suzumiya haruhi no shoshitsu -1-2

posted on 11 May 2007 14:44 by cocorico2 in Suzumiya-Haruhi

รู้สึกว่าพออัพบล็อกเรื่องอื่นนี่ คนจะเม้นเยอะจังเลยแฮะ หุๆ ไว้ต้องสลับอัพบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้หวังให้คนมาเม้นมากๆหรอกงับ แต่พออัพแล้วไม่มีใครเม้น มันก็รู้สึกเหมือนไม่มีคนอ่าน =w= (เรียกร้องมากไปมั้ยนี่) ไม่เป็นไรครับ ออกเรือมาแล้วจะจอดกลางทางคงไม่ได้ จะอัพต่อให้จบให้ได้ครับ แม้จะต้องใช้เวลาถึงปีหน้าก็ตาม . . .

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทที่ 1 ส่วนที่ 2

ว้าว! สองสาวที่นั่งใกล้ประตูระเบิดเสียงออกมาด้วยความตื่นเต้น คงเพราะจำได้ว่าเพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งจะเดินเข้ามานั่นคือใคร จากช่องระหว่างสาวปกกะลาสีทั้งหลายนั่น ผมเห็น"คนๆนั้น"ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อม

"คนๆนั้น"ส่งรอยยิ้มให้ทุกคนรอบๆนั้นระหว่างที่มือหนึ่งก็แกว่งกระเป๋าไปมา

"ใช่จ้ะ, ชั้นไม่ได้เป็นอะไรแล้วล่ะ ชั้นอาการดีขึ้นเยอะแล้วล่ะเพราะเพิ่งไปฉีดยามาเมื่อเช้านี้เอง จะให้อยู่บ้านก็น่าเบื่อนะ ชั้นเลยกะว่าจะมาเรียนเฉพาะคาบบ่ายน่ะ"

รอยยิ้มหวานนั้นเป็นคำตอบว่าอาการไข้หวัดน่ะหายไปแล้ว หลังจากจบบทสนทนาแล้ว ด้วยผมที่ยาวถึงกลางหลังที่สะบัดไปมา "คนๆนั้น" ก็เริ่มเดิน -- ตรงมา -- หาพวกเรา

"โอ๊ะ, ไปก่อนนะ!"

คุนิคิดะรวบตะเกียบขึ้น สำหรับผมนะ มันก็คงประมาณว่า ทำนองเสียงของผมมันหายไป หรือไม่ก็ ลมหายใจมันจะดูติดขัด ผมมองไปที่"คนๆนั้น" เหมือนว่าเวลาผ่านไปนานมาก แต่ที่จริง เธอก็แค่เดินไม่กี่ก้าวเอง พอเธอหยุดก้าว "คนๆนั้น"ก็มายืนอยู่ตรงหน้าผม

"มีอะไรเหรอ?"

เธอพูดด้วยท่าทางปกติและดูงุนงงนิดหน่อย ขณะที่มองมาที่ผม

"เธอมองชั้นยังกะเห็นผีอย่างนั้นแหละ! หรือมีอะไรติดที่หน้าชั้นงั้นเหรอ?"

แล้วเธอก็หันไปหาคุนิคิดะ ที่กำลังเก็บกล่องข้าวอยู่

"อ้าว, ไม่เป็นไรหรอก กินต่อเถอะ ชั้นขอวางกระเป๋าก็พอชั้นกินข้าวเที่ยงมาแล้วล่ะ ช่วงพักเนี่ย ชั้นให้เธอยืมที่ได้เลยนะ"

อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ เธอแขวนกระเป๋าไว้ข้างโต๊ะ แล้วหันไปหากลุ่มเพื่อนของเธอที่รออยู่ทันที

"เดี๋ยวสิ"

ผมคิดว่าเสียงผมต้องแหลมแสบแก้วหูแน่เลย

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง?"

"คนๆนั้น" หันกลับมา และมองมาที่ผม

"เธอหมายความว่าไงน่ะ? แปลกหรอที่ชั้นมาอยู่ที่นี่อะ? หรือเธอจะหมายความว่าคงจะดีถ้าชั้นป่วยนานกว่านี้? เธอหมายถึงอันไหนล่ะ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น ชั้นไม่สนหรอกว่าเธอจะป่วยมั้ย ไม่ใช่..."

"เคียวน์"

คุนิคิดะทุบหลังผมอย่างเป็นกังวล

"นายเพี้ยนไปแล้วนะวันนี้! เคียวน์มันพูดเรื่องเพี้ยนๆทั้งวันเลย"

"คุนิคิดะ, นายไม่คิดอะไรเหรอตอนนายเห็น"คนๆนี้"อะ?"

ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมยืนขึ้นและชี้ไปที่"คนๆนั้น"ที่กำลังมองผมอย่างอึ้งๆ

"นายก็รู้ว่าหล่อนเป็นใครนี่? คนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่!"

"...เคียวน์, มันไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอที่เธอจะลืมเพื่อนร่วมห้องเพียงแค่เธอคนนั้นลาป่วย! เธอหมายความว่าไงที่ว่าชั้นไม่ควรจะอยู่ที่นี่น่ะ? พวกเราก็อยู่ห้องเดียวกันมาตลอดไม่ใช่เหรอ?"

ไม่มีทางที่ผมจะลืมหรอกน่า! ยัยคนที่พยายามจะฆ่าผมเนี่ย! มันดูจะแก่ไปหน่อยถ้าผมจะลืมหน้าคนที่พยายามจะฆ่าผมเมื่อครึ่งปีที่แล้วเนี่ย

"เข้าใจล่ะ"

"คนๆนั้น" ยิ้มกว้างราวกับว่ากำลังดูตลกอยู่

"เธอละเมอหลังอาหารล่ะสิใช่มั้ย? เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ฝันร้ายน่ะ? คงจะเป็นงั้นสินะ เอาน่า! ตื่นได้แล้ว!"

"เธอคิดงั้นเหรอ?" ด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าที่ดูน่ารักนั่น "คนๆนั้น" หันไปหาคุนิคิดะเพื่อจะบอกว่าเห็นด้วย เธอปรากฎตัวขึ้นมาด้วยภาพที่ติดอยู่ในสมองผม และจะไม่มีวันลืมแน่ๆ

ภาพในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้ง ห้องเรียนที่ปกคลุมไปด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น -- เงาทอดยาวบนพื้น -- กำแพงที่ไม่มีหน้าต่าง -- มิติที่บิดเบี้ยว -- มีดกวัดแกว่งไปมา -- รอยยิ้มบางๆนั่น -- ผลึกคริสตัลที่เหมือนทรายที่กำลังทลายลงมา...

โดนลบล้างไปหมดหลังจากที่พ่ายให้นางาโตะ เธอผู้เป็นเหมือนหัวหน้าห้อง ผู้ที่เพิ่งจะย้ายไปรร.ที่แคนาดา

ที่กำลังยืนอยู่ข้างหน้าผม คืออาซาคุระ เรียวโกะ

"เธอจะดีขึ้นนะ ถ้าไปล้างหน้าล้างตาซักหน่อยอะ ถ้าไม่มีผ้าเช็ดหน้าล่ะก็ ชั้นให้ยืมของชั้นก็ได้นะ"

อาซาคุระล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง และผมก็หยุดเธอด้วยมือของผม ใครจะรู้ถ้าเธอหยิบอย่างอื่นที่มากกว่าผ้าเช็ดหน้าออกมา? (เอ่อ ผมว่าหมอนี่เริ่มจะกลายเป็นเจ้า K1 ไปซะแล้ว อาซาคุระนะโว้ย ไม่ใช่เรนะ แล้วแกก็ไม่ได้เรียนอยู่ในฮินามิซาว่าด้วย =w=)

"เอ่อ ไม่เป็นไร ขอบคุณ บอกชั้นดีกว่าว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ทุกๆอย่างเลย แล้วก็ บอกชั้นด้วย ทำไมเธอถึงเอากระเป๋ามาวางไว้ตรงที่ของฮารุฮิ? ที่นี่ไม่ใช่ที่นั่งเธอนะ นี่มันที่นั่งของฮารุฮิ"

"ฮารุฮิ?"

อาซาคุระเลิกคิ้วขึ้น และถามคุนิคิดะ

"ฮารุฮิคือใครเหรอ? มีใครที่ชื่อเล่นแบบนั้นมั้ย?"

คุนิคิดะตอบกลับด้วยคำตอบที่ทำให้ผมหมดหวัง

"ไม่เห็นเคยได้ยินเลย , คุณฮารุฮิงั้นเหรอ... สะกดยังไงอะ?"

"ฮารุฮิก็คือฮารุฮิสิ!"

ผมพูดด้วยท่าทีอ้ำอึ้ง

"พวกนายลืมเกี่ยวกับสุซุมิยะ ฮารุฮิหมดแล้วเหรอ? พวกนายลืมคนอย่างนั้นได้ไงกัน?"

"สุซุมิยะ ฮารุฮิ.... เอาล่ะ, เคียวน์"

ด้วยเสียงนุ่มๆ คุนิคิดะพูดออกมาช้าๆ

"คนๆนี้ไม่ได้อยู่ในห้องเรา! แล้วก็นะ เมื่อตอนที่จัดที่นั่งใหม่ไม่นานนี้ ที่ตรงนี้ก็เป็นของคุณอาซาคุระไม่ใช่เหรอ นายสับสนกับห้องอื่นรึเปล่า? อืมม ชั้นไม่เห็นเคยได้ยินชื่อสุซุมิยะ ฮารุฮิมาก่อนเลย ไม่น่าจะอยุ่ในชั้นม.4นะ..."

"ชั้นไม่รู้จะว่าไงดีนะ"

ด้วยเสียงที่เหมือนแมว อาซาคุระพูดขึ้นเหมือนหวังว่าจะช่วยผมได้

"คุนิคิดะคุง เธอช่วยหยิบของใต้เก๊ะชั้นให้หน่อยสิ ตรงมุมน่าจะมีหนังสือรายชื่ออยู่นะ"

ผมคว้าสมุดรายชื่อมาจากเจ้าคุนิคิดะทันที ผมเปิดหน้าแรกของห้องม.4/5 ผมไล่ไปที่ชื่อของผู้หญิง

ซาเอคิ, ซาคานากะ, สุซุกิ, เซโนะ ...

ไม่มีชื่อระหว่าง สุซุกิ และ เซโนะ ชื่อของสุซุมิยะ ฮารุฮิหายไปจากสมุดรายชื่อ นายกำลังมองหาใครน่ะ? เด็กคนนนั้นไม่ได้อยู่ในห้องเราตั้งแต่แรกแล้ว! หน้ากระดาษมันตะโกนบอก และผมก็ปิดสมุดลงพร้อมๆกับดวงตาของผม

"...คุนิคิดะ, ชั้นมีอะไรให้นายช่วยหน่อย"

"ได้เลย อะไรล่ะ?"

"ช่วยหยิกที่แก้มชั้นที ชั้นอยากจะตื่นแล้ว"

"นายแน่ใจนะ?"

หมอนี่ใช้แรงทั้งหมดที่มี และมันก็เจ็บมาก แต่ผมก็ยังไม่ตื่น หลังจากลืมตาขึ้น ผมก็ยังเห็นอาซาคุระยืนอยู่ข้างหน้า และทำปากเบ้

โลกนี้มันเกิดอะไรอีกล่ะเนี่ย?

ในที่สุดผมก็รู้ตัวว่าเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้อง ดวงตาทุกคู่จับจ้องมาที่ผม เหมือนกับมองหมาที่ติดเชื้อสุนัขบ้า โธ่เว้ย! ทำไมกันฟะ? ผมไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา!

"โธ่เว้ย!"

ผมถามผู้คนรอบตัวอยู่สองคำถามซ้ำไปซ้ำมา

สุซุมิยะ ฮารุฮิอยู่ที่ไหน?

แล้วอาซาคุระ เรียวโกะไม่ได้ย้ายไปแล้วเหรอ?

"ไม่รู้สิ"

"ไม่อะ, ก็เธอยังอยู่นี่ไง"

คำตอบที่ผมได้มาดูไม่ดีเท่าไหร่ พวกนั้นทำให้ผมรู้สึกมึนไปหมด ผมทำได้แค่พยุงตัวไว้ด้วยแขนข้างเดียวบนโต๊ะใกล้ๆ เหมือนว่าสภาพจิตของผมกำลังจะถูกทำลายยังไงงั้น

อาซาคุระวางมือลงบนข้อมือผม และมองดูผมอย่างเป็นกังวล กลิ่นหอมจากผมของเธอทำให้ผมรู้สึกมึนเข้าไปอีก

"ชั้นว่าเธอควรจะไปห้องพยาบาลนะ อาการแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ตลอดแหละเวลาเธอรู้สึกไม่ค่อยดี มันจะต้องเป็นงั้นแน่! เธอกำลังจะเป็นไข้ล่ะสิ?"

ไม่มีทาง!

ผมอยากจะตะโกนออกไปดังๆ ว่าผมไม่ใช่ตัวประหลาดนะ! เหตุการณ์ตอนนี้ต่างหากที่เพี้ยนไป!

"เอามือเธอออกไปให้พ้น!"

ผมผลักมือของอาซาคุระออกไป และวิ่งออกไปจากห้องเรียน ความรู้สึกไม่ดีที่ผมสัมผัสวิ่งเข้าสู่สมองผม ความหนาวเย็นคือต้นเหตุงั้นหรือ ตอนที่คุยกับเจ้าทานิงุจิ , ชื่อของสุซุมิยะ ฮารุฮิหายไปจากสมุดรายชื่อ, การปรากฏตัวของอาซาคุระ... อะไรกัน? ฮารุฮิหายไปงั้นเหรอ? ไม่มีใครจำเธอได้เลยเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ก็โลกนี้มันหมุนรอบยัยนั่นไม่ใช่เหรอ? ยัยนั่นไม่ได้โดนหมายหัวโดยกลุ่มข้อมูลในอวกาศนั่นเรอะ?

ผมทุบขาผมอย่างแรง ผมเกือบจะสะดุดเข้าแล้ว และผมเดินต่อไปตามระเบียง

สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวผมคือหน้าของนางาโตะ เธอคงอธิบายเหตุการณ์ให้ผมได้ ขึ้นอยู่กับนางาโตะแล้ว แอนดรอยด์จากนอกโลกผู้เงียบขรึม เธอแก้ปัญหาได้ทุกครั้ง ไม่มีข้อโต้แย่งเลยถ้าจะบอกว่า ผมรอดตัวได้ทุกครั้งเพราะนางาโตะ

ใช่แล้ว นางาโตะ!

และเธอต้องช่วยคนอย่างผมในสถานการณ์แบบนี้ได้แน่ๆ

ผมเห็นห้องของนางาโตะแล้ว ผมถึงห้องในไม่กี่วินาทีโดยที่ไม่ต้องวิ่ง ผมเปิดประตูออกโดยไม่ต้องคิดอะไรแล้ว และเริ่มมองหาสิ่งมีชีวิตผมสั้นสีเทา

ไม่อยู่

แต่มันเร็วไปที่จะยอมแพ้ ตอนพักเที่ยงเธอต้องอยู่ในห้องชมรมเพื่ออ่านหนังสือแน่ๆ เพราะงั้นแม้จะไม่เห็นนางาโตะในห้อง แต่คงไม่ฉลาดแน่ถ้าเหมารวมว่าเธอก็หายตัวไปด้วย

คนถัดมาที่ผุดขึ้นมาในหัวผมคือเจ้าโคอิสุมิ ห้องชมรมวรรณกรรมอยู่ในตึกเก่าที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร และห้องของคุณอาซาฮินะก็อยู่ไกลยิ่งกว่า มันจะเร็วที่สุดถ้าไปที่ห้องม.4/9 ที่อยู่ข้างล่างนี่ โคอิสุมิ อิทสึกิต้องอยู่ที่นั่นแน่ๆ ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือกแบบนี้ ผมอยากจะเห็นรอยยิ้มของหมอนั่นมากกว่า (นั่นไง เปิดเผยแล้วสินะ...)

ผมวิ่งไปตามระเบียง,และกระโดดลงบันไดทีละสามขั้น และตรงไปที่ห้อม.4/9 ตรงมุมของตึก และก็ภาวนาให้นายเอสเปอร์นั่นอยู่ในห้องด้วย

ผ่านห้อง4/7 , ผ่านห้อง4/8 และนั่นห้อง4/9 จะต้อง...

"เฮ้ย? เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ผมหยุดและเริ่มคิดทบทวน และเช็คให้แน่ใจอีกรอบ ป้ายห้องที่แขวนยู่บนกำแพงนั่น ทางซ้ายห้อง 4/8 คือห้อง 4/7 และทางขวาของห้อง 4/8 คือ...

เป็นแค่บันไดที่ทอดไปถึงทางหนีไฟ

ไม่มีอะไรอื่น ไม่มีอะไรอีกเลย

"ใครจะไปคิดแบบนี้ได้...?"

อย่าว่าแต่ไม่มีโคอิสุมิเลย

ห้อง 4/9 ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

ผมยืนกอดอก

ใครจะไปคิดว่าห้องเรียนที่ตั้งอยู่ตรงนี้เมื่อวานจะหายไปวันนี้? นี่มันไม่ใช่แค่คนๆนึงหายไป แต่นี่มันหายไปทั้งห้องเลย และตึกก็เปลี่ยนแปลงตัวเองไปด้วย ไม่มีว่าจะเร่งแค่ไหนก็เหอะ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้มันหายไปในคืนเดียวนี่ แล้วพวกห้อง 4/9 หายไปไหนหมด?

ความช็อกทำให้ผมลืมเรื่องเวลาไปหมด พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าผมยืนแข็งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ ก่อนที่ผมจะได้สติกลับมาจากฝ่ามือบนหลังผม ผมได้ยินเสียงครูชีวะที่ดูเหมือนก้อนมาร์ชเมลโล่กอดสมุดโน้ตลอยมา

"เธอมาทำอะไรที่นี่? ได้เวลาเรียนแล้วนะ! กลับไปที่ห้องเธอเดี๋ยวนี้!"

ผมคงจะไม่ได้ยินสัญญาณกริ่งหมดเลา ทางเดินตอนนี้ไม่มีใครแล้ว และมีแต่เสียงสะท้อนจากครูในห้อง 4/7 เท่านั้น

ผมเริ่มออกเดินอย่างโซเซ เวลาไล่ตามสัญญาณนี่หมดแล้ว ทุกอย่างกำหนดลงไปแล้ว คนที่ไม่ควรอยู่ก็ปรากฏตัว และคนที่ควรจะอยู่ก็หายไปหมด การแลกเอาฮารุฮิ โคอิสุมิ และห้อง 4/9 ทั้งหมดเพื่ออาซาคุระคนเดียวนี่มันไม่ตลกเลยนะ!

"เป็นบ้าอะไรไปหมดละเนี่ย?"

ถ้าผมไม่เป็นบ้า ก็คงเป็นโลกนี้ล่ะที่บ้าไปแล้ว

ใครเป็นต้นเหตุล่ะ?

เธองั้นเหรอ, ฮารุฮิ?

------------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วงับส่วนที่ 2 สัญญาณอันตรายกลับมาแล้ว เจ้าเคียวน์เพี้ยนไปแล้วหรือ รอตามไปพร้อมๆกันน้อ ช่วงหลังนี้ดองบ่อยมาก =w= แล้วยิ่งจะเปิดเทอมแล้ว คงได้ดองไปอีกนั่นแหละ - - แต่ไม่ต้องห่วงครับ อย่างน้อยผมจะเอาให้ได้อาทิตย์ละตอนน้อ ระหว่างอาทิตย์สุดท้ายจะเอามาลงให้เยอะที่สุด ขอบคุณทุกท่านน้อ