที่เราจะต้องแพ้ไงล่ะ ถ้าเอาเด็กประถมตัวเล็กมาแข่งล่ะก็ เราต้องแพ้แน่ๆ ปิดประตูชนะไปได้เลย!

แต่แน่ละ ผมคงไม่บอกสิ่งที่ผมคิดให้ฮารุฮิฟังหรอก ผมยังไม่เพี้ยนขนาดนั้น

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ" ฮารุฮิถอนหายใจ "พวกเราต้อให้เค้าไปก่อนเกมนึงก็ได้ ไม่งั้นมันคงไม่สนุกเท่าไรถ้าเราชนะง่ายไป จริงไหม"

ดูเหมือนเธอจะมั่นใจมากว่าเราจะต้องชนะ แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ

"พวกเรายังไม่ได้จัดตำแหน่งในสนามเลยนะ เธอคิดอะไรอยุ่กันแน่เนี่ย"

"ชั้นคิดไว้แล้วล่ะน่า"

ใบหน้าของฮารุฮิเต็มไปด้วยความพอใจ แล้เธอก็หยิบเอากระดาษออกมา เพิ่งจะมาตัดสินใจเอาวันนี้นี่นะ ผมนึกไม่ออกเลยว่าเธอเอาอะไรเป็นมาตรฐานในการเลือกผู้เล่นที่มีอยู่

"เอาล่ะ เราจะตัดสินกันด้วยไอ้นี่ ชั้นคิดว่าคงไม่มีใครมีปัญหาหรอก"

นั่นคือกระดาษสองแผ่น แต่ละแผ่นมีเส้นแปดเส้น นั่นมันเกมใยแมงมุม(เกมที่ชาวญี่ปุ่นใช้ในการจับฉลากของขวัญในงานเลี้ยงต่างๆ โดยจะให้เราลากเส้นไปตามเส้นที่มีอยู่ และต้องเลี้ยวทุกครั้งที่เจอทางแยก และห้ามขีดย้อนขึ้นข้างบน)ไม่ใช่เรอะ หรือว่าผมตาฝาดไปเอง?

"นายพูดอะไรน่ะ แน่นอนจับสลากนี่แหละ แผ่นนี้เอาไว้สำหรับคนตี ส่วนแผ่นนี้สำหรับตำแหน่งในสนามไง แต่ชั้นต้องเป็นคนขว้างและคนตีคนแรกนะ"

"นี่เรอะคือทั้งหมดที่เธอตัดสินใจได้"

"แล้วไงล่ะ? นายมีปัญหาเหรอ? นี่น่ะยุติธรรมที่สุดแล้วนะ สมัยกรีกโบราณเค้ายังตัดสินเลือกผู้นำด้วยวิธีนี้เลย นายรู้มั้ย!"

นั่นมันกรีกโบราณนะ เธอจะเอามาเทียบกับเบสบอลสมัยใหม่ของญี่ปุ่นได้ไงกัน เดี๋ยวนะ ทั้งหมดนี่เธอตัดสินใจเองไม่ใช่เรอะ แล้วมันยุติธรรมตรงไหนไม่ทราบ

....เฮ้อ ลืมมันซะเถอะ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เราแพ้เร็วยิ่งขึ้นล่ะนะ ตามกฎแล้ว เกมจะจบเมื่อคะแนนต่างกันเกิน 10 แต้ม ผมคิดว่าน่าจะเตรียมตัวกลับบ้านได้เลย เพราะทีมแรกที่เราเจอน่ะ เป็นทีมที่มีประวัติการป้องกันดีที่สุดในช่วง3ปีที่ผ่านมาเลยล่ะ

ทีมคามิงาฮาร่า ไพเรทส์ เป็นทีมที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย มีรูปแบบการเล่นที่แข็งแกร่ง และก็จริงจังกันทุกคนเลยล่ะ พวกเราได้เห็นความเก่งกาจของพวกเขาเพียงแค่แวบเดียว แต่ละคนนี่แรงเยอะชะมัด นี่สิถึงจะเรียกว่าทีมเบสบอล พวกเค้าข่มขู่คุ่ต่อสู้ตั้งแต่ยังไม่ลงสนามเลยแฮะ ผมเริ่มคิดว่าเรามาอยู่ผิดที่ ผิดเวลารึเปล่าเนี่ยผมล่ะอยากจะเป็นแค่คนดูจริงๆ

ขณะที่พวกเราไม่ได้รู้สึกว่าความพ่ายแพ้จะเลวร้ายอะไรนัก ผมอยากจะหาวิธีที่จะหนีไปจากละครโศกนาฏกรรมนี่จริงๆ ก็ทีมเรามันดูน่าขันขนาดไหนล่ะ เอ่อ ผมต้องขอโทษพวกคุณด้วยนะครับ คามิงาฮาร่า ไพเรทส์

ผมเพิ่งจะหาวิธีไปได้แปปเดียว ฮารุฮิก็เรียกให้ทุกคนมาเข้าแถวเรียงหนึ่ง

"ชั้นจะบอกแผนให้ทุกคน ทุกคนทำตามแผนชั้นนะ"

ฟังดูเหมือนเธอจะเป็นโค้ชด้วยแฮะ เฮ้ย ว่าไงนะ

"ฟังให้ดี เกมแรกของพวกต้องยึดเบสให้ได้ จากนั้นพวกเราก็จะขโมยเบสก่อนที่ฝ่ายนั้นจะโยนลูก เหวี่ยงไม้ให้โดนลูกซะ แต่อย่าไปสนใจถ้ามัน"บอล" (บอลคือโยนลูกไม่ตรงจุด ถ้าโยนไม่ตรงจุดครบ 3 ครั้งจะทำให้ฝ่ายบุกได้เบสไปฟรีๆ) ง่ายๆใช่มั้ย ทำตามแผนชั้นก็พอนะ แล้วพวกเราจะได้อย่างน้อย 3 แต้มต่อเกมเลย"

นั่นล่ะแผนของฮารุฮิล่ะ แต่เธอคิดได้ยังไงนะ มันไม่มีพื้นฐานอะไรเลยนี่นา แน่นอน ยัยนี่แสดงความมั่นใจมากจริงๆ เราเรียกคนพวกนี้ว่า "คนโง่" ได้ไหมนะ แต่นะ ถ้าเธอโง่จริงล่ะก็ เธอน่ะไม่ใช่โง่ธรรมดาหรอก แต่เธอเป็นคนโง่ที่โง่ที่สุดในห่วงโซ่อาหารเลยล่ะ ราชินีของคนโง่ในโลกแห่งคนโง่เลยล่ะ

เอาล่ะให้ผมประกาศตำแหน่งผู้เล่นของ "กองพัน SOS" ที่ตัดสินโดยการจับสลากของพระเจ้านั่นนะครับ

ไม้แรก,พิชเชอร์ : สุซุมิยะ ฮารุฮิ ไม้สอง,แดนขวา : อาซาฮินะ มิคุรุ ไม้สาม,แดนกลาง : นางาโตะ ยูกิ ไม้สี่,ฐาน : ผม ไม้ห้า,แดนซ้าย : น้องสาวผม ไม้หก,แคชเชอร์(คนรับลูกที่พิชเชอร์ขว้างมา) : โคอิสุมิ อิทสึกิ ไม้เจ็ด,เบสแรก : คุนิคิดะ ไม้แปด,เบสสาม : คุณซึรุยะ ไม้เก้า,เบสสอง : ทานิงุจิ

ทั้งหมดนั่นคือลำดับภายในทีมของพวกเรา ไม่มีผู้จัดการ ไม่มีตัวสำรอง หรือแม้กระทั่งเชียร์ลีดเดอร์ซักคน เฮ้อ...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับไปที่ : บทนำ: บทที่1 :ส่วนแรก: ส่วนที่2 : ส่วนที่3 : หน้าถัดไป

ส่วนที่ 3 ครับผม ส่วนหน้าเค้าก็เริ่มแข่งกันละ ยอมรับเลยว่า นายเคียวน์นี่มันพวกคิดมากนะเนี่ย แปลความคิดแต่ละประโยค - - แล้วผมกฌต้องขอขอบคุณทุกท่านที่คอยตามอ่านงานของผมนะครับ ผมไม่คิดมาก่อนว่าจะมีคนสละเวลาเข้ามาอ่านที่ผมแปลนะเนี่ย ขอบคุณมากจริงๆครับ ถ้าผิดพลาดอะไรยังไ ก็บอกผมได้เลยครับ ยินดีที่จะแก้ไขครับ แล้วเจอกันในส่วนที่ 4 นะครับ