Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

หลังจากดองจนได้ที่ ก็ขออัพทิ้งทวนก่อนเปิดเทอมนะครับ หลังเปิดเทอมไปแล้ว คงจะอัพได้เฉพาะวันศุกร์-อาทิตย์เท่านั้น เป็นเวลาประมาณเดือนนึง หลังจากนั้นอาจจะมีเวลาว่างมาอัพบ้าง ตอนนี้เรื่องกำลังเดินมาถึงจุดสำคัญ ที่เกิดปัญหาขึ้น ฮารุฮิไม่มี โคอิสุมิก็ไม่อยู่ เหลือก็แต่นางาโตะกับมิคุรุ 2 คนนี้จะมีอะไรที่ช่วยให้เจ้าเคียวน์รู้ถึงต้นเหตุปัญหาไหม....
----------------------------------------------------------------------

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทที่ 1 ส่วนที่ 3

ขอบคุณสำหรับเรื่องทั้งหมดนั่น คาบบ่ายผมเรียนไม่รู้เรื่องเลย เสียงทุกอย่างลอยผ่านหัวผม และข้อมูลทุกๆอย่างก็ไม่เข้าไปอยู่ในเซลล์สมองผมเลยด้วย ก่อนที่ผมจะรู้ตัวว่า ตอนนี้คือเวลาเลิกเรียนแล้ว

ผมกลัวนิดหน่อยกับอาซาคุระที่ขีดๆเขียนดินสอกดของเธออยู่ข้างหลังผม แต่ที่มากกว่านั้นคือ ทั้งฮารุฮิและโคอิสุมิไม่ได้อยู่ที่โรงเรียน รวมถึงการมองตอกย้ำผมนี่จะทำให้ผมหมดความอดทนอยู่แล้ว เมื่อไหร่ที่ผมได้ยินว่า "อย่าเพิ่งกริ่งสิ" (สำนวนแปลกๆไหมครับ =w=) เหมือนกับผมจะจมอยู่ในหนองน้ำลึก และไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะย้ายก้นผมออกจากเก้าอี้เลย

ทานิงุจิเดินกลับบ้านพร้อมๆกับเจ้าคุนิคิดะ,ที่ดูจะกังวลเรื่องผมนิดหน่อย อาซาคุระออกจากห้องพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเธอที่ส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข เธอมองมาที่ผมก่อนที่เธอจะออกจากห้องไป มองแบบว่าเธอเป็นห่วงในตัวเพื่อนร่วมชั้น แต่ผมกลับรู้สึกแย่หนักกว่าเดิมอีก

ในที่สุดผมก็กลับมาอยู่ตรงทางเดินที่ระเบียงอีกครั้ง พร้อมกับกระเป๋าในมือหลังจากที่มีคนเข้ามาเพื่อจะทำความสะอาดห้อง

หลังจากเรื่องทั้งหมด ผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ไหนหลังเลิกเรียน

ผมเดินลงบันไดด้วยความหนักใจ และลงมาถึงชั้นล่าง ที่นั่น มีช่องทางสว่างปรากฎขึ้นตรงหน้าผม ผมวิ่งตรงไปที่นั่นทันที

"คุณอาซาฮินะ!"

นี่อาจจะเป็นทางสว่างกว่าเมื่อตอนเที่ยงใช่มั้ย? ที่กำลังเดินมาที่ผมคือเทพธิดาของผม ,ยารักษาทางสายตา และยิ่งกว่านั้นคือคุณซึรุยะก็ยืนอยู่ข้างๆเด็กสาวหน้าสวยคนนั้นด้วย นี่ทำให้ผมดีใจอย่างล้นเหลือจริงๆ

-- บางทีผมควรจะฉลาดกว่านี้อีกหน่อย

ผมวิ่งตรงไปที่รุ่นพี่ทั้งสองด้วยสปีดนรก และจับอย่างแรงที่ไหล่ของคุณอาซาฮินะที่กำลังมองมาที่ผม

"เอ..เอ๋!!"

เธอกำลังตกตะลึงมาก แต่ปากผมก็เริ่มพูดแล้ว

"ฮารุฮิหายไปแล้ว! ห้องโคอิสุมิก็กลายเป็นห้องที่ไม่มีจริง! ผมยังหานางาโตะไม่เจอ แต่อาซาคุระอยู่ที่นี่ และโรงเรียนนี่เริ่มจะแปลกๆไปแล้ว คุณยังเป็นคุณอาซาฮินะอยู่ใช่ไหมครับ?"

ตึง! นั่นคือเสียงกระเป๋าของคุณอาซาฮินะร่วงลงมาบนพื้น

"เอ๋?อ่า, เห ... เอ่อ ด... เดี๋ยวก่อน..."

"คุณคือคุณอาซาฮินะที่มาจากอนาคตใช่มั้ย?"

"....อนาคตงั้นเหรอ? คุณหมายถึงอะไรอะ? และก็ ....ปล่อยฉันเถอะค่ะ"

ผมรู้สึกกระเพาะกลวงเป็นรู คุณอาซาฮินะมองมาที่ผมเหมือนลูกกวางที่เพิ่งเจอสิงโต ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความกลัว และนั่นก็คือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด

ระหว่างที่ผมกำลังช็อคอยู่ ผมรู้สึกว่าแขนผมโดยบิดจนเกิดเสียง.. โอ้ย!!!

"รอเดี๋ยวสิ,เจ้าหนู!"

คุณซึรุยะรวบแขนผมด้วยวิชาป้องกันตัวโบราณ

"นายหยุดกระโจนใส่ชาวบ้านได้แล้ว มิคุรุของชั้นสั่นไปตั้งแต่หัวถึงเท้าแล้วเห็นมั้ย!"

เสียงเธอเหมือนจะหัวเราะ แต่เธอกลับมองมาด้วยสายตาที่คมกริบยังกะดาบ ผมมองไปที่คุณอาซาฮินะ เธอกำลังจะน้ำตาร่วงอีกแล้ว

"นายเป็นแฟนคลับของมิคุรุจากพวกม.4งั้นเหรอ? ทุกอย่างมันต้องมีกระบวนการนะ,เจ้าหนู อะไรก็ตามที่เร็วเกินไปน่ะชั้นไม่ค่อยชอบหรอกนะ"

ผมรู้สึกหนาวไปหลายครั้งแล้ววันนี้ และมันก็กลับมาอีกแล้ว

"คุณซึรุยะ..." ยังคงล็อกแขนผมอยู่ ขณะที่เสียงผมเริ่มจะหายไป

คุณซึรุยะมองผมตรงๆเหมือนว่าผมกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอไปแล้ว

คุณซึรุยะ, คุณก็ด้วยเหรอ...?

"เฮ้, นายรู้จักชั้นได้ไงเนี่ย? แล้วก็ ,นายเป็นใคร? คนรู้จักของมิคุรุงั้นเหรอ?"

ผมเห็นสิ่งที่ผมอยากจะเห็นน้อยที่สุด คุณอาซาฮินะมองผมจากหลังคุณซึรุยะ และส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"ม...ม...ไม่ใช่ ชั้นไม่รู้จักเขาเลย เอ่อ...เขาคงจะสับสนระหว่างชั้นกับคนอื่นมั้ง..."

ผมรู้สึกเหมือนได้ใบประกาศผลสอบที่เขียนว่าผมสอบตกตัวโตๆ ตาผมเริ่มจะพร่ามัว ผมควรจะเงียบกับคำพูดของทุกคนที่เข้าใส่ผม แต่คำพูดของคุณอาซาฮินะทำให้ผมอึ้งหนักอย่างไม่เคยเป็น ตั้งแต่ที่ญาติผมโดนรถชนเมื่อตอนที่ผมยังเด็ก

แน่นอนว่าผมไม่ได้จำเธอสับกับคนอื่นโดยเรียกเธอว่าคุณอาซาฮินะแน่ๆ นอกจากว่าคุณอาซาฮินะคนนี้เป็นคุณอาซาฮินะที่มาจากช่วงเวลาอื่น... อ้อ,ผมนึกออกล่ะ! มีทางเดียวที่ผมจะรู้ว่าคุณอาซาฮินะคนนี้คือคนที่ผมรู้จัก จริงมั้ย?

"คุณอาซาฮินะ"

ผมใช้มือที่ว่างอยู่ชี้ไปที่หน้าอกตัวเอง ผมพูดได้แค่ว่าผมเสียสติไปแล้ว ปากผมพูดออกไปเองทันที

"มันน่าจะมีปานรูปดาวอยู่ตรงนี้บนหน้าอกของคุณ คุณมีใช่มั้ย ถ้าคุณจะอนุญาตให้ผมเช็ค--" (นี่นายทำกับผู้หญิงยังงี้เองเรอะเจ้าเคียวน์ >W<)

ผมโดนอัดด้วยหมัดเต็มแรง

ด้วยฝีมือของคุณอาซาฮินะ

คุณอาซาฮินะหน้าแดงขึ้นมาทันทีจากการกระทำของผม น้ำตาเอ่อล้นเต็มสองตา และยกแขนขึ้นช้าๆ และเหวี่ยงหมัดมาใส่เต็มหน้าผม "...อ่อก" เสียงค่อยๆหายไปพร้อมที่เธอวิ่งหนีหายไป

"นี่! มิคุรุ! อ่า ยังไงดีล่ะเนี่ย ส่วนนายเจ้าหนู เก็บความหื่น(baka-tsuki ใช้ว่าโอตาคุอะ ผมขอแปลตามเนื้อเรื่องละกันนะ ^^)ของนายไว้ซะ! มิคุรุน่ะขี้อายมากนายก็รู้! ถ้านายกล้าทำอะไรกับมิคุรุอีกล่ะก็ นายจะได้ขนหัวลุกแน่!"

แล้วเธอก็บิดข้อมิดผมอีกครั้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมากอดไว้ และวิ่งตามคุณอาซาฮินะไป

"เฮ้, รอด้วยสิ~ มิคุรู้~~~~W

"....."

ผมมองไปอย่างไม่มีความรู้สึก ลมหนาวพัดเข้าสู่หัวของผมอีกครั้ง

นี่มันจบหมดแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย

นีผมจะมีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้ไหม? ถ้าข่าวที่ผมทำให้คุณอาซาฮินะร้องไห้แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียน มันต้องมีไม่น้อยแน่ๆที่จะมารุมกระทืบผม ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมน่าจะทำให้ดีกว่านี้หน่อย บางทีผมน่าจะเตรียมใจไว้

ผมหยุดความคิดทุกอย่าง และโทรเข้ามือถือของฮารุฮิ และก็ได้ยินแค่ว่า "หมายเลขที่ท่านเรียก ยังไม่เปิดให้บริการค่ะ" ผมไม่เคยมีเบอร์บ้านของเธอ และชื่อของเธอก็โดนลบออกไปจากสมุดรายชื่อแล้ว ผมกำลังคิดที่จะไปที่บ้านเธอ แต่เดี๋ยวนะ ผมยังไม่เคยไปบ้านยัยนั่นเลยนี่นา ไม่แฟร์เลยนี่ ยัยฮารุฮิเคยมาบ้านผมแล้วอะ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาคิดแบบนั้นนี่นา

ลองมองข้ามการหายไปของห้องม.4/9ทั้งห้อง ผมตรงไปที่ห้องธุรการและถามหาฮารุฮิและโคอิสุมิว่าป่วยอยู่หรือเปล่า ผลที่ได้แย่อย่างที่คิด ไม่มีนักเรียนในชั้นนี้ที่ชื่อสุซุมิยะ ฮารุฮิ ไม่มีใครที่เพิ่งย้ายมาแล้วมีชื่อว่าโคอิสุมิ อิทสึกิ หรืออย่างน้อยผมก็ได้ยินอย่างนั้น

ผมมาถึงทางตันแล้วสิ

แล้วจะไปต่อที่ไหนล่ะ? หรือว่านี่คือเกม "ฮารุฮิอยู่ไหน" ที่ฮารุฮิจัดขึ้นมา? หรือนี่เป็นที่ให้หาว่าฮารุฮิที่หายไปอยู่ไหน? ว่าแต่เกมนี้มันมีเพื่ออะไร?

ผมเดินไปคิดไป ต้องขอบคุณหมัดของคุณอาซาฮินะที่ทำให้ผมรุ้สึกดีขึ้นมาหน่อย ไม่มีอะไรมาลนก้นผมซะหน่อย ตอนนี้ผมต้องการสมาธิ ใจเย็นๆ

"น่า ,ผมขอร้องล่ะ" ผมพึมพำออกมา

ตอนนี้มีอยู่แค่เป้าหมายเดียวเท่านั้น มันเป็นความหวังสุดท้าย เส้นป้องกันสุดท้าย ถ้าทุกอย่างล่มล่ะก็ ทุกอย่างก็จบ และเกมโอเวอร์

ห้องชมรมวรรณกรรม ที่ตั้งอยู่ที่ตึกเก่า

ถ้านางาโตะไม่อยู่ที่นี่ล่ะ ผมจะทำไงต่อดี?

ผมค่อยๆเดินช้าลง และเหลือไม่กี่นิ้วที่สร้างความกดดันให้ผม หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ผมก็ยืนอยู่ข้างหน้าประตูไม้เก่าๆ ผมวางมือลงบนหน้าอก ตรวจเช็คการเต้นของหัวใจ มันผิดไปจากเดิมมากเลยแฮะ แต่มันก็ยังดีกว่าเมื่อช่วงเที่ยงนั่นล่ะ บางทีจิตประสาทผมคงเริ่มชินชาจากการถูกโจมตีหลายๆครั้งนั่น ผมมาถึงมุมแล้ว ไม่มีทางต่อไปข้างหน้าสำหรับผม นอกจากกลุ่มเมฆหมอกที่มืดสนิท ที่มีสถานการณ์ที่แย่ที่สุดสำหรับผม

ลืมไปได้เลยกับการเคาะประตู ผมเปิดประตูทันที

"...!"

และผมก็เห็น

เด็กหญิงตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ กับหนังสือหลายเล่มบนโต๊ะยาวข้างหน้าเธอ

นี่คือ นางาโตะ ยูกิ มองตรงมาที่ผมผ่านแว่นของเธอ ด้วยสายตาที่ดูประหลาดใจ และอ้าปากขึ้นมา

-----------------------------------------------------------------------------------

แหะๆ ตัดจบไคลแมกซ์อีกแล้ว ^^ ต่อไปนี้คงจะได้อัพน้อยลงนะครับ แต่จะพยายามเต็มที่เลยให้ได้ทีละมากๆ ไม่ใช่กระจุ๋มกระจิ๋มแบบนี้ =w= ยังไงก็ขอลาทุกท่านล่ะคร้าบ ขอตัวไปซื้อของก่อน จะเปิดเรียนแล้วยังไม่ได้ซื้อเลย เหอๆๆ

ขอบคุณทุกท่านมากๆครับ