Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

The Disappearance of Suzumiya Haruhi : การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทที่ 1 ส่วนที่ 1

วันรุ่งขึ้น, ผมตื่นขึ้นมาโดยมีน้องสาวผมที่คอยปลุกผมด้วยวิธีการ กระชากผ้าห่มออก พร้อมๆกับเจ้าชามิเซ็น(แมวที่เอามาถ่ายหนังในเล่ม 2) ที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มข้างๆผม นี่ล่ะน้องสาวผม นักฆ่าเวลายามเช้าที่แสนจะสบายของผมด้วยคำสั่งของแม่

"แม่บอกว่าพี่น่าจะตื่นมากินข้าวเช้าได้แล้วนะ"

น้องผมอุ้มเจ้าชามิเซ็นขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับถูจมูกไปที่หูของมัน

"แกด้วยนะชามี่ , นี่เวลาอาหารแล้ว"

เจ้าชามิเซ็นที่กลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงบ้านผมตั้งแต่งานวัฒนธรรม(ตอนถ่ายหนัง) หาวขึ้นมาและเลียอุ้งเล็บของมัน เจ้าแมวสามสีที่เคยพูดได้ตัวนี้ ตอนนี้ก็เป็นแค่สัตว์เลี้ยงธรรมดาๆในบ้านผม เหมือนกับแมวทั่วไปตามท้องถนน หรือที่จริงแล้ว ผมก็แค่เพ้อไปเองที่ได้ยินมันพูดภาษาคนออกมา ผมก็คิดออกอยู่แค่นี้แหละตอนนี้ แต่เจ้านี่ดีนะ ไม่ซนแล้วก็ไม่ค่อยร้องด้วย ใกล้เคียงกับคำว่าไม่มีตัวตนในบ้านเลยล่ะ หรือว่า มันลืมวิธีพูดภาษาแมวไปพร้อมๆกับภาษาคนซะแล้วและที่แน่ๆ ดูเหมือนมันจะยึดเตียงผมเป็นที่นอนของมันไปแล้วและเป็นที่สำหรับให้น้องผมซึ่งรักมันมาก มาเพื่อเล่นกับมัน

"ชามี่จ๋าา,ชามี่~~~ ได้เวลาอาหารของเจ้าแล้วน้า!!"

แล้วน้องผมก็เดินกอดเจ้าชามิเซ็นออกไปจากห้อง เฮ้อ...อากาศตอนเช้านี่มันน่าซุกตัวอยู่ในเตียงมากกว่านะ ผมจ้องไปที่นาฬิกาพักนึง และในที่สุดก็ตัดสินใจทิ้งความอบอุ่นบนเตียงยามเช้าไป

จากนั้นผมก็อาบน้ำ แต่งตัว และลงมาที่ห้องอาหาร ก่อนจะเขมือบอาหารเช้าหมดในห้านาที และก็ได้ออกจากบ้านไปก่อนน้องผมซะอีก วันนี้ก็อากาศเย็นอีกครั้ง นี่สิค่อยเหมือนฤดูหนาวหน่อย

จนถึงตอนนี้ทุกอย่างยังคงปกติสุขดี

พอผมเดินขึ้นเขา ผมก็เห็นหลังหัวที่ดูคุ้นเคย ประมาณสิบเมตรข้างหน้าผมนั่นต้องเป็นทานิงุจิไม่ผิดแน่ ปกติแล้วหมอนี่มันชอบกระโดดโลดเต้นไปมา แต่วันนี้หมอนี่กลับเดินอย่างช้าๆ และผมก็ตามหมอนั่นทันในที่สุด

"เฮ้! ทานิงุจิ!"

มันคงจะดีนะถ้าผมจะตบหลังทักทายเหมือนที่หมอนี่เคยทำกับผมไว้ ผมคิดว่างั้นนะ

"...หืมม, เคียวน์เองเรอะ?"

เสียงเหมือนลอดผานอะไรสักอย่างออกมา อ้อ ใช่แล้วล่ะ ทานิงุจิใส่ผ้าปิดปากสีขาวอยู่นี่เอง

"เฮ้ย เป็นอะไรวะ? เป็นหวัดงั้นเหรอ?"

"เอ่อ...?" ทานิงุจิดูจะอ่อนล้ามาก "ก็อย่างที่นายเห็นนั่นละ จริงๆนะ วันนี้ขั้นอยากจะหยุดด้วยซ้ำ แต่ตาแก่ที่บ้านบังคับให้ชั้นมา"

เมื่อวานหมอนี่ยังดูปกติดีนี่หว่า ไหงเป็นหวัดปุบปับอย่างที่เห็นแบบนี้หว่า

"อะไรของนายฟะ? ชั้นรู้สึกไม่สบายตั้งแต่เมื่อวานแล้วเฟ้ย *แค่ก แค่ก*"

โอเค, อย่ามาว่าผมเลยน่า ผมก็แค่ไม่เคยเห็นเจ้าทานิงุจิมันอ่อนแอปวกเปียกแบบนี้เท่านั้นเอง แต่หมอนี่มันป่วยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเรอะ? ผมเห็นแค่ความเฟอะฟะของมันเท่านั้นเองนี่

"หืมม... จริงเหรอ? ชั้นว่าชั้นไม่ได้ดูดีอย่างนั้นนะ"

ทานิงุจิเอียงคอนิดหน่อย, และผมก็ยิ้มเยาะหมอนี่นิดหน่อย

"นายเพิ่งจะฝอยแหลกเรื่องเดทในคืนคริสมาสต์อีฟไม่ใช่รึไง? เพราะงั้นนายก็รีบๆหายล่ะ โอกาสแบบนี้สำหรับนายมันหายากเต็มทนรู้มั้ย!"

แต่เจ้าทานิงุจิกลับเอียงคอมากขึ้น

"เดทเรอะ? นายบ้าไปแล้วรึไง? ไอบ้า ชั้นไม่ได้มีแผนในวันคริสมาสต์อีฟเลยนะ!"

"อะไรนะ?" เป็นคำถามที่ผุดขึ้นในหัวผม แล้วแฟนนายที่มาจากโรงเรียนไฮโซนั่นล่ะฟะ? นายเกิดโง่กระทันหันเมื่อคืนรึไงกัน?

"เฮ้ย,เคียวน์, นายพล่ามอะไรของนายฟะ? ชั้นไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรเลย!"

ทานิงุจิดูอารมณ์เสียสุดๆ เขาเงียบและเดินต่อไปอีกครั้ง นี่ก็เหมือนอาการหวัดทั่วไปนี่นา แล้วดูหมอนี่ก็อ่อนแอลงจริงๆนั่นล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากอารมณ์ของหมอนี่ ท่าทางเดทคงจะล่มแหงๆ และหมอนี่ก็ดูผิดหวังสุดๆ และจากที่หมอนี่โอ้อวดไปสุดๆ คงจะมองหน้าผมไม่ติดล่ะสิ เอาน่า ผมเข้าใจ ผมเข้าใจ

"เอาน่า อย่าเศร้าไปเลย!"

ผมผลักเจ้าทานิงุจิ

"ทำไมนายไม่มาร่วมปาร์ตี้หม้อไฟกับชั้นล่ะ? ชั้นจะนับนายเข้าไปด้วยก็ได้นะ!"

"หม้อไฟอะไร? นายกำลังพูดถึงปาร์ตี้อะไรเหรอ? ชั้นไม่เห็นจะเคยได้ยินมาก่อนเลย..."

โอ้,จริงดิ? ความช็อคมันคงทำให้คำพูดผมเป็นแค่อากาศไปสินะ เอาล่ะ ให้ชั้นอยู่เคียงข้างนายเอง(เริ่มYแล้วไง) ทุกอย่างจะดีขึ้นตามกาลเวลา และชั้นไม่ถือโทษกับคำพูดนายเมื่อกี้นะ ชั้นสัญญา

ทานิงุจิยังลากตัวเองขึ้นไป และผมก็เดินอยู่ช้าๆข้างๆหมอนี่

มันก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะรู้สึกตัวตอนนี้

ผมยังไม่ทันตั้งแต่กับความหนาวที่ปกคลุมทั่วห้องม.4/5เลย ผมไปถึงห้องก่อนระฆังจะดัง แต่ในห้องมีที่ว่างอยู่แค่สองที่ และหลายคนก็มีผ้าปิดปากอยู่บนใบหน้า นี่อธิบายได้อย่างเดียวว่า ฤดูกาลให้ไข้หวัดกลับมาแล้ว

ที่ผมแปลกใจที่สุดคือ ที่นั่งข้างหลังผมนั่ง ว่างเปล่าตั้งแต่ชั่วโมงแรก

"เป็นไปไม่ได้..."

นี่ฮารุฮิลาป่วยงั้นเหรอ? ปีนี้ไข้หวัดระบาดรุนแรงขนาดนั้นเลยรึไงนะ? ไม่น่าเชื่อว่าจะมีเชื้อโรคพันธุ์ไหนที่จะกล้าเข้าไปอาศัยในร่างกายของหล่อน แล้วอย่างฮารุฮิเนี่ยนะ จะโดนพวกเชื้อโรคหรือไวรัสเล่นงาน ถ้าจะบอกว่ายัยนั่นพยายามจะทำอะไรเพื่อเอาใช้ในงานปาร์ตี้ที่เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ยังจะน่าเชื่อถือกว่า บางทีอาจจะเอาอะไรมาอีกนอกจากหม้อไฟก็ได้มั้ง?

บรรยากาศในห้องเรียนดูเปลี่ยนไปนะ ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีเครื่องปรับอากาศแน่ๆ ดูเหมือนว่าประชากรในห้องจะลดลง

มันก็จริงที่ผมไม่มีความรู้สึกว่าฮารุฮิอยุ่ข้างหลังผม แต่ในเวลาเดียวกัน ยังรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องเรียนมันเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก

และเมื่อคาบเรียนเริ่ม ผมก็เรียนอย่างเกียจคร้าน หลังจากนั้น อาหารเที่ยงอย่างเรียบๆก็ตามมา

พอผมหยิบกล่องข้าวที่เย็นจนเป็นน้ำแข็งขึ้นมา คุนิคิดะก็มานั่งอยู่ข้างหลังผมพร้อมข้าวกล่องในมือ

"ดูเหมือนนายต้องการจะพักนะ ชั้นนั่งนี่ได้มัย?"

คุนิคิดะพูดพร้อมกับเปิดข้าวกล่องออกมา หลังจากได้อยุ่ห้องเดียวกับหมอนี่ มันกลายเป็นเรื่องปกติที่จะนั่งกินข้าวกับหมอนี่ ผมมองหาเพื่อนร่วมก๊วนอีกนึง แต่เจ้าทานิงุจิกลับไม่ได้อยู่ในห้องเรียน บางทีหมอนั่นอาจจะไปที่โรงอาหารของโรงเรียน

ผมหันเก้าอี้ไปข้างๆ

"ดูเหมือนว่าไข้หวัดเริ่มจะเป็นที่นิยมกันจังนะ ขอบคุณพระเจ้าที่ชั้นไม่ได้ติดหวัดกับเค้าด้วย"

"หืมม?"

คุนิคิดะเปิดกล่องข้าวอย่างระมัดระวัง และมองอย่างงงๆมาที่ผม แล้วก็พูดขึ้นขณะที่เอาตะเกียบคีบก้ามปูขึ้นมา

"ไข้หวัดมันระบาดตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วนี่นา! มันไม่ใช่แค่ไข้หวัดธรรมดาหรอก แต่มันคงดีถ้าเป็นแค่นั้น ตั้งแต่เริ่มมียารักษาเมื่อไม่กี่วันนี้มานี้"

"อาทิตย์ที่แล้วเรอะ?"

ผมหยุดตัดไข่ผัดผักขม และถามอีกรอบ

ผมจำไม่ได้ว่ามีใครเป็นไข้หวัดแบบนี้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่นา ไม่มีใครขาดเรียนเลย และก็ไม่มีใครไอค่อกแค่กในชั่วโมงเลยด้วย ทุกคนในห้องม.4/5ดูแข็งแรงดี หรือว่าปีศาจแห่งโรคภัยเก็บเรื่องนี้ไม่ให้ผมรู้?

"อะไรกัน? มีอยู่สองสามคนหยุดเรียน นายจำไม่ได้เหรอ?

ชั้นจำไม่ได้ ความจริงเรอะนั่นน่ะ?

"แน่นอนสิ มันเพิ่งจะเพิ่มขึ้นอาทิตย์นี้ คงไม่ระบาดไปทั่วชั้นม.4หรอกนะ ไม่งั้นหยุดฤดูหนาวปีนี้กร่อยแหงๆ"

คุนิคิดะหยิบข้าวปั้นโรยงาเข้าปากไปอีก

"ทานิงุจิน่ะเพิ่งจะป่วยเอาวันนี้ พ่อหมอนั่นก็พยายามรักษาด้วยการให้หมอนั่นแข็งแรงขึ้น และจะไม่ให้หยุดจนกว่าไข้จะสูงถึง 40องศา ชั้นหวังว่าหมอนั่นคงทำอะไรซักอย่างก่อนที่อาการจะหนักขึ้นไปอีกนะ

ผมหยุดขยับตะเกียบไปแล้ว

"คุนิคิดะ โทษนะ ชั้นว่าเจ้าทานิงุจิเพิ่งดูเหมือนจะตายวันนี้เองนะ"

"ไม่อะ ไม่มีทาง หมอนั่นเป้นแบบนี้มาตั้งแต่วันจันทร์แล้วไม่ใช่เหรอ? และหมอนี่นั่นก็ขอหยุดชั่วโมงพละด้วย"

ผมเริ่มงงหนักแล้ว

รอเดี๋ยวดิ,คุนิคิดะ นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน? เท่าที่ผมจำได้ เมื่อวานในชั่วโมงพละ, เจ้าทานิงุจิมันยังเล่นฟุตบอลอย่างแข็งขันอยู่เลยไม่ใช่รึ ผมไม่มีทางจำผิดแน่ๆ เพราะชั้นก็เล่นอยุ่ฝั่งตรงข้ามหมอนั่น และเพิ่งจะสไลด์เสียบหมอนั่นเอง แล้วก็ไม่นานหลังจากนั้น หมอนั่นก็บอกว่ามีแฟน แต่ถ้าผมรู้ว่าวันนี้จะเป็นอย่างนี้ รู้งี้ผมน่าจะคิดให้ดีก่อนจะเสียบหมอนั่นทั้งสองครั้ง

"นายแน่ใจแล้วเหรอ? นี่มันแปลกมากเลยนะ!"

คุนิคิดะส่ายหัวก่อนที่จะคีบเอาแครอทขึ้นมากิน

"หรือว่าชั้นจำผิดไป?"

หมอนี่พูดเรียบๆ

"อืมมม, งั้นจะคอยดูตอนที่ทานิงุจิกลับมาละกัน"

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันละเนี่ย? ทานิงุจิกับคุนิคิดะพูดเหมือนว่าจำอะไรไม่ได้เลยงั้นล่ะ แถมฮารุฮิยังหยุดอีกตะหาก อย่าบอกนะว่าจะเกิดปัญหากับคนทั้งโลกยกเว้นฮารุฮิ สัมผัสที่หกสำหรับเรื่องเพี้ยนๆของผมเริ่มส่งเสียงเตือน และส่งสัญญาณไปที่ประสาทหลังคอผม

ผมคิดถูก

ท้องไส้ผมเริ่มปั่นป่วน ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือลางไม่ดี ท้องไส้ผมบอกผมว่านี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ เผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมดยกเว้นฮารุฮิ... ดี เดี๋ยวสิ น่าแปลกนะที่จะมีคนๆเดียวที่พอจะรับรู้สัญญาณนี้ได้ ดูเหมือนว่ามนุษยชาติ ยกเว้นผมคนเดียว ที่ไม่มีปัญหาอะไร เพราะว่าไม่มีทางที่ใครจะรู้ถึงความผิดปกตินี้ได้ด้วยตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ โลกก็ยังไม่ได้เปลี่ยนไปซักหน่อย

งั้นแล้ว ใครเป็นคนเจอปัญหาล่ะคราวนี้?

คำตอบมันก็ชัดอยู่แล้ว

ผมเอง!

ผมยืนเอ๋อด้วยความสับสน และก็เหมือนโดนโลกทั้งใบทิ้งให้อยู่ข้างหลัง

เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว

เวลาพักเที่ยงวันที่ 18 ธันวา

ลางไม่ดีเริ่มเผยให้เห็น และมันกำลังจะเข้ามาในห้องเรียน

---------------------------------------------------------------------------

หลายคนอาจจะเบื่อรอแล้วก็ได้นะเนี่ย ช่วงหลังนี่ดองบ่อย และนานเหลือเกิน ขอโทษนะคร้าบบบ เมื่อวานผมไปสอบ CU-TEP มา แล้วก็ไปยืนอ่านหนังสือที่คิโนะคุนิยะที่อิเซตันตั้งนาน กว่าจะถึงบ้านก็ง่วงอีก เพราะไปสอบแต่เช้า แถมยังดูอนิเมอีกเยอะ พอตอนกลางคืน ก็เชียร์บอลอีก เลยไม่ได้แปลใหม่พอดี =w=

พูดถึงฟุตบอล Glory Glory Manchester United!!!!!!! We are the CHAMPION!!!!! เย้ๆๆๆ ไว้รอเจอเชลซีนัดชิงเอฟเอ หึๆๆ

ยังไงสว่นต่อไปจะพยายามเอามาลงให้เร็วที่สุดนะครับ เรื่องประหลาดกำลังก่อตัวขึ้นซะแล้ว เรื่องจะเป็นไงต่อไป ตามอ่านได้น้อ.... ขอบคุณที่ติดตามทุกท่านนะงับ