suzumiya haruhi no taikutsu 4

posted on 04 Apr 2007 21:49 by cocorico2 in Suzumiya-Haruhi

บทที่ 1 ความเบื่อหน่ายของสุซุมิยะ ฮารุฮิ ส่วนที่ 4

กลับไปที่ : บทนำ: บทที่1 :ส่วนแรก: ส่วนที่2 : ส่วนที่3 :ส่วนที่4 : หน้าถัดไป

เอาล่ะ หลังจากที่ทั้ง 2 ทีมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากันแล้ว ฮารุฮิก็ตรงไปที่แบตเตอร์บ๊อก(จุดตีลูก) ไม่ต้องพูดถึงหมวกถึงมีอยู่หรอก พวกเราเพิ่งจะไปยืมมาจากหน่วยจัดการแข่งขันตะกี้นี้เอง ถ้าจะมีอะไรที่เป็นของพวกเราจริงๆล่ะก็นะ ก็คงเป็นโทรโข่งสีเหลือง 9 อันที่ฮารุฮิเอามานั่นล่ะ

ฮารุฮิหยิบหมวกขึ้นมาใส่พร้อมกับหยิบไม่เบสบอลที่จิ๊กมาจากพวกชมรมเบสบอล แล้วก็แสยะยิ้ม มั่นใจจริงน้า ยัยนี่ พอกรรมการตะโกนว่า "เริ่มได้!" พิชเชอร์(คนขว้างลูก) ก็ขว้างลูกแรกออกมาทันที

แก๊งงงง!!!

เสียงโลหะดังลั่นและลูกบอลสีขาวนั่นก็ลอยออกไป ชนกับกำแพง พอบอลถูกโยนกลับเข้ามา ฮารุฮิก็อยู่ที่เบสสองแล้ว

ผมเองก็ไม่ได้แปลกใจกับเจ๊แกเท่าไรหรอก ดูเหมือนว่าคุณอาซาฮินะและเจ้าโคอิสุมิก็เหมือนกัน ส่วนนางาโตะ ผมเดาว่าเธอเองต้องไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรแน่ แต่ว่าอีกสี่คนที่เหลือ ยังอึ้งอยู่เลยแฮะ ดูเหมือนพวกนั้นจะกลัวฮารุฮิ ผู้ที่กำลังชูสองนิ้วให้พวกเรา เอ่อ ส่วนคู่ต่อสู้เราน่ะเหรอ เอ๋อจนพูดไม่ออกเลยไงล่ะ

"เจ้านั่นก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยนี่นา! รีบๆตามมาเร็วๆเข้าล่ะทุกคน!"

ฮารุฮิตะโกนอย่างมั่นใจสุดๆ ซวยล่ะ ดูเหมือนเจ้าพวกนั้นเริ่มจะเอาจริงแล้ว เอ้ย พวกเรามีผู้หญิงนะ!

ไม้สองของเรา คุณอาซาฮินะหยิบหมวกมาใส่แล้วเดินไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

"ฝ..ฝากเนื้อตัวด้วยน...ว้ายยย!"

เฮ้ย! ไปขว้างลูกอย่างนั้นใส่คุณอาซาฮินะได้ไงกัน ถ้าเธอเกิดบาดเจ็บขึ้นมาล่ะก็ เตรียมมีเรื่องได้เลย!

คุณอาซาฮินะยืนสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ตรงนั้นไปแล้ว พอกรรมการขานว่า "ออก" เธอก็ถอนหายใจแล้วกลับมาที่ม้านั่ง

"นี่! มิคุรุจัง ทำไมเธอไม่เหวี่ยงออกไปเล่า!?"

คำพูดของฮารุฮินั่นไม่มีความหมายเลย เหนือสิ่งอื่นใดคือคุณอาซาฮินะต้องปลอดภัยต่างหากเล่า!

นางาโตะไม้สามของเราเดินลากไม้ไปอย่างเงียบๆ

"........"

เธอไม่ได้สนใจบอลที่ขว้างมาเลย แถมยังเดินกลับมานั่งแล้วยื่นอุปกรณ์ให้คนต่อไปอีก ... อ่าวเฮ้ย ตาผมแล้วนี่หว่า

"........"

เธอนั่งลงบนม้านั่งอย่างเงียบๆ แล้วก็กลับไปเป็นตุ๊กตาตกแต่งม้านั่งอีกครั้ง

เสียงของฮารุฮิเริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้วสิ ก็นั่นมันความผิดของเธอเองนี่นา ที่ไปหวังกับคุณอาซาฮินะหรือนางาโตะอะ

"เคียวน์! นายต้องตีให้ได้นะ! นายเป็นเบอร์สี่นะ! (เบอร์สี่ของเบสบอลจะเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในทีมครับโดย Ants) หวดให้เต็มแรงไปเลย!!"

เธอจะมาหวังพึ่งเบอร์สี่ที่ได้จากการจับสลากนี่นะ?

ผมเรียนรู้จากนางาโตะและยืนอย่างเงียบๆ ลูกแรกผมไม่ได้เหวี่ยงไม้ออกไป ลูกบอลนี่มันวิ่งผ่านอากาศดังควั่บเลยนะ มันเร็วขนาดที่ทำให้มองไม่เห็นลูกเลยด้วยซ้ำ ที่จริง พอพิชเชอร์ขว้างมาปุ๊บ ผมเห็นบอลอยู่ในอยู่ในมือแคชเชอร์ทันทีเลยตะหาก นี่ฮารฮิตีลูกแบบนี้ได้ไงกันเนี่ย?"

เอาล่ะ ลูกที่สอง มาเลย! เฮ้ยยย! นี่มันลูกไซด์นี่ เอ่อ ต้องเรียกว่าลูกโค้งใช่มั้ย? จริงๆถ้าผมปล่อยไปมันก็คงบอล(โยนลูกผิดจุด ถ้าครบ3ครั้งฝ่ายบุกจะได้เบส)ล่ะนะ แต่ผมก็เหวี่ยงไม้ออกไป ผลน่ะเหรอ สไตรค์เอ๊าท์ไงล่ะ ทีนี้ก็เอ๊าท์ครบสามครั้งละ ได้เปลี่ยนฝั่งบุกซะที

"เจ้างั่ง!!!!!! นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!!!"

เมื่อเจ้าพวกนั้นออกไปพัก ฮารุฮิก็ตะโกนอย่างหงุดหงิดอยู่ที่แดนซ้าย พร้อมโยนถุงมือของเธอทิ้ง

ให้ตายสิ นี่มันน่าอายซะจริงๆ

ที่แน่ๆ การป้องกันของเราน่ะ มีช่องว่างมากซะยิ่งกว่ารูในรังมดอีก

เป็นการป้องกันด้านหลังที่น่าตลกสิ้นดี เป็นไปไม่ได้อยู่อยู่ที่แดนขวากับแดนซ้ายที่คุณอาซาฮินะและน้องผมจะรับบอลได้ซักลูกน่ะ จริงๆผมก็บอกไว้ตั้งแต่ตอนซ้อมแล้วล่ะ ว่าแดนขวาน่ะ เดี๋ยวเบสสองอย่างผมจะจัดการเอง ส่วนแดนซ้ายให้เจ้าทานิงุจิมันรับผิดชอบไป เชื่อได้เลยว่าพอลูกบอลลอยไปหาคุณอาซาฮินะเมื่อไร เธอจะคุกเข่าลงแล้วกฌเอามือปิดหัวเธอแน่ๆ เพราะงั้นคงไม่มีทางที่เธอจะรับลูกได้แน่ๆ ส่วนน้องผมน่ะเหรอ เธอไล่ตามบอลอยู่แล้วล่ะ แต่มันก็ตกลงห่างจากเธออย่างน้อยสามฟุตประจำ เพราะงั้นคงช่วยอะไรไม่ได้มากนักหรอก

ส่วนแดนกลางของนางาโตะ เอรับลูกได้อย่างดีเยี่ยมเลยล่ะ แต่นั่นก็ต่อเมื่อมันตกลงในรัศมีของเธอหรอกนะ ถ้านอกเขตของเธอล่ะก็ กว่าเธอจะขว้างบอลกลับมาได้ ฝั่งตรงข้ามคงวิ่งถึงเบสสองแล้วล่ะ ไม่สิ คงได้แต้มไปเลยล่ะ

..........เอาล่ะ รีบๆแพ้ซะพวกเราจะได้รีบกลับบ้าน นั่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่นา

"เอาล่ะ! รับให้ได้นะทุกคน!!"

ฮารุฮิเดินตรงไปที่แท่นพิชเชอร์ ส่วนโคอิสุมิก็ประจำหน้าที่แคชเชอร์ อ้อ เผื่อพวกคุณสงสัย ทั้งถุงมือ กันคาง กันหน้าอกที่โคอิสุมิใส่อยู่เนี่ย แน่นอนว่าเราต้องยืมมาอยู่แล้ว

ตอนนี้คู่ต่อสุ้เราเตรียมพร้อมที่แบทเตอร์บ๊อกแล้ว ฮารุฮิยกแขนขึ้น แล้วขว้างลูกแรกออกไป.

สไตรค์!!

นี่เป็นลูกที่ยอดมาเลยนะนี่ ทั้งพลัง ความเร็วและทิศทาง พอดีเป๊ะทุกอย่าง ฝ่ายนั้นยังไม่ทันจะได้ยกไม้ขึ้นด้วยซ้ำ

แน่นอนว่ากองพัน SOS รวมถึงผมด้วย ไม่ได้ประหลาดใจกับเรื่องนี้หรอก ถ้าเจ๊แกถูกเรียกไปติดฟุตบอลทีมชาติ พวกเราก็คงจะไม่แปลกใจอะไรอยู่ดี ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับฮารุฮินี่นา

ส่วนนายไม้แรกของทีมนั้นน่ะเหรอ อีกสองครั้งที่เหลือก็ไม่ได้ดีกว่าครั้งแรกเท่าไหร่หรอก จะดีขึ้นก็ครั้งสุดท้ายพอขยับไม้ได้นิดหน่อย แต่ก็ออกอยู่ดีนั่นล่ะ ดูเหมือนว่าบอลของฮารุฮิจะมีทั้งลูกตรง ลูกโค้งเลยแฮะ คาดเดายัยนี่ไม่ได้เลยซักนิด

ไม้สองของทีมนั้นรับคำแนะนำจากไม้แรก ผู้ที่ตีไม่โดนซักลูก แล้วก็ลองทำตาม ไม่น่าเชื่อว่าจะฟาวล์บอลในสองครั้งแรก(ตีโดนแต่ว่าบอลออกนอกเขตที่กำหนด) แล้วในที่สุดก็พลาดลูกที่สาม ออกไปตามระเบียบ

ตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเริ่มเปลี่ยนซะแล้ว ผมเริ่มรู้สึกว่ายากที่จะทำให้เกมจบลงแบบนี้ ใช่ไหม? ในที่สุดไม้สามของทีมนั้นก็ตีลูกเร็วของฮารุฮิได้สำเร็จ บอลนั้นลอยข้ามหัวของนางาโตะ ที่ดูเหมือนจะรากงอกอยู่ตรงนั้นซะแล้วไป ด้วยท่าทางที่เหมือนกับเรนะที่เพิ่งถูกเคย์อิจิคุงทิ้งไป (อันนี้มาจากเรื่องฮิกุราชิ หรือแว่วเสียงเรไรนะครับ คือแค่เทียบให้เห็นภาพน่ะ ไม่ได้มีในนิยายจริงๆหรอก ^^) ฮารุฮิจ้องมองไปที่นายคนที่เพิ่งทำโฮมรันไปนั่น

เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เราก็ตามพวกนั้นอยุ่แต้มนึงแล้วล่ะ

ไม้สี่พวกนั้นตีไปและได้เบสสอง ขณะที่ไม้ห้าอาศัยความผิดพลาดของคุนิคิดะ ตอนนี้พวกเค้าอยู่ที่เบสแรกและเบสสาม ไม้หกพวกนั้นก็ทำแต้มได้ด้วยการตีไปที่แดนขวา ส่วนไม้เจ็ดตีพลาดไปที่เบสสาม ทำให้คุณซึรุยะรับได้และทำให้พวกนั้นออก ในที่สุดก็จบเกมแรกซะที

หลังจากจบอินนิ่งแรก พวกเราตามอยู่ 2-0 ผมไม่คิดว่าพวกนั้นจะทำได้แค่นี้เองนะเนี่ย เอาเป็นว่าเรารีบๆไปแข่งให้จบๆดีกว่าจะได้รีบกลับบ้านซะที

พอเริ่มเกมที่สอง ไม้ห้า-น้องผม ไม้หก-โคอิสุมิ และไม้เจ็ด-คุนิคิดะ ก็พากันสไตรค์รวด เราจบครึ่งแรกให้ได้พักหายใจกันอย่างรวดเร็วเลยล่ะ

ดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นจะรู้ว่าจุดอ่อนของเราอยู่ที่แดนนอกพวกนั้นแล้วสินะ เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นพยายามตีไปทางนั้นตลอด ผมกับทานิงุจิวิ่งไปมาเพื่อคอยรับบอลในแดนนอกตลอด แต่โอกาสติดมันก็แค่ 10% และพวกผมก็เริ่มเหนื่อยแล้วด้วย เอาเถอะ ถ้าเทียบกับความเจ็บปวดที่คุณอาซาฮินะจะได้รับแล้วล่ะก็ แค่วิ่งน่ะ สบายมาก! ผมว่าเธอดูน่ารักมากเลยล่ะเวลากลัวแบบนี้

และในที่สุดเราก็เสียไปอีก 5 แต้มในเกมนี้ แต้มตอนนี้ก็ 7-0 แล้วล่ะ อีกแค่สามแต้มพวกเราก็ได้กลับบ้านแล้ว ผมคิดว่ามันน่าจะจบในเกมหน้านี่แหละ

เกมที่สามครึ่งแรก พวกเราได้บุก

คุณซึรุยะที่รวบผมยาวของเธอไว้ด้านหลัง หวดลูกฟาวล์ออกไป เธอดูเป็นคนที่กระฉับกระเฉงดีนะ แต่ไม่ว่าเธอจะตีออกไปยังไง มันก็จบที่มือของฝ่ายนั้นทุกที

"ยากชะมัดเลย! แค่ตีให้โดนก็ยากพอแล้วนะเนี่ย...."

ดูเหมือนฮารุฮิจะตกอยู่ในความคิดของตัวเอง แต่ไม่ว่าเธอจะคิดอะไร มันก็ไม่เคยเป็นเรื่องดีๆเลยนี่นา

"อืมมม,ดูเหมือนเราต้องใช้ไอนั่นซะแล้ว....."

ฮารุฮิพึมพำแล้วเดินไปบอกกรรมการว่า "ขอเวลานอก"

แล้วเธอก็ตรงไปลากคอคุณอาซาฮินะที่นั่งอยู่พร้อมกับโทรโข่งในมือเธอนั่นล่ะ

"ว้ายยยย!!"

ฮารุฮิลากแบบจำลองประจำสนามและหายไปหลังม้านั่ง พวกหล่อนแบกกระเป๋ากีฬาใบใหญ่ไปด้วย อยากรู้จังว่าในนั้นมันมีอะไรน้า

"ด..เดี๋ยวค่ะ......คุณสุซุมิยะ! อย่านะค้าา~~~"

หลังจากเสียงหวานๆของคุณอาซาฮินะ เสียงตะโกนของฮารุฮิก็ตามมา

"เร็วเข้า ถอดชุดนั่นออก!แล้วใส่ไอนี่ซะ!"

แล้วพวกหล่อนก็กลับมา

คุณอาซาฮินะกลับมาพร้อมกับชุดที่เหมาะกับสถานการณ์นี้เหลือเกิน เธอใส่เสื้อแขนกุดที่มีสีขาวและฟ้า เข้าชุดมากับกระโปรงสั้น แล้วก็ก็มีพู่เชียร์ลีดเดอร์สีเหลืองอีก 2 อันในมือ

เอ้า แน่นอน นั่นชุดเชียร์ลีดเดอร์แน่ๆ เธอไปเอาชุดนี้มาจากไหนกันน่ะ

"ว้าว เธอดูเยี่ยมไปเลย..."

คุนิคิดะพูดด้วยความตื่นเต้น

"นี่ๆ มิคุรุ ชั้นขอถ่ายภาพเธอในชุดนั้นได้มั้ย?"

คุณซึรุยะหัวเราะคิกคัก และหยิบกล้องดิจิตอลของเธอขึ้นมา

และฮารุฮิเองก็แต่งเป็นเชียร์ลีดเดอร์เช่นกัน จริงๆเธอก็ดูดีหรอกนะ .... ไม่สิ ยังไงๆคุณอาซาฮินะก็ดูน่ารักกว่าตั้งเยอะ จริงแล้วเธอใส่อะไรก็ดูดีทั้งนั้นแหละ

"ชั้นว่าทำผมหางม้าด้วยดีมั้ยนะ?"

ฮารุฮิรวบผมของคุณอาซาฮินะขึ้นมาแล้วรวบไปไว้ข้างหลัง แต่พอเธอเห็นผมมองอยู่ เธอก็ทำหน้าบึ้งและปล่อยผมคุณอาซาฮินะออกมา

"งั้นเราก็เริ่มงานได้แล้วล่ะ"

"เอ๋?? เราต้องทำอะไรหรอค้าา~~"

"ก็ทำนี่ไงเล่า!"

ฮารุฮิไปอยู่ข้างหลังคุณอาซาฮินะแล้วยกแขนคุณอาซาฮินะขึ้นมา ก่อนจะขยับมันขึ้นลง นั่นมันให้เต้นใช่มั้ยน่ะ ฮารุฮิตะโกนอยู่ข้างหูคุณอาซาฮินะว่า "เอ้า เชียร์หน่อยสิ เชียร์ให้มันดังๆหน่อย!"

"เอ่อ....ทุกคนค้า~~ สู้เค้านะค้า~~ ทำแต้มให้ได้นะค้าทุกคน~~ ..... สู้เค้านะค้า~~!"

อย่างน้อยเสียงเชียร์จากคุณอาซาฮินะก็ทำให้ทานิงุจิฮึกเหิมขึ้นมาได้บ้างล่ะน่า ยังไงก็ตาม ผมรู้ว่ามันลำบากนะ เพราะหมอนั่นวืดสามลูกรวดเลย

และทานิงุจิก็กลับมาที่ม้านั่ง แล้วพูดว่า

"นี่มันยากกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย"

และตอนนี้ ลำดับในการตีก็กลับมาที่ฮารุฮิอีกครั้งแล้ว และฮารุฮิก็เดินไปที่แบตเตอร์บ๊อกแล้ว

ในชุดเชียร์ลีดเดอร์ของหล่อนอะนะ.........

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับไปที่ : บทนำ: บทที่1 :ส่วนแรก: ส่วนที่2 : ส่วนที่3 :ส่วนที่4 : หน้าถัดไป

จบส่วนที่ 4 ครับผม พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เอามาลงให้นะครับ เพราะผมไม่อยู่บ้าน ผมคิดว่าน่าจะลงให้จบการแข่งได้ในวันเสาร์นะครับ ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อกันนะครับ ^^