Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทนำ ส่วนที่ 3

หลังจากนั้น ฮารุฮิก็ให้พวกเรามาเรียงแถว และยืนอยู่ข้างหน้า

"เข้าใจมั้ย? ตอนนี้มันไม่ดีแน่ถ้าไปเชื่อพวกซานต้าข้างถนน พวกนั้นมันหลอกลวงทั้งนั้น ของจริงน่ะคงอยู่ในที่ๆพิเศษที่ไหนซักแห่งบนโลกนี้ มิคุรุจัง , เธอต้องระวังตัวมากๆหน่อยนะ อย่าไปหลงเชื่อคำพูดของซานต้าที่เธอไม่รู้จักนะ ไม่ต้องไปเชื่อไม่ว่าพวกนั้นจะพูดว่าอะไร"

เอ่อ นั่นไม่ใช่คำแนะนำที่ดีเท่าไหร่นะ เพราะเธอเพิ่งจะทำให้คุณอาซาฮินะเป็น"พวกซานต้าหลอกลวง"เมื่อกี๊นี้เอง

เฮ้ๆ อย่าบอกนะว่ายัยฮารุฮิ อายุขนาดนี้แล้ว ยังเชื่อเรื่องของตาแก่ที่รับอาสาทำงานเป็นอาสาสมัครนานาชาติเหมือนน้องสาวผม มันก็เหมือนกับเด็กสาวที่แขวนคำอธิษฐานถึง"โอโรฮิเมะและฮิโกโบชิ" (น่าจะหมายถึงเทศกาลทานาบาตะ หรือก็คือเจ้าหญิงทอผ้ากับชาวนา) แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ยังไงก็ตาม ผมก็เก็บความสงสัยนี้ไว้คนเดียว ผมหมายถึง, เฮ้! ,นักบุญอาซาฮินะได้ปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของเธอในห้องนี้แล้ว! แม้ว่านี่จะหลอกลวงเกินกว่าจะเป็นของจริง แต่จะเอาอะไรอีกล่ะ? ถ้ายังมีใครขออะไรอีก สงสัยได้เจอประเทศแถบสแกนดิเนเวียนรุมจวกแหง

ผมสงสัยว่า ตาแก่อ้วนที่ทำงานปีละครั้งเนี่ย ไปหาทุนมาจากไหน

"เฮ้ , เคียวน์ ไอเดียเรื่องปาร์ตี้คริสมาสต์น่ะมันดีอยู่แล้ว แต่ไอ้เจ้าไอเดียปีนี้มันดันมาช้าไปหน่อย เลยจัดได้แค่วันประสูติของพระเยซู แต่ปีหน้า เราจะจัดทั้งวันประสูติของพระพุทธเจ้าและก็เจ้าโมฮัมหมัดด้วยเลยดีมั้ย ไม่งั้นชั้นว่ามันไม่ยุติธรรม!"

ทำไมเธอไม่รวมวันเกิดศาสนาของชาวเปอร์เซียไปด้วยเลยล่ะ? ลองคิดดูว่า ถ้าท่านๆเหล่านี้ที่อยู่ข้างบนก้อนเมฆได้เห็นเด็กวัยรุ่นประหลาดๆกลุ่มนึงจัดงานฉลองให้ คงทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวเราะอยู่หรอก จริงๆแล้ว ฮารุฮิก็ไม่ได้อยากจัดงานฉลองอะไรนักหรอกนะ ยัยนี่ก็แค่อยากจะสร้างความวุ่นวายเท่านั้น และผมว่าผมเดาไม่ผิดหรอก ยังไงก็ตาม ถ้าจะมีใครซักคนเดือดร้อนล่ะก็ ได้โปรดช่วยโทษยัยฮารุฮิคนเดียวเถอะ คุณก็รู้ว่าผมมีส่วนร่วมกับเธอน้อยขนาดไหน

ในสถานการณ์แบบนี้ ผมควรจะขอโทษเทพองค์ไหนดีล่ะ? ผมคิดเรื่องนี้อยู่จนฮารุฮิกลับไปนั่งประจำที่ของเธอพร้อมกับมองมาที่ผม

"เราจะกินอะไรกันล่ะ? หม้อไฟ? สุกี้? แต่ปูน่ะ ชั้นเอามาไม่ได้หรอกนะ เวลาแกะเนื้อปูมันจะทำให้ชั้นรู้สึกขยะแขยงนิดหน่อย ทำไมปูพวกนั้นไม่สร้างให้กระดองของพวกมันกินได้ด้วยนะ? มันไม่คิดจะวิวัฒนาการตัวเองบ้างเลยรึไงนะ?"

ก็นั่นล่ะ เหตุผลที่มันมีกระดองไงล่ะ! พวกมันคงไม่ไปเจริญอยู่ในท้องของหล่อนแทนที่จะเป็นในทะเลหรอกนะ!

โคอิสุมิยกมือขึ้นและพูดว่า

"งั้นพวกเราคงต้องรีบจองสถานที่แล้วล่ะครับ ช่วงวันหยุดก็ใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าพวกเราไม่รีบล่ะก็ สถานที่พวกนั้นก็จะถูกจองเต็มหมดนะครับ"

ชั้นไม่คิดว่าชั้นอยากจะไปในที่ๆนายแนะนำมาหรอกนะ บางทีเจ้าของร้านโรคจิตอาจจะโผล่ระหว่างช่วงมื้อเย็นแล้วเปิดเผยการฆาตกรรมที่ไม่มีใครคาดคิดก็ได้นะ

"น่า, นายไม่ต้องกังวลไปหรอก"

เธอยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย เหมือนเธอจะสนใจในสิ่งที่ผมคิดเลยแฮะ แต่คำพูดต่อมาขอเธอคือ :

"ชั้นจะจัดที่นี่แหละ ของที่จำเป็นทุกอย่างก็พร้อมแล้ว ขาดก็แต่อาหารเท่านั้นล่ะ เอาล่ะ . . ชั้นว่าเอาหม้อหุงข้าวมาด้วยดีกว่า แต่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์น่ะ ห้ามเด็ดขาดเลยนะ ชั้นสาบานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่ดื่มมันตลอดชีวิต"

ชั้นหวังว่าเธอคงจะสาบานอย่างอื่นไว้มั่งนะ... แต่มีอีกอย่างที่สำคัญมากๆ "มีรึเปล่าหว่า?" ผมมองไปรอบๆห้อง

ในห้องก็มีหม้อและกาต้มน้ำไฟฟ้าแล้ว และก็มีตู้เย็นด้วย ฮารุฮิเอามาตั้งแต่เพิ่งตั้งกองพัน SOS เลย แต่เธอไม่ได้บอกผมนี่ว่าทั้งหมดน่ะเพื่อวันนี้! กาต้มน้ำน่ะ มีประโยชน์จากชาร้อนๆของคุณอาซาฮินะแล้ว แต่สำหรับในโรงเรียนแล้ว ยิ่งกับห้องชมรมเก่าๆแคบๆนี่ด้วยล่ะก็ ไม่น่าใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่เลยนะที่จะทำอาหารในนี้เนี่ย? มันน่าจะฉลาดกว่าถ้าหลีกเลี่ยงมัน จุดไฟในตึกแบบนี้เนี่ยนะ!

"ไม่เป็นไรหรอกน่า"

ไร้ข้อโต้แย้งใดๆ, ฮารุฮิดูเป็นประกายเหมือนมั่นใจว่าตัวเองทำอาหารได้เยี่ยมแน่ๆ แม้จะไม่มีใบรับรองก็เถอะ

"เอาน่า ถ้านายไม่สนใจมัน, ชั้นรับรองว่าต้องสนุกแน่ๆ ถ้ามีนักเรียน ญาติ หรือครูซักคนมาเจอเข้าล่ะก็ ชั้นจะโชว์หม้อไฟสุดพิเศษของชั้นเอง นี่เป็นแผนของชั้นล่ะ : รอจนถึงตอนนั้น และพวกนั้นจะยิ่งกว่ายินดีอีกที่จะได้ร่วมงานปาร์ตี้กับเรา! สมบูรณ์แบบ! ไร้ที่ติจริงๆ!"

แม้ว่าจะไม่ค่อยน่าสรรเสริญกับสิ่งที่ยัยนั่นทำเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับล่ะนะ ว่าถ้าฮารุฮิคิดอยากจะทำล่ะก็ เธอจะทำได้ดีแน่ๆ ผมเลยเดาว่า ถ้าเธอทำอาหารจริงๆล่ะก็ มันก็คงได้อย่างที่เธอพูดนั่นล่ะ แต่เดี๋ยวนะ, หม้อไฟงั้นเหรอ? ตัดสินใจตอนไหนเรอะ? ผมจำได้ว่าบทสนทนามันจบที่ปูคงไม่ใช่ความคิดที่ดี , แต่เธอแกล้งทำเป็นถามความเห็นชาวบ้าน แล้วก็สรุปเอาเองเลยนี่หว่า -- เอาเถอะ นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยนั่นทำซักหน่อย เพราะงั้น ลืมๆมันไปเถอะ . . .

และ ผมก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานแบบย่อๆให้ทานิงุจิฟังเมื่อเรามาถึงโรงเรียน

"คริสมาสต์ปาร์ตี้งั้นเหรอ..."

เมื่อเราก้าวข้ามรั้วโรงเรียน , เจ้าทานิงุจิดูเหมือนจะมีปัญหากับการกลั้นหัวเราะนะ

"นั่นล่ะเครื่องหมายการค้าของสุซุมิยะเลยล่ะ หม้อไฟในห้องชมรม ยังไงก็อย่าให้พวกครูจับได้ล่ะกัน! ไม่งั้นล่ะก็เกิดปัญหาแน่ๆ"

"แล้วนายจะมามั้ย?"

ระหว่างที่กำลังฝอยกันอยู่ ผมก็พยายามจะชวนเจ้าหมอนี่ด้วย ถ้าเป็นหมอนี่ ฮารุฮิคงจะไม่ว่าอะไรมั้ง หมอนี่,คุนิคิดะและคุณซึรุยะมักจะเป็นสามเกลอที่มาช่วยพวกเราตอนที่พยายามจะหาคน

ยังไงก็ตาม ทานิงุจิส่ายหัว

"เสียใจด้วยว่ะเคียวน์ ชั้นไม่มีเวลาไปร่วมกับหม้อไฟโง่ๆในคืนคริสมาสต์หรอกนะ 555"

มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเรอะถึงต้องหัวเราะแบบนั้นน่ะ?

"ฟังนะ: อยู่กับเพื่อนเพี้ยนๆ และกินหม้อไฟวันคริสมาสต์น่ะมันไม่น่าสนใจหรอกนะ ชั้นเสียใจด้วยว่ะ แต่ชั้นมีงานเลี้ยงกับเพื่อนในกลุ่มนิดหน่อย"

นายแน่ใจเรอะ?

"ก็นะ จริงๆแล้วชั้นก็เป็นคนนึงที่อยู่เหนือความคาดหมายของนายนะ ชั้นน่ะมีหัวใจสีแดงวงไว้รอบปฏิทินวันที่ 24 แล้วล่ะ! เพราะงั้น ชั้นก็ขอโทษนายด้วย ขอโทษจากใจจริงเลยล่ะ ชั้นขอ,ขออ,ขอโทษษษษษ!"

นี่มันเพี้ยนอะไรไปหมดแล้วเนี่ย? เจ้างั่งทานิงุจิเนี่ยนะจะมีแฟนกะเค้าด้วย ในขณะที่ผมยังเล่นเกมพิลึกๆอยู่กับฮารุฮิแล้วก็กองพัน SOS เนี่ยนะ?

"แล้วเธอคนนั้นคือใครล่ะ?"

ผมถาม , และพยายามอย่างมากไม่ให้เสียงผมฟังดูเหมือนกำลังหัวเราะอยู่

"เด็กม.4จากโคโยอุเอ็น, แจ๋วใช่มะล่า?"

สถาบันโคโยอุเอ็นงั้นเหรอ โรงเรียนหญิงล้วนที่ตั้งอยู่ติดกับสถานีด้านล่างเนินเขา ตั้งอยู่ตรงจุดเริ่มแห่งความทรมานในการปีนเขา และก็เป็นธรรมดาที่จะได้เห็นกองทัพชุดไดเมียวสีดำที่พวกนร.หญิงใช้เป็นเครื่องแบบ ที่นั่นมีชื่อเสียงมากในเรื่องสาวสวยมีระดับ และที่อิจฉาคือพวกหล่อนไม่ต้องทรหดขึ้นเขาเหมือนผม จริงๆนะ ผมไม่ได้รู้สึกอิจฉาเจ้าทานิงุจิเลยสักนิด

"มีปัญหาหรือไง? นายก็มีฮารุฮิอยู่แล้วนี่ และหล่อนก็ทำหม้อไฟเองด้วย,ใช่มะ? หม้อไฟทำเองแบบนั้นน่ะ ฟังดูงี่เง่าและก็ถูกไปหน่อยนะสำหรับชั้น แต่ว่านั่นคงพอสำหรับนายแล้วล่ะ น่าอิจฉานายจริงๆว่ะ เคียวน์เพื่อนเอ๋ย!"

หนอยไอ้เวงนี่ มีคืนคริสมาสต์อีฟที่สมหวังแล้วยังจะมาโชวออฟอีกรึไง?

"อืมม, ชั้นว่าต้องตัดสินใจก่อนล่ะว่าจะทำอะไรดี และก็จะใช้เวลายังไงด้วย ว้า ตอนนี้ชั้นวุ่นไปหมดแล้วว่ะเพื่อน!"

ดูเหมือนตอนนี้ผมจะพูดอะไรไม่ออกซักอย่าง

หลังจากเลิกเรียน ก้ไม่ได้มีเหตุการ์อะไรพิเศษเกิดขึ้น ผมกับเจ้าโคอิสุมิช่วงกันจัดห้องด้วยของที่ฮารุฮิเอามาใหม่ ฮารุฮิสั่งและก็ชี้นิ้วไปทั่ว คุณอาซาฮินะก็อยู่ในชุดซานต้า คอยเสิร์ฟชาให้กองพัน และวันนี้ นางาโตะก็อ่านหนังสือปกหนา... ขณะที่ สวมหมวกปาร์ตี้รูปสามเหลี่ยมนั้นอยู่

ในที่สุดก็หมดวัน ส่วนผสมของหม้อไฟก็ยังไม่ได้ตกลงกัน ทั้งหมดที่ตกลงในวันนี้คือ ผมก็ต้องเป็นคนไปซื้อและแบกมันมาทั้งหมด แล้วหม้อไฟในโลกนี้ควรจะมีอะไรบ้างล่ะ? ผมว่าคงไม่ใช่แค่แกงธรรมดาหรอก และต้องมีกลิ่นอายแปลกๆแหง

ผมรู้ว่านี่มันมากเกินกว่าจะเป็นแค่บทนำได้ แต่เชื่อเถอะ ทั้งหมดที่ผ่านมาน่ะแค่บทนำเท่านั้น ไม่มีอะไรอื่นเลย ประเด็นหลักของเล่มนี้น่ะ กำลังจะเริ่มในวันพรุ่งนี้ต่างหาก จริงๆน่าจะบอกว่าเริ่มตั้งแต่คืนนี้มากกว่า แต่มันก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นมากมาย

พรุ่งนี้คือวันที่ 18 ธันวาคมที่แม้แต่ยอดเขาจะต้องโดนลมหนาวพัดเข้าใส่ วันนั้นเองล่ะ ที่ผมจะตกอยู่ในห้วงแห่งความกลัว

หรือจะให้พูดอีกแง่ล่ะก็ : ผมจะหัวเราะไม่ออกเลย

---------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับมาอีกครั้งแล้วจ้า ไม่รู้ว่ายังอยู่อ่านกันมั้ยน้อ ช่วงนี้คงอัพช้าหน่อยนะครับ บอลกำลังมันได้ใจ เวลาแปลเลยต้องแบ่งไปเชียร์บอล (ไอนี่มันอ้างไม่เลิกวุ้ย) และที่แน่ๆ ตรงแถวๆย่อหน้าท้ายๆน่ะ มาจากในนิยายจริงๆนะครับ ไม่ใช่ว่าผมเติมเพิ่มเอง แม้แต่เจ้าเคียวน์ยังเห็นด้วยเลยแฮะ 555

จะว่าไปแล้ว อีก 2 อาทิตย์รร.ผมก็เปิดเทอมแล้ว ถึงเวลานั้นคงได้ดองยาวแหงเลย เพราะงั้นจะพยายามแปลให้มากที่สุดนะครับ T_T

ว่าแล้วก็แถมรูปจากในเล่ม 4 ให้กับทุกท่านที่เข้ามาอ่านบทแปลของผมซักหน่อยดีกว่า ปฐมฤกษ์ในการเริ่มบทที่ 1 ซักที อิอิ เอาล่ะครับ คงไม่มีอะไรแล้ว ขอให้ทุกท่านโชคดีนะครับ รักษาสุขภาพด้วยล่ะ อากศเปลี่ยนแปลงบ่อยอย่างนี้ ^^