Suzumiya Haruhi no Shoshitsu-1-4

posted on 20 May 2007 21:15 by cocorico2 in Suzumiya-Haruhi

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทที่ 1 ส่วนที่ 4

"เธออยู่นี่เอง..."

ผมถอนหายใจเบาๆด้วยความเหนื่อยใจและโล่งใจและปิดประตูที่อยู่ข้างหลังผม นางาโตะไม่ได้พูดอะไรเหมือนเดิม แต่ผมก็ไม่ได้ดีใจหรือโล่งใจมากนัก นางาโตะที่ผมรู้จักไม่ได้สวมแว่นตั้งแต่เกิดปัญหากับอาซาคุระ ยังไงก็ตามนางาโตะก็ใส่แว่นเหมือนกับอันที่เธอเคยใส่เมื่อก่อน ผมใช้เวลาคิดนิดหน่อย แต่นางาโตะดูดีกว่านะเวลาเธอไม่ใส่แว่น นั่นแหละความเห็นของผม

ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์ที่นางาโตะแสดงออกมานั้นก็แปลก สิ่งที่อยู่บนหน้าเธอ เหมือนผู้หญิงชมรมวรรณกรรมโดยผู้ชายพุ่งเข้าหา ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักดีเท่าไหร่? นี่มันน่าแปลกใจมากเหรอ? บุคลิกของนางาโตะคือการห่างไกลการแสดงอารมณ์ไม่ใช่เหรอ?

"นางาโตะ"

บทเรียนจากคุณอาซาฮินะยังลอยชัดในจิตใจผม ผมไม่ได้พุ่งเข้าหาเธอทันที และเดินไปที่โต๊ะ

"อะไร?"

นางาโตะตอบโดยที่ไม่ได้ขยับซักนิ้ว

"บอกชั้นหน่อย เธอรู้จักชั้นมั้ย?"

นางาโตะปิดปากลงและขยับขาแว่นของเธอ และห้วงแห่งความเงียบก็กลับมา

ผมเริ่มคิดจะยอมแพ้และจะไปบวชเพื่อละเรื่องทางโลก และคำตอบก็ดังกลับมา

"ชั้นรู้จักคุณ"

นางาโตะมองมาที่หน้าอกของผม ผมเริ่มมีหวังนิดหน่อยละ นางาโตะคนนี้จะต้องเป็นนางาโตะที่ผมรู้จักแน่

"ที่จริงชั้นรู้จักเธอนิดหน่อยน่ะ จะเป็นอะไรมั้ยถ้าเธอจะฟังชั้นพูดซักแปป?"

"..."

"เธอไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นกลึ่มข้อมูลทางชีวภาพที่ถูกสร้างโดยเอเลี่ยน เธอมีพลังที่น่าสนใจที่คล้ายๆกับเวทย์มนตร์ เช่นไม้เบสบอลโฮมรัน และก็เข้าไปในหลุมจิ้งหรีดยักษ์...."

พอผมเริ่มพูด เซนส์ที่บอกผมว่าจะต้องเสียใจภายหลังก็เริ่มเข้าหาผม นางาโตะเริ่มทำหน้าตาแปลกๆ เธอลืมตาและอ้าปากค้าง และมองไปที่รอบๆไหล่ผม ยังกับว่าเธอกลัวที่จะมองผมตรงๆ

"... นั่นคือเธอที่ผมรู้จักมาก่อน ถูกต้องไหม?"

"ชั้นขอโทษนะ"

คำตอบของนางาโตะทำให้ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ขอโทษทำไมล่ะ? ทำไมนางาโตะถึงพูดแบบนี้?

"ชั้นไม่รู้ ชั้นรู้จักว่าคุณเป็นนักเรียนห้องม.4/5 ชั้นเคยเห็นคุณบ่อยก็จริง ยังไงก็ตาม ชั้นไม่รู้เรื่องพวกนั้น สำหรับชั้น นี่คือครั้งแรกที่ชั้นได้คุยกับคุณ"

ความหวังสุดท้ายผมกลายเป็นเหมือนบ้านที่กำลังทลาย กลายเป็นทราย ย่อยยับและสลายไป

"...งั้น เธอก็ไม่ใช่เอเลี่ยน? เธอไม่เคยได้ยินชื่อสุซุมิยะ ฮารุฮิมาก่อนงั้นเหรอ?"

นางาโตะส่ายหัวด้วยความงง และพึมพำว่า"เอเลี่ยน"เบาๆ

"ไม่เคย"

"เดี๋ยวก่อนสิ!"

นอกจากนางาโตะแล้ว ผมจะเชื่อใครได้อีก? ผมเป็นเหมือนลูกหงส์ที่กำลังจะถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง โอกาสสุดท้ายที่จะรักษาสติของผมขึ้นอยู่กับเธอ ถ้ามันหลุดไปอีกล่ะ ผมเป็นบ้าแน่

"ไม่มีทาง!"

โอ้ ไม่นะ ผมเสียการควบคุมตัวเองอีกแล้ว ผมกำลังสับสนไปหมด เหมือนกับลูกไฟสามสีบินวนอยู่รอบตัวผมไม่หยุด ผมหมุนไปรอบโต๊ะ และเข้าไปใกล้นางาโตะ

นิ้วซีดๆกำลังปิดหนังสือ ที่หนาและแข็งมาก ตอนนี้ผมไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น นางาโตะลุกขึ้นจากที่ และก้าวไปข้างหลังราวกับพยายามจะออกห่างจากผม ดวงตาสีดำของเธอหมุนด้วยความลังเล

ผมจับที่ไหล่ของนางาโตะ ผมเสียการควบคุมตัวเองให้มองไปถึงความผิดพลาดกับคุณอาซาฮินะ ผมสนใจแค่ไม่อยากให้นางาโตะหนีไป ถ้าผมไม่จับเธอไว้ล่ะก็ เพื่อนผมทุกคนจะต้องหายไปหมดแน่ ผมไม่อยากเสียใครอีกแล้ว

ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนจากชุดนักเรียนของเธอ ผมพยายามจะพูดเรื่องประวัติของเธอ จนเธอหันหน้าหนีไป

"ได้โปรดเถอะ จำได้ซะที! โลกมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เปลี่ยนจากเมื่อวานมาเป็นวันนี้ ฮารุฮิก็ถูกแทนที่ด้วยอาซาคุระ! ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้งั้นเหรอ? กลุ่มข้อมูลความคิดเอกภพเหรอ? อาซาคุระฟื้นกลับมา เธอน่าจะรู้อะไรมั่งสิ! เธอกับอาซาคุระมาจากที่เดียวกันไม่ใช่เรอะ? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฮะ? ถ้าเธอพูดได้ละก็ อธิบายชั้นที--"

เหมือนกับที่นายทำมาตลอดนั่นล่ะ ผมยังทำต่อไปอีก แต่ผมกลับรู้สึกว่ามีตะกั่วหนักหมุนวนอยู่ในท้องผม

แล้วผลที่กลับมาล่ะ.... เหมือนคนอื่นๆงั้นเหรอ?

นางาโตะปิดตาลง และหน้าเธอก็แดงอีกครั้ง และครางเบาๆ เหมือนจะเป็นลมออกมาจากช่องปากเล็กๆของเธอ และผมก็รู้สึกว่าไหล่เธอกำลังสั่นอยู่ใต้มือผม เหมือนกับลูกสุนัขในอากาศหนาวเหน็บ เสียงกระซิบเบาๆมาถึงหูผม

"พอเถอะ..."

ผมได้สติอีกครั้ง และตอนนี้ หลังนางาโตะก็ชิดกำแพงไปแล้ว หรืออีกนัยนึง ผมผลักนางาโตะไปติดกำแพงโดยที่ไม่รู้ตัว ผมทำอะไรลงไปเนี่ย? ผมทำเหมือนพวกอันธพาลเลยใช่มั้ย? ถ้ามีใครมาเห็นละก็ ผมจะต้องถูกจับใส่กุญแจมือ และนำไปพิพากษาตอนหน้าประชาชีแน่ๆ เมื่อดูๆแล้ว ผมก็เป็นไอ้งั่งที่เข้าหาเด็กสาวเวลาที่อยู่ในห้องชมรมวรรณกรรมแค่สองคน

"ผมขอโทษ"

ผมรู้สึกเรี่ยวแรงหายไปหมดพอผมยกมือขึ้น

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ ผมแค่อยากจะเช็คอะไรบางอย่าง..."

ผมเริ่มเข่าออก และพยุงตัวกับเก้าอี้ และทรุดลงไปตรงนั้น นางาโตะไม่ได้ขยับหลังออกจากกำแพงเลย นี่คงเป็นโชคอย่างนึงที่เธอไม่รีบแจ้นออกนอกห้องไป

ผมมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง และรู้ทันทีว่ารี่ไม่ใช่ฐานลับของกองพัน SOS อีกแล้ว ในห้องมีชั้นวางหนังสือและเก้าอี้พับ และคอมตั้งโต๊ะบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตัวเครื่องไม่ได้เหมือนกับที่ฮารุฮิไปขโมยมาจากชมรมคอมด้วยการแบล็กเมล์ แต่ดูจะเก่ากว่าซักสามรุ่นได้ จะให้เทียบล่ะก็ คงเหมือนรถม้ากับรถด่วนพลังแม่เหล็ก

โต๊ะของหัวหน้าที่มีแท่งสลักคำว่า "หัวหน้า" ไม่มีให้เห็น และตู้เย็นหรือพวกชุดคอสเพลย์ก็ไม่มีเช่นกัน ไม่มีเกมกระดานที่โคอิสุมิเอามา ไม่มีสาวใช้ ไม่มีหลานสาวของซานต้า ไม่มีอะไรเลย

"โธ่เว้ย!"

ผมกุมหัวตัวเอง เกมโอเวอร์แล้ว! ถ้านี่เป็นการทำร้ายจิตใจของใครบางคนล่ะ ยินดีด้วย พวกเธอทำสำเร็จแล้ว! ผมจะยกย่องเธอ แล้วใครกันล่ะที่อยู่เบื้องหลัง? ฮารุฮิ? กลุ่มข้อมูลที่มีความคิดในเอกภพ? หรือเป็พวกศัตรูที่ยังไม่เผยตัวบนโลกนี้?...

ผ่านไปประมาณห้านาที ผมได้ข้อยุติซักที ผมเงยหัวขึ้นมามอง

นางาโตะที่ยังติดอยู่กับกำแพง มองตรงมาที่ผม แว่นเธอสี่นนิดหน่อย ขอบคุณพระเจ้าที่นางาโตะไม่มีท่าทีว่ากลัว แต่ดูเหมือนน้องสาวที่มีโอกาสพบกับพี่ชายที่ตายไปแล้วบนถนนย่านชานเมืองมากกว่า อย่างน้อยเธอคงไม่พูดถึงปัญหานี้ ในปัญหาแบบนี้ นี่เป็นสิ่งที่ทำให้โล่งใจขึ้นมาหน่อย

ทำไมคุณไม่นั่งล่ะ? ผมเริ่ม แต่ก็นะ ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ของนางาโตะนี่นา ผมจะลุกให้เธอนั่งดีมั้ย หรือว่าผมควรจะกางเก้าอี้อีกซักตัว? โอ้ และเธอจะต้องไม่อยากนั่งใกล้ผมแน่

"ขอโทษนะ"

อีกหนึ่งคำขอโทษ และผมก็ลุกขึ้น เอาเก้าอี้พับมาอีกตัว และขยับไปที่กลางห้อง ห่างจากนางาโตะพอสมควร ผมกางเก้าอี้ออกและนั่งลง และเอามือกุมหัวตัวเองต่อ

นี่ก็แค่ห้องชมรมวรรณกรรมเล็กๆ วันหนึ่งเมื่อเดือนพฤษภา ฮารุฮิลากผมมาเหมือนกับหุ่นยนต์ที่บ้าคลั่ง และเราก็เจอกับนางาโตะเป็นครั้งแรก ห้องที่ผมเห็นครั้งแรกนั้นก็เหมือนกับที่นี่ ตอนนั้นในห้องมีแค่โต๊ะ เก้าอี้ ชั้นวางหนังสือ และก็นางาโตะเท่านั้น ตอนนี้ ห้องนี้ถูกวางเครื่องประดับหลายอย่างไปทั่ว ทั้งหมดเพราะฮารุฮิประกาศว่า "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ห้องนี้คือห้องชมรมของเรา!" รวมถึงอุปกรณ์อย่างกระติกน้ำร้อน กาน้ำ หม้อดิน ตู้เย็น คอมตั้งโต๊ะ...

"เดี๋ยวสิ"

ผมเอามือออกจากหัว

เดี๋ยวสิ มีอะไรที่นี่อีกครั้งล่ะ?

ที่แขวนเสื้อผ้า เครื่องทำน้ำร้อน กาน้ำชา ถ้วยชา เครื่องเล่นเทปเก่าๆ...

"ไม่ใช่พวกนี้"

ลองหาของที่ไม่ได้อยู่ในห้องตอนที่ยังไม่ได้เป็นรังของกองพัน SOS แต่เพิ่งมามีทีหลัง และมีอยู่ตอนนี้!

"คอมพิวเตอร์!"

รูปร่างต่างกันลิบ เหมือนก็แค่วางไว้บนพื้น และดูเหมือนจะไม่ได้ต่อเน็ตด้วย ยังไงก็ตาม นี่เป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดแล้ว มันเป็นเหมือนคำตอบของเกม"จับผิดภาพ"นั่นแหละ

นางาโตะยังยืนอยู่ เธอมองมาที่ผมตั้งนานแล้ว แต่พอผมหันไปหาเธอบ้าง เธอจะก้มมองไปที่พื้น พูดก็พูดนะ ผมเห็นเธอหน้าแดงอีกแล้ว

เฮ้... นางาโตะ นี่ไม่สมเป็นเธอเลยนะ! เธอไม่เคยหลบสายตาและก็ไม่เคยหน้าแดงแบบนี้ด้วย

บางทีมันคงไม่มีประโยชน์ แต่ผมพยายามจะไม่รบกวนตอนผมยืนขึ้น หรือไม่ทำให้เธอตกใจ

"นางาโตะ"

ผมชี้ไปที่คอมพิวเตอร์

"ผมขอใช้คอมนี่แปปนึงได้มั้ย?"

นางาโตะดูจะอึ้งและค่อยๆสับสน เธอมองสับไปมาระหว่างคอมกับผมอยู่พักนึง และเธอก็กระซิบขึ้นมา

"รอแปปนะ"

--------------------------------------------------------------

นึกว่าจะไม่ได้อัพซะแล้ว แต่ขอตัดจบสั้นๆนะครับ ไม่งั้นตอนที่ 5 จะมีนิดเดียว - - ขอโทษน้อที่ลงไม่ยาว อ่านไม่จุใจกันเลย อิอิ งั้นแถมรูปสีของส่วนที่ 2 ก่อนละกันเนาะ ลืมลงให้ =w=