suzumiya haruhi no shoshitsu prologue 2

posted on 24 Apr 2007 16:22 by cocorico2 in Suzumiya-Haruhi

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทนำ ส่วนที่ 2

วิญญาณที่ยังหนุ่มแน่นของผมถูกกระตุ้นโดยความลับอันยิ่งใหญ่ของจักรวาล แต่ฮารุฮิกลับไม่สนใจความฝันของผมซักนิด เหมือนกับแพนด้าที่พยายามจะหาหลักการเพื่อจะตกแต่งห้องให้สวย ฮารุฮิวิ่งไปรอบห้อง เอาของตกแต่งวางไปทั่ว ใส่หมวกปาร์ตี้ให้นางาโตะที่อ่านหนังสืออยู่ และพ่นสเปรย์ว่า "เมอรี่ คริสมาสต์" บนหน้าต่างในห้อง

จริงๆมันก็ดีนะ แต่เธอรู้อะไรมั้ย ถ้ามองจากนอกหน้าต่างน่ะ คำที่หล่อนกำลังพ่นอยู่เนี่ย จะเป็นตัวกลับหลังนะ รู้มั้ยเนี่ย?

ขณะที่ฮารุฮิกำลังมีสมาธิอยู่กับสิ่งที่เธอทำ คุณอาซาฮินะเดินมาหาพวกเรายังกับตุ๊กตาไขลาน และยกถาดน้ำชามา

"คุณสุซุมิยะค้า~ ชาได้แล้วค่า~"

การปรากฎตัวของคุณอาซาฮินะพร้อมรอยยิ้มในแบบของเมดแล้ว อย่างน้อยวันนี้ก็ยังเป็นวันที่ดีอยู่ มันทำให้หัวใจของผมได้เติมเต็มทุกครั้งที่ผมมองเห็น แม้ว่าจะต้องเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายกับคำพูดของฮารุฮิในทุกครั้ง คุณอาซาฮินะก็ยังดูสบายๆในงานปาร์ตี้ครั้งนี้ ถ้าเทียบกับการไปแจกใบปลิวในชุดกระต่าย หรือปรากฏตัวในชุดเซ็กซี่ตอนที่ถ่ายหนังแล้ว มันน่าจะดีกว่าที่จะได้ร่วมงานปาร์ตี้พร้อมๆกับทุกคนในกองพันแบบนี้

แต่ , มันจะมีแค่นี้เองจริงเหรอ?

"แต๊งจ้า มิคุรุจัง"

ฮารุฮิรับแก้วมา และยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระดกชาสมุนไพรเข้าไป คุณอาซาฮินะยืนมองด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา

ฮารุฮิกระดกชาร้อนๆนั่นหมดในไม่กี่วิ ก่อนจะยิ้มกว้างพอๆคราวแรก

โอ้ ไม่นะ เวลายัยนั่นยิ้มทีไร จะต้องมีความคิดอะไรแผลงๆตามมาแน่ๆ นี่เป็นสิ่งที่ผมรู้ได้จากการอยู่กับหล่อนมานานน่ะ

ปัญหาก็คือ...

"รสชาติเยี่ยมไปเลยนะ มิคุรุจัง จริงๆมันก็ไม่น่าจะเรียกว่าเป็นสิ่งตอบแทนเท่าไหร่ แต่ชั้นก็มีอะไรอยากให้เธอนิดหน่อยน่ะนะ ถือซะว่าเป็นของขวัญล่วงหน้าละกัน"

"จริงหรือคะ?"

เมดแสนสวยกะพริบตาปริบๆ

"แน่นอนอยู่แล้ว ความจริงแล้ว มันจริงยิ่งกว่าอะไรซะอีก จริงเหมือนที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลก หรือโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ บางทีเธออาจจะไม่เชื่อนายกาลิเลโอนะ แต่เชื่อชั้นเถอะ! (ฮารุฮิพล่ามอะไรเนี่ย - ผู้แปล)"

"เอ่อ... ค..ค...ค่ะ"

ฮารุฮิไปที่กระเป๋าของเธออีกรอบ

ความรู้สึกของผมบอกว่าเดี๋ยวต้องมีอะไรน่าปวดหัวอีกแน่ๆ ผมสบตากับเจ้าโคอิสุมิ ที่ยักไหล่และส่งรอยยิ้มบางๆมา ผมละอย่างจะเล่นเจ้าหมอนี่จริงๆที่ทำเป็นรู้อะไรซักอย่าง แต่ก็นะ นายนี่คงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ครึ่งปีโดยที่ไม่รู้อะไรหรอก และมันก็คงแปลกน่าดูถ้าหมอนี่จะเดาไม่ออกว่าอะไรจะเกิดต่อไปน่ะ

แน่นอน ผมคิดว่างั้น

ปัญหามันอยู่ที่ไม่มีใครหรือยาชนิดไหนที่จะรักษายัยฮารุฮิได้ ผมจะมอบเกียรติยศชั้นสูงให้เลยถ้ามีใครซักคนทำได้อะ ผมพูดจริงนะ

"แต่น-แต๊นนน!"

ด้วยซาวนด์เอฟเฟคเหมือนเด็กๆ ฮารุฮิก็ได้หยิบอุปกรณ์คริสมาสต์ชิ้นสุดท้ายออกมาจากก้นกระเป๋า และมันก็คือ...

"นั่น....นั่นคือ......"

คุณอาซาฮินะกระโดดหนีโดยอัตโนมัติ ส่วนฮารุฮิทำท่าเหมือนดัมเบิลดอร์ยื่นไม้เท้าสุดรักให้กับแฮร์รี่ พ็อตเตอร์คุงยังไงยังงั้น

"ซานต้า ใช่แล้ว! ซานต้า! แม่นอะไรอย่างนี้เนี่ย ออกมาโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยนะเนี่ย เธอคงจะเป็นจุดเด่นแน่ถ้าไม่ใส่ชุดในช่วงเทศกาลแบบนี้น่ะ มา! ชั้นช่วยเธอเปลี่ยนเอง!"

พอคุณอาซาฮินะเริ่มถอยหนี ฮารุฮิก็คลี่ชุดในมือเธออกมา แน่นอน ชุดซานต้าไงล่ะ ไม่ต้องสงสัยเลย

แล้วผกับโคอิสุมิก็ออกมาจากห้องชมรม และทำได้แค่จินตนาการภาพฮารุฮิพยายามจับคุณอาซาฮินะใส่ลงในชุดซานต้าไปเรื่อยเปื่อย

"เอ๋" "อ๊า" "ว้ายยย" เสียงที่ดูเศร้าโศกพวกนี้ทำให้ผมเห็นภาพที่ไม่ต้องการขึ้นมา และทำให้ผมจินตนาการว่า เมื่อไหร่ผมจะได้เห็นสภาพข้างในนั่นนะ โอเค ผมรู้ตัวว่าผมเริ่มจะเพี้ยนแล้ว

หลังจากจมอยู่ในโลกแห่งจินตนาการอยู่พักหนึ่ง โคอิสุมิก็เปิดบทสนทนาขึ้นมา เพื่อฆ่าเวลามั้ง? "ผมรู้สึกเสียใจกับคุณอาซาฮินะจริงๆครับ"

ชายผู้ซึ่งดูดีมีสกุลอย่างมากกำลังกอดอกและยืนพิงกำแพง

"มันทำให้ผมรู้สึกโล่งใจนะครับ เวลาคุณสุซุมิยะกำลังสนุกสนานเนี่ย แล้วมันก็ทำให้ผมหนักใจไปด้วย เวลาคุณสุซุมิยะกำลังกลุ้มใจน่ะครับ"

"นั่นเพราะไอ้มิติประหลาดๆที่เกิดขึ้นตอนยัยนั่นกำลังหงุดหงิดเรอะ?"

หมอนั่นดีดนิ้วทีนึง แล้วก็ตอบว่า

"ใช่ครับ เพราะเจ้าพวกนั้นน่ะแหละ ไม่มีอะไรทำให้ผมและเพื่อนๆของผมกลัวไปมากกว่ามิติปิดกั้นและพวกอวตารพวกนั้นหรอกครับ จริงๆแล้วงานนี้มันเหมือนง่ายนะครับ แต่ที่จริงแล้วมันหนักหนาพอดูเลย จริงๆผมรู้สึกขอบคุณดาวนำโชคเมื่อตอนทานาบาตะมากๆเลยนะเนี่ย ที่ทำให้มิติปิดกั้นนั้น เกิดขึ้นน้อยลงเรื่อยๆ"

"หมายความว่ามันก็ยังเกิดขึ้นอยู่งั้นหรือ?"

"น้อยมากครับ โดยมากจะเป็นช่วงเที่ยงคืนถึงเช้า ในช่วงที่คุณสุซุมิยะกำลังหลับอยู่น่ะครับ เหมือนว่าเธอจะฝันร้าย แล้วก็สร้างมิติปิดกั้นขึ้นมาน่ะครับ"

"ยัยนี่มันตัวสร้างปัญหาจริงๆ ไม่ว่าจะตื่นหรือหลับเลยรึไงนะ!"

"ไม่ใช่นะครับ!"

"นั่นเป็นเสียงตะคอกของเจ้าโคอิสุมิ บอกตรงๆว่าผมอึ้งไปนิดหน่อย โคอิสุมิตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มและดูหน้าถมึงทึงด้วย

"ผมเดาว่าคุณคงไม่รู้ว่าคุณสุซุมิยะเป็นยังไงก่อนที่เธอจะเข้าม.ปลายนะครับ สามปีที่ผ่านมาที่เราเฝ้าสังเกตการณ์คุณสุซุมิยะจนกระทั่งเธอได้เรียนต่อในชั้นม.ปลาย เธอไม่เคยหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มาก่อน ทั้งหมดเริ่มตั้งแต่คุณสองคนพบกัน --- ไม่สิ น่าจะเป็นตอนที่คุณหลุดเข้าไปในมิติปิดกั้นกับเธอนั่นล่ะ ทำให้เธอดูจิตใจมั่นคงมากขึ้น ต่างกับตอนม.ต้นแบบคนละเรื่องเลย"

ผมจ้องตอบไปโดยที่ไม่พูดอะไร เหมือนว่าผมจะแพ้ถ้าผมเป็นคนละสายตาออกไปก่อน

"คุณสุซุมิยะเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนะครับ เปลี่ยนไปในทางที่ดีซะด้วย พวกเราคิดว่าน่าจะให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไป รวมถึงคุณด้วย สำหรับเธอ กองพันSOS เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ที่นี่ เธอพบกับคุณ เธอพบกับคุณอาซาฮินะ และที่สำคัญที่สุดคือคุณนางาโตะ แล้วก็ ต้องขออภัยด้วยนะครับ ที่ผมจะบอกว่ารวมถึงผมด้วย พวกเราเหมือนจะรวมเป็นคนๆเดียวกัน"

นั่นมันแค่ความเห็นของนายไม่ใช่เรอะ

"มันก็จริงครับ ยังไงก็ตาม มันก็ไม่ได้ฟังดูแย่นี่ครับ ใช่มั้ย หรือว่าคุณอยากจะเห็นพวกอวตารมันโผล่มาชั่วโมงต่อชั่วโมงล่ะครับ? แต่ขอโทษนะครับ นั่นไม่ใช่งานอดิเรกที่ดีเท่าไหร่"

นั่นไม่ใช่งานอดิเรกของชั้นเฟ้ย และชั้นก็ไม่ได้อยากเข้าไปร่วมกับพวกนายด้วย ชั้นต้องการให้นายเข้าใจไว้ด้วย!

โคอิสุมิปรับอารมณ์ และในที่สุด ก็กลับไปสู่ใบหน้าที่มีรอยยิ้มตามปกติ

"ผมก็ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้นนะ พูดถึงเรื่องเปลี่ยนแปลง ไม่ได้มีแต่คุณสุซุมิยะหรอกที่เปลี่ยน พวกเราทั้งหมดก็เปลี่ยนด้วยเช่นกัน รวมถึงคุณ คุณอาซาฮินะ และผม บางทีคุณนางาโตะก็ด้วย รอบๆตัวคุณสุซุมิยะน่ะ ทุกๆคนจะต้องเปลี่ยนความคิดของตนบ้างไม่มากก็น้อยล่ะ"

ผมรู้สึกเหมือนโดนตอกกลับเลยแฮะ ไม่ใช่ว่าหมอนั่นจี้ได้ตรงประเด็นหรอกนะ ผมไม่ค่อยจะรู้สึกว่ามันตรงกับผมเท่าไหร่ ที่ผมประหลาดใจคือ หมอนี่บอกว่า แม้แต่นางาโตะยังเปลี่ยนไปด้วย แม้จะนิดหน่อยก็เถอะ ที่โกงตอนแข่งเบสบอล, ที่เทศกาลทานาบาตะที่กินช่วงเวลา 3 ปี(เล่ม 3 บทที่สองครับ ผมไม่ได้แปลไว้ ขออภัยด้วยน้อ),ที่กำจัดเจ้าจั๊กจั่นยักษ์นั่น(เล่ม 3 บทที่สามครับ อันนี้ผมเผลอมองข้ามไป จบเล่มนี้จะแปลย้อนให้ครับ), ที่คดีฆาตกรรมบนเกาะปิดตาย(เล่ม 3 บทที่สี่ครับ), ที่ฤดูร้อนที่วนไปมาไม่สิ้นสุด(เล่ม 5 ครับ แล้วไหงเจ้าเคียวน์มันถึงพูดในเล่ม 4 ฟะ) พวกเราที่ป่วนให้ทำโน่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา แม้การแสดงออกของนางาโตะจะน้อยมาก แต่มันก็มีสิ่งที่เปลี่ยน ย้อนกลับไปถึงตอนที่เราพบกันในห้องชมรมวรรณกรรมครั้งแรก ซึ่งเป็นจุดเริ่มของทุกสิ่ง นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ๆ ผมสังเกตเธอด้วยตาที่เหมือนกับกล้องโทรทรรศน์ของผม ตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่า ผู้หญิงคนนี้มีบางสิ่งแปลกไปนิดหน่อยจริงๆ ทั้งตอนอยู่บนเกาะปิดตาย ตอนอยู่ในสระว่ายน้ำสาธารณะ ตอนเทศกาล Obon และยิ่งแปลกตอนที่เธอแสดงเป็นแม่มดในหนังของชมรม และตอนที่เธอแข่งเกมคอมพิวเตอร์กับพวกชมรมคอม(เล่ม 5 ครับ มันเอามาพูดอีกแล้วนะ - -)

แต่ มันก็ดีไม่ใช่รึไง? แม้ฮารุฮิจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แต่ผมว่านางาโตะน่ะสำคัญกว่าเยอะ!

"เพื่อแลกกับความสงบสุขของโลกแล้ว" โคอิสุมิพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "การจัดงานคริสมาสต์เป็นอะไรที่ราคาถูกมาก ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว ถ้ามันสนุกด้วยล่ะก็ ไม่ต้องเหตุผลอะไรมาอธิบายอีกเลยนี่ครับ!"

เนื่องจากมันออกจะขัดใจผมนิดหน่อย เลยไม่รู้จะต่อบทยังไง ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออกมา

"เข้ามาได้!"

เมื่อประตูถูกเปิดเข้าไปข้างใน โดยธรรมชาติแล้ว เมื่อผมยืนพิงประตูอยู่ ผมก็ต้องหงายหลังโครมเข้าไปในห้องอะดิ

"ว้ายยย!?"

ไม่ใช่เสียงของผมหรือฮารุฮิ แต่เป็นเสียงของคุณอาซาฮินะ และเสียงมันก็มาจากข้างบนด้วย หรือจะพูดอีกแบบนึง คือผมกำลังนอนหงายไปที่เพดาน และผมก็ไม่ได้เห็นเพดานซะด้วย แต่เป็นอย่างอื่น...

"เฮ้, เคียวน์! อย่าแอบมองสิยะ!" นั่นเสียงฮารุฮิแน่นอน

"หวา , อ๊า..." และนี่ก็เป็นคุณอาซาฮินะ ผู้ซึ่งกำลังร้องไห้และกระโดดถอยไปข้างหลัง ผมสาบานต่อเทวดาทุกองค์เลยว่า ผมเห็นแค่ขาของเธอจริงๆนะ!

"แล้วนายจะนอนหาอะไรต่อล่ะยะ? ลุกขึ้นมาได้แล้ว!"

ฮารุฮิคว้าคอเสื้อผมขึ้น ผมเลยลุกขึ้นมาได้

"นายแอบดูไรฮะ เคียวน์! นายแอบดูกางเกงในของมิคุรุจังงั้นเหรอ? นายมันพวกมนุษย์เมื่อ สองล้านห้าพันหกร้อยปีที่แล้วรึไง! นี่นายจงใจใช่มั้ย? ฮะ ใช่มะ!?"

นั่นมันความผิดของหล่อนไม่ใช่รึไงที่เปิดประตูโดยที่ไม่บอกก่อนน่ะ นี่มันเป็นอุบัติเหตุ ,อุบัติเหตุนะครับคุณอาซาฮินะ! คำพูดอยู่ที่ริมฝีปากผม แต่ผมกลับมองไปที่อื่น ใครเรียกผมรึเปล่า?

"หวาาาาา..."

ผมเห็นแค่คุณอาซาฮินะที่ยืนหน้าแดงอยู่

ชุดสีแดงที่มีลายเส้นสีขาว หมวกสีแดงที่มีบอลขนปุยอยู่บนยอดหมวก... มีอยู่แค่นั้นจริงๆ คุณอาซาฮินะพยายามดึงชุดปิดกระโปรงสั้นๆของเธอ และเหมือนจะมองผมด้วยน้ำตาที่ปนความเขินอายไว้นิดหน่อย

นี่แหละซานต้า สุดยอดกว่านางฟ้าไหนๆ สมบูรณ์ไร้ที่ติ นี่แหละคุณอาซาฮินะ ตัวตนของเธอที่แท้จริง หลานสาวของอดีตซานต้าที่แอบส่งมอบหน้าที่นี้ให้เธอ

ถ้าจะให้คิดะก็ ประมาณ 80% จะต้องเชื่อเรื่องนี้แน่ และแน่นอนว่า น้องสาวผมก็เป็นหนึ่งในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

"ว้าว สุดยอดมากเลยครับ" นี่คือความเห็นของโคอิสุมิ "ผมต้องขอโทษนะครับ แต่ผมคงได้แค่พูดจริงๆ ชุดนี้เหมาะกับคุณมากเลยครับ"

"ชั้นว่าแล้ว!"

ฮารุฮิโอบไหล่คุณอาซาฮินะเอาไว้ และลูบไปบนแก้มของคุณอาซาฮินะและมองไปบนหน้าของเธอ

"นี่เค้าเรียกว่า น่ารักสุดๆไปเลยใช่มั้ย? มิคุรุจัง มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ! ตั้งแต่ตอนนี้จนถึงงานปาร์ตี้คริสมาสต์ เธอจะได้เป็นซานต้าประจำกองพัน SOS เลยนะ! เธอน่ะเหมาะสมที่สุดสำหรับงานนี้เลยรู้มั้ย!"

คุณอาซาฮินะสั่นอย่างน่าสงสาร ยังไงก็ตาม มันก็ถูกของฮารุฮินั่นแหละ ไม่มีใครจะเหมาะสมกว่านี้อีกแล้ว ผมคิดว่านะ และผมก็ไม่แปลกใจเลยเมื่อหันไปมองนางาโตะ เด้กผู้หญิงตัวเล็กๆ,ผมสั้น,เงียบขรึม กำลังอ่านหนังสือของเธอต่อไป

และเธอยังคงสวมหมวกสามเหลี่ยมที่ฮารุฮิใส่ให้เธออยู่

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ดองเค็ม และแปลบทนำไม่จบในส่วนนี้ เนื่องจากช่วงนี้มีภารกิจส่วนตัวเยอะพอสมควร (หนีเที่ยวละไม่ว่า - -) แต่ยังไงก็จะเร่งแปลให้ทุกคนได้อ่านกันต่อไปเหมือนเดิมครับ และที่แน่ๆ ผมดันมองข้ามเล่ม 3 ไปตั้งหลายบท เพราะงั้นพอแปลเล่มนี้จบแล้ว ผมจะย้อนกลับไปแปลให้นะครับ ส่วนรายละเอียดเพิ่มเติมอะไร เดี๋ยวผมจะมาอัพลงให้วันหลังนะครับ สุดท้าย แถมรูปเป็นการขอโทษด้วยนะครับ ^^