Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

ก่อนเข้าเรื่องในวันนี้ เริ่มแรกเลย ขอโชว์ปกหลังของเนกิมะเล่ม 18 ที่ลุ้นมาตั้งนานว่าใครจะได้ลง (ถ้าท่านจะอ่านนิยายเลยล่ะก็ เลื่อนลงไปเลยครับ ผมขอใช้พื้นที่นิดหน่อยเพื่อประชาสัมพันธ์ ขออภัยด้วยน้อ) และแล้ว คนที่ได้ลงปกหลัง ได้แก่.......

นักเรียนหมายเลขที่ 24 ฮาคาเซะ ซาโตมิ อัจฉริยะทางด้านวิทยาศาสตร์ ไม่เชื่อทุกสิ่งที่อธิบายด้วยวิทยาศาสตร์ไม่ได้ ฉายา "ดร." นั่นเอง ทำเอาแฟนๆตัวละครอื่นๆ(โดยเฉพาะอาซึนะ)ถึงกับเซ็งไปนิดหน่อย ^^ แต่ยังไงๆมันก็ต้องลงครบทุกคนอยู่แล้วนี่

เรื่องต่อไปครับเป็นข่าวที่สร้างความยินดี(?)แก่เหล่านักอ่านผู้ติดตามการ์ตูนชิ้นล่าสุดของอาจารย์เคน อากามัตสึนะครับ เนื่องจากอาจารย์เคน ได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อในประเทศ เนื่องในหัวข้อที่เนกิมะ ทำยอดขาย(ฉบับญี่ปุ่น)รวมแล้วถึง 10ล้านเล่มแล้ว โดยบทสัมภาษณ์นั้นได้มาจากท่าน sawaguna แห่งบอร์ด NTFC ที่ส่งต่อให้ท่านแอนนา มาเผยแพร่แก่ชาวบอร์ด มีเนื้อความดังต่อไปนี้ครับ

"Manganews: Negima! Half Way Through?

Congratulations on Mahou Sensei Negima!, which has just sold 10 million copies lately at volume 18. The first semester is finally over after 18 volumes. Starting the next volume, we'll be into the "Summer Vacation" Arc. However, at the end of the volume, is a comment from Akamatsu-sensei, which states "We're about half way through the series..." "

หรือแปลเป็นไทยได้ว่า

"ขอแสดงความยินดีกับคุณครูจอมเวทย์เนกิมะ ที่มียอดจำหน่ายสูงถึง10ล้านเล่มในเล่มที่ 18 ภาคแรกของเรื่องนี้จบลงในจำนวน 18 เล่ม และจะเริ่มเข้าสู่ "ภาควันหยุดฤดูร้อน" ในเล่มถัดไป อย่างไรก็ตาม ในตอนจบของเล่ม 18 อาจารย์อากามัตสึได้ให้ข้อความทิ้งไว้ว่า 'เราผ่านมาประมาณครึ่งทางแล้วในซีรี่ยส์นี้...' "

หรือก็คือ เล่ม 18 นี้เป็นครึ่งทางสำหรับเรื่องนี้ และภาคต่อไปจะเป็นภาคสุดท้ายแล้วของเรื่องนี้ ซึ่งโดยประมาณแล้วก็น่าจะอยู่ที่เล่ม 36 นะครับ

ข่าวนี้ ทำให้ผมรู้สึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากให้เรื่องจบเท่าไหร่ แต่ผมก็เชื่อถ้าต่อไปถึงม.ปลายแล้วล่ะก็ เนื้อเรื่องมันคงจะไม่สนุกเหมือนเดิม และถึงยังไง เรื่องนี้อาจารย์เคนแกก็ทุบสถิติเดิมของตัวเองแตกกระจายไม่เหลือซากเลยครับ เช่น เป็นเรื่องที่อ.เคนเขียนยาวที่สุด (อาจจะด้วยเหตุผลที่ว่า มีตัวละครให้เล่นถึง 31 ตัว แถมด้วยตัวละครอื่นๆอีก) ทุบสถิติ Love Hina(14เล่ม) ผลงานสร้างชื่อของอ.เคนไปถึง 12 เล่ม(น่าจะ?) เป็นเรื่องที่มีอนิเมหลายภาคที่สุดของอ.เคน (2 ภาคและอนาคตก็ยังไม่แน่นอน ท่าทางยังขายได้อีกยาว) เป็นเรื่องที่ทำยอดขายสูงสุด (แน่ละ เล่นมากกว่าตั้งสิบกว่าเล่ม แถมยังมีพวกคาแรคเตอร์ Songs ดีวีดี วีซีดี ฟิกเกอร์ ฟิกเมท ไอพอด ฯลฯ อีกเยอะแยะ แล้วไหนจะเนกิปะ สแกนบุ๊ค อนิเมไกด์อีก เยอะไปหมด - -) เป็นเรื่องที่ใช้นักพากย์เยอะที่สุด (แค่ในห้องก็ 31 แล้ว พวกครู จอมเวทย์อื่นๆอีก ไหนจะตัวประหลาดๆหรือเจ้าคาโมอีก) บลาๆๆ

แต่เมื่องานเลี้ยงมีเริ่ม ย่อมต้องมีเลิกลา แถมงานเลี้ยงนี้ เพิ่งจะเริ่มไปได้ครึ่งเดียว จะมาเสียใจทำไม แถมในไทย ก็ยังดองเค็มจนได้ที่อยู่ =w= ตอนนี้ บอกได้คำเดียวครับ เนกิมะสู้ๆ

(ขอบคุณ credit จาก http://www.negima-tfc.net/mahora/index.php?showtopic=5563ครับผม)

ออกนอกเรื่องไปยาวมากๆ ตอนนี้ขอใส่เกียร์ถอยหลัง กลับมาที่เรื่องของเรากันดีกว่าครับ ผมจะขอเริ่มที่บทนำของเล่มนี้เลยนะครับ ถ้าพร้อมแล้ว ไปเริ่มกันที่ปกของเล่ม 4 เลยครับ

เจ๊อาซาคุระ เรียวโกะ ที่โผล่มาในเล่มแรกน่ะเองครับ เล่มนี้เธอได้ขึ้นปก เพราะฉะนั้น จะมีเรื่องราวของเธอในเล่มนี้หรือไม่ ต้องคอยตามลุ้นกันนะครับ

และแล้ว ก็ถึงเวลาในการเริ่มเรื่องราวของเรากันแล้วครับ การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ เริ่มต้นขึ้นแล้ว เชิญติดตามได้ ณ บัดนี้!!!

----------------------------------------------------------------------------------------------

บทนำ (ส่วนที่1)

มันเป็นเช้าที่หนาวเย็นจริงๆ หนาวยังกับว่าโลกทั้งใบนี้ถูกปกคลุมไปด้วยแผ่นน้ำแข็งเวลาเราเจาะมันขึ้นมา หรือถ้าจะให้คิดในแง่ดี ผมก็แค่เพ้อฝันเกินจริงไปเท่านั้น

ยังไงก็ตาม นี่มันก็แค่อากาศหนาวธรรมดา แหงล่ะ ตอนนี้ฤดูหนาวนี่หว่า ผมจำได้ว่างานวัฒนธรรมเมื่อเดือนที่แล้ว มันร้อนตับแลบเลย แต่พอเข้าเดือนธันวา อากาศก็หนาวซะจนสั่น จนร่างกายผมรู้สึกได้เลยว่า ปีนี้ญี่ปุ่นลืมฤดูใบไม้ร่วงไปเลย ไม่ต้องมาบอกว่าร่างกายผมมันชินไปแล้วหรอกนะ ผมไม่ใช่พวกไซบีเรียนที่ไม่ต้องสนใจเรื่องอากาศว่าจะอุ่นขึ้นมาเมื่อไหร่ซักหน่อย

นี่โลกเรามันเริ่มโคจรเพี้ยนๆแล้วรึไงนะ ระหว่างที่ผมกำลังเดินคิดเกี่ยวกับพระแม่ที่คอยดูแลธรรมชาติ ผมก็ได้ยินเสียง "โย่ เคียวน์"

เจ้าเพื่อนขี้เล่นวิ่งมาตบหลังผมเบาๆ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ผมหันหน้าไปหาหมอนั่น

"โย่ ทานิงุจิ" ผมตอบกลับไปและหันหน้ามองไปข้างหน้าอีกครั้ง และมองความยาวของเนินเขาที่ผมต้องเดินขึ้นทุกวันนี่ด้วยความรังเกียจ ทำไมชั่วโมงพละเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลยนะ พวกครูพละอย่างเช่นโอคาเบะ ครูประชั้นของผมน่าจะสนใจนักเรียนที่ต้องเดินขึ้นลงเขาทุกวันอย่างนี้บ้างสิ เฮ้อ แต่คงไม่มีทางซะล่ะ พวกนั้นขับรถขึ้นมากันนี่ ถ้าให้ผมเดานะ

"ทำไมนายเดินยังกะคนแก่เลยวะ ก้าวให้มันยาวกระฉับกระเฉงหน่อยสิ นี่ถือเป็นการอบอุ่นร่างกายไปในตัวนะรู้ป่าว ดุชั้นสิ เสื้อสเวทเตอร์ชั้นยังไม่เห็นต้องใส่เลย สำหรับชั้นน่ะนะ ฤดูร้อนเป็นอะไรที่แย่สุด แต่ถ้าเป็นฤดูนี้อะนะ เฮอะ สบาย!"

มันคงดีแหละถ้านายแค่คุยโวน่ะ แต่ไหนล่ะ วิธีที่นายบอก ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้ซักนิด แน่จริงนายก็แบ่งความอุ่นมาให้ชั้นสิฟะ

ปากที่ไม่เคยหยุดของเจ้าทานิงุจิเริ่มยิ้ม

"สอบปลายภาคก็จบไปแล้ว! ขอบคุณสวรรค์ หมายความว่าเราไม่มีเรียนอีกแล้วสิเทอมนี้ นายคิดว่ามีอะไนน่าหนุกมากกว่าช่วงวันหยุดนี้อีกมั้ย?"

ผลสอบปลายภาคของนร.โรงเรียนนี้ดูจะเหลวไม่เป็นท่า แถมยังจบแบบดูไม่จืดอีกตะหาก บางที ถ้าจะมีอะไรที่มันต่างๆออกไปซักหน่อย ก็คงเป็นกระดาษที่มีผลการสอบพวกนั้นถูกส่งคืนไปให้พวกนักเรียน

ผมจำได้ว่าแม่เคยพูดไว้หลังจากที่เริ่มเป็นห่วงเรื่องที่โรงเรียน เพราะว่าพอผมขึ้นม.5 พวกเราจะถูกแบ่งสายตามที่เราเลือกเรียน สายวิทย์งั้นเหรอ? หรือสายศิลป์ดีล่ะ? หรือจะเรียนวิทยาลัยเอกชน หรือจะเรียนวิทยาลัยรัฐบาลดี นี่แหละที่ทำให้ผมหัวหมุนจนวันนี้

"ใครจะไปสนเรื่องพรรค์นั้นล่ะ?" ทานิงุจิหัวเราะ "มีเรื่องที่สำคัญตั้งเยอะตั้งแยะให้นายสนใจนะ และรู้มั้ย ว่าวันนี้วันอะไร?"

"วันที่ 17 ธันวาไง" ผมตอบ "มันมีอะไรรึไง?"

"โธ่ เจ้างั่ง นายจำไม่ได้รึไงว่าอาทิตย์มีวันสำคัญอะไรที่จะทำให้นายมีความสุขน่ะ?"

"อ่อ ไอนั่นน่ะเหรอ" ผมรู้คำตอบแล้วล่ะ "พิธีจบการศึกษาใช่มะ แล้วก็วันหยุดฤดูหนาวใช่ปะ?"

แต่เจ้าทานิงุจิกลับมองผมด้วยสายตาแปลกๆ "นี่นายพูดจริงใช่มะ? ลองคิดดูสิฟะ มีอยู่วันเดียวเท่านั้นล่ะ! คิดสิ ! เดี๋ยวนายก็นึกออกเองแหละน่า"

"อืมมม"

ผมเป่าปากออกมา

วันที่ 24 ธันวา

แน่นอน ผมรู้อยู่แล้ว ผมแทบจะเห็นภาพคนๆนึงที่จะเตรียมเอาเรื่องวุ่นวายเข้ามาในอาทิตย์หน้าเลย ใครไม่เห็นผมไม่สนหรอก ก็ผมเห็นนี่นา ไอ้คนที่ตรวจจับเหตุการณ์พิเศษต่างๆได้ว่องไวกว่าผมน่ะ นั่งอยู่ข้างหลังผม และหล่อนก็เพิ่งรู้สึกเศร้าที่เมื่อหล่อนดันลืมวันฮาโลวีนไปซะได้ ตอนนี้เจ๊แกเลยดูหงอยๆ เพราะไม่มีอะไรให้เล่น

พูดจากใจจริงเลยนะ ผมพอรู้แล้วว่าเธอกำลังจะทำอะไรต่อไป

เมื่อวานในห้องชมรม สุซุมิยะ ฮารุฮิ ประกาศสิ่งที่จะบังคับให้ทุกคนทำตามไว้แล้ว

"ไง ทุกคนวางแผนอะไรในคืนคริสมาสต์อีฟบ้างมั้ย?"

ฮารุฮิ ผู้ที่โยนกระเป๋าทิ้งทันทีที่เธอปิดประตู มองเราด้วยสายตาที่เป็นประกายยังกะดาวสามดวงในกลุ่มดาวนายพราน

ฟังเสียงแม่คุณแล้ว เหมือนว่า "ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรไปเจ๊แกก็ไม่ได้สนใจทั้งนั้นล่ะ ผมรู้ดีเลย พวกคุณเข้าใจใช่มั้ย?" เพราะหล่อนจะทำให้คุณสั่นตั้งแต่คุณหลุดปากไปว่า "มี" ทันที

ขณะนั้น โคอิสุมิกำลังนั่เล่นการ์ดเกม TRPG กับผม ส่วนคุณอาซาฮินะที่ดูเหมือนว่าชุดเมดจะเป็นชุดปกติของเธอไปแล้ว กำลังผิงเตาผิงอยู่ ส่วนนางาโตะก็อ่านนิยายวิทยาศาสตร์ปกหนา โดยขยับแค่นิ้วกับลูกตาเท่านั้น

ฮารุฮิวางกระเป๋าใบเบ้อเริ่มทที่เอามาพร้อมกับกระเป๋านักเรียนลงบนพื้น และเดินมาที่ผม เชิดอกเล็กน้อย แล้วมองลงมาที่ผม แล้วก็พูดว่า

"เคียวน์ ชั้นรู้ว่านายไม่ได้มีแผนอะไรทั้งนั้น จริงๆชั้นก็ไม่อยากถามหรอก แต่มันคงผิดถ้าชั้นไม่ได้ถามนายให้แน่ใจ เอาล่ะ ตอบมาซะดีๆ"

รอยยิ้มที่เหมือนเจ้าแมวอ้วนส้มตัวหนึ่งที่มีชื่องเสียงไปทั่วโลก กำลังฉายอยู่บนหน้าของฮารุฮิ หลังจากเอาลูกเต๋าที่เพิ่งทอยไปเมื่อกี้ให้โคอิสุมิที่กำลังนั่งยิ้ม ผมก็หันไปหาฮารุฮิ

"แล้วถ้าชั้นบอกว่ามีล่ะ เธอจะว่ายังไง?"

"ก็แปลว่านายไม่มีแผนอะไรเลยไงล่ะ!"

เอาแต่ใจตัวเองจริงๆสิพับผ่า ฮารุฮิหันไปทางอื่นซะแล้ว เฮ้ย หยุดก่อนสิฟะ! ชั้นยังไม่ได้ตอบอะไรเธอเลยนะเฟ้ย!เฮ้อ ช่างเถอะ ไงๆผมก็ไม่มีแผนอะไรอยุ่แล้วนี่

"โคอิสุมิ นายจะไปเดทกับแฟนนายมั้ย?"

"มันคงจะดีมากเลยครับถ้าเป็นเช่นนั้นได้"

ให้ตายสิ หมอนั่นมันเอาตัวรอดได้ไงกันโคอิสุมิแกล้งถอนหายใจ ทั้งที่จริงๆแล้ว หมอนี่ต้องโกหกแหงๆ

"แต่ถึงยังไง อาจจะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของผมก็ได้ ที่ตารางของผมในช่วงและหลังคริสมาสต์นั้นว่างพอดี จริงๆแล้วผมก็กังวลอยู่ว่าผมจะทำไรดีในช่วงที่อยู่คนเดียว"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอนั่นบอกได้อย่างเดียวว่าหมอนี่มัน "ตอแหล" (ขออภัยที่ต้องเซ็นเซอร์ครับ ^^) แต่ดูเหมือนยัยฮารุฮิจะเชื่อโดยไม่มีข้อโต้แย้งเลยแฮะ

"อย่าห่วงเลย! มันจะต้องวิเศษสุดๆแน่นอน!"

แล้วฮารุฮิก็หันไปหาเมดประจำห้อง

"แล้วเธอล่ะ มิคุรุจัง? มีใครชวนเธอไปดู 'สายฝนที่กำลังเปลี่ยนเป็นหิมะตอนเที่ยงคืน' มั่งมั้ย? ยังไงก็เถอะนะ ถ้ามีใครพูดตามนี้จริงๆล่ะก็ หนีออกไปให้ไกลๆจากหมอนั่นเลยนะ"

คุณอาซาฮินะมองไปที่ฮารุฮิ ที่ถามเธอด้วยคำถามนั่น

"เอ่อ ฉันคิดว่างั้นแหละค่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีใคร.... เอ๋ ตอนเที่ยงคืนเหรอคะ? เอ่อ ให้ชั้นชงชาให้คุณซักถ้วยนะคะ..."

"ชาภูเขาไฟร้อนๆเลย! มันเป็นชาสมุนไพรสมัยก่อนอะนะ ดังมากเลยรู้ป่าว"

"ค..ค่ะ!! รอแปปนึงนะคะ"

คุณอาซาฮินะวางกาลงบนเตาแก๊สด้วยสีหน้าสนุกสนาน ไอ้การชงชานี่มันสนุกมากเลยงั้นเหรอ?

หลังจากพยักหน้าด้วยความพอใจแล้ว ฮารุฮิก็หันไปหานางาโตะในที่สุด

"ยูกิจัง?"

"ไม่มี"

นางาโตะตอบสั้นโดยที่ไม่เงยหัวเธอขึ้นมาเลย

"ดีมากเลย"

หลังจากบทสนทนาที่ตรงไปตรงมาจบลง ฮารุฮิหันมาที่ผมอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยผม ผมมองไปที่หน้าซีดๆของนางาโตะ ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจแต่หนังสือนะถ้าไม่มีใครพูดถึงเธอ และผมก็คิดว่า เธอคงจะเก็บอากาศที่หายใจเข้าไปเพื่อใช้ตอบคำถามง่ายๆสั้นๆแต่ตรงประเด็นทุกครั้งนั่นล่ะ อย่างน้อยเธอน่าจะทำเป็นคิดถึงตารางเวลาของเธอซักหน่อยนะ!

ฮารุฮิยกแขนขึ้น

"งั้นกิจกรรมของกองพัน SOS ก็ผ่านข้อเสนออย่างเป็นเอกฉันท์ ถ้าใครจะมีอะไรโต้แย้งหรือจะบอกอะไรล่ะก็ เขียนมาละกัน และยื่นให้ชั้นหลังงานปาร์ตี้ และถ้าชั้นอยากจะอ่าน ชั้นก็จะอ่านมัน"

หรือพูดง่ายๆ นี่ก็เป็นเหตุการณ์แบบเดิมๆสินะ คำพูดของหล่อนไม่มีทางเปลี่ยนแม้จะมีใครพูดอะไร เหมือนเป็นคำสั่งของเจ๊แก แต่ลองเทียบกับเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว การที่เจ๊แกลองถามความเห็นคนอื่นแล้ว ถือได้ว่าแม่นี่พัฒนาขึ้นมาหน่อยแล้วล่ะ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเจ๊แกขอความเห็นคนอื่นแทนที่จะถามแผนของคนอื่น

ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพอใจนั่น หมายความว่าทุกอย่างลงตัวแล้ว ฮารุฮิก็ก้มไปหยิบกระเป่าของเธอบนพื้นขึ้นมา

"ยังไงก็ตาม คงไม่มีใครมาร่วมงานคริสมาสต์โดยที่ไม่เตรียมของขวัญอะไรเลยมาหรอกนะ จริงมั้ย? เพราะงั้นชั้นเลยเอาของนิดๆหน่อยๆมา มันคงจะดีถ้าเราฉลองเทศกาลด้วยสิ่งที่เข้ากับบรรยากาศนะ!"

สิ่งที่หล่อนหยิบออกมาจากกระเป๋า สเปรย์หิมะ สายรุ้งสีเงินและสีทอง ขนมแครกเกอร์ ต้นไม้ปลอมขนาดเล็ก ตุกตาผ้ารูปเรนเดียร์ สำลีสีขาว ไฟคริสมาสต์ พุ่มใบต้นคริสมาสต์ ผ้าสีแดงและสีเขียว พรมรูปเทือกเขาแอลป์ ตุ๊กตามนุษย์หิมะแบบแขวน เทียนตั้งโต๊ะเล่มหนา อุปกรณ์ทุกอย่างสำหรับเด็กอนุบาล และซีดีเพลงคริสมาสต์...

ด้วยรอยยิ้มเหมือนกับพี่สาวข้างบ้านได้ให้ลูกอมเด็กๆ ฮารุฮิค่อยๆจัดของลงบนโต๊ะทีละอย่าง

"ชั้นจะจัดปาร์ตี้ในห้องนี้แหละ พวกเราฉลองคริสมาสต์กันให้สนุกสนานตั้งแต่เริ่มเลย พวกนายเคยฉลองแบบนี้ตอนเด็กมั้ย?"

ไม่ว่าผมจะเคยมั้ย แต่ห้องน้องสาวผมเพิ่งจะเต็มไปด้วยเครื่องตกแต่งของวันคริสมาสต์เมื่อไม่กี่วันนี้เอง แม่ผมให้ผมช่วยอีกแล้วปีนี้ ยังไงก็ตาม น้องผมที่กำลังจะอายุ11และกำลังจะขึ้นป.5ปีนี้ ดูเหมือนจะเชื่อในเรื่องซานตาคลอสนะ เธอไม่เคยคิดว่าพ่อแม่ของเธอนั่นแหละที่เป็นคนให้ของขวัญเธอ รู้มั้ยว่าผมรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ผมจำความได้แล้ว

"นายหัดเรียนรู้จากน้องสาวนายบ้างสิยะ! พวกเราทุกคนต้องเริ่มที่เชื่อมั่นในความฝันของตัวเองนะ หรือลองคิดง่ายๆเลย นายคิดว่าเราจะถูกล็อตเตอรี่ทั้งๆที่ไม่ได้ซื้อรึไง นายก็รู้ นายอาจจะหวังว่าใครซักคนจะทำให้นายถูกล็อตเตอรี่ซักสิบล้านเยน จริงมั้ย เพียงแต่เรื่องพรรค์นี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นก็เท่านั้นแหละ!"

ฮารุฮิพูดอย่างมีความสุข แล้วหยิบหมวกปาร์ตี้สามเหลี่ยมขึ้นมาสวม

"รู้อะไรมั้ย กรุงโรมน่ะ มันก็ต้องเกิดจากชาวโรมัน เวลาเข้าเมืองตาหลิ่ว มันก็ต้องหลิ่วตาตาม คริสมาสต์ก็มีกฏของมันนะ นั่นคือเหตุผลที่แทบทุกคนฉลองวันเกิดอย่างมีความสุข แม้แต่พระเยซูก็ต้องยินดีที่เรามีความสุขจริงมั้ย!"

มีหลายความเชื่อเกี่ยวการเกิดของพระเยซูนะ แม้แต่ปีที่ท่านเกิดยังเป็นปริศนาเลย แต่ขอโทษเถอะ ผมไม่โง่พอที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดในเวลาแบบนี้หรอก ยิ่งไปกว่านั้น พอได้ยินว่ามีหลายความเห็นเกี่ยวกับวันเกิดของท่านแล้วล่ะก็ ยัยฮารุฮิคงโพล่งออกมาว่า "ดีเลย งั้นก็ให้เป็นคริสมาสต์ไปทั้งหมดนั่นเลยเป็นไง!" แล้วก็จะจบลงที่เราต้องเอาต้นไม้มาหลายครั้งต่อปี มันคงจะวุ่นพิลึกถ้าเราคิดจะเปลี่ยนจุดเริ่มของค.ศ. ไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นปฎิทินของพวกโรมันหรือพวกบาบิโลเนีย มันแค่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นมานี่นา เหล่าคนบนสวรรค์คงจะไม่ได้สนใจอะไรกับภพนี้หรอก และเค้าก็จะทำหน้าที่ของเขาต่อไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ โอ้ นี่มันช่างเป็นภพที่ดีเลิศอะไรอย่างนี้!

ขอจบบทนำส่วนแรกไว้ตรงนี้นะครับ บอกตรงๆว่า ตกใจมากที่บทนำเยอะขนาดนี้ เลยจำเป็นต้องแบ่งเป็น 2 ส่วน ยังไงก็รอส่วนต่อไปๆด้วยนะคร้าบ ^^ อ้อ แล้วก็มีข่าวมาประชาสัมพันธ์ครับ ฮารุฮิฉบับการ์ตูนเล่ม 4 กำลังจะวางแผงในญี่ปุ่นวันที่ 30 เมษานี้แล้วครับ ซึ่งก็หมายความว่า ในไทย ก็รอไปเถอะ - - ยังไงก็ช่วยคอมเมนตืผมหน่อยนะครับ ขอบคุณมากๆครับ ^^