suzumiya haruhi no shoshitsu -2-1

posted on 31 May 2007 21:40 by cocorico2 in Suzumiya-Haruhi

การหายตัวไปของสุซุมิยะ ฮารุฮิ บทที่ 2 ส่วนที่ 1

จบวันที่ 18 ธันวาในสภาพที่เหมือนกับติดหนึบอยู่ในขวดกาว และก็ได้เวลาเริ่มต้นวันใหม่

19 ธันวาคม

จากวันนี้เป็นต้นไปเราจะเรียนน้อยลงกว่าปกติ ที่จริงควรจะน้อยลงได้นานแล้วละ แต่รร.ผมเจอรร.คู่แข่งกดดันเรื่องผลการทดสอบระดับชาติ ผอ.เลยแทบควันออกหูและพยายามสร้างความเปลี่ยนแปลงระบบการศึกษาของสถาบันให้ดีขึ้น หลังจากนั้น อดีตก็ไม่ได้เปลี่ยนไป หรือก็คือ แทบไม่ช่วยอะไรอยู่ดี

โรงเรียนเขตเหนือไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แต่ทุกอย่างรอบๆตัวผมและกองพัน SOS กลับเปลี่ยนไป ผมไปโรงเรียน และพยายามมองหาการขาดเรียนของคนอื่นแบบไม่ได้เจาะจงอะไร เจ้าทานิงุจิคงจะร้อนถึง 40 องศาแล้ว เมื่อผมไม่เห็นหมอนั่นในห้องม.4/5

และวันนี้ อาซาคุระก็ยังนั่งอยู่ข้างหลังผมแทนที่ฮารุฮิ

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ เธอตื่นดีรึยังล่ะวันนี้? ถ้าเป็นงั้นคงจะดีนะ"

"เดี๋ยวก็รู้น่ะ"

ผมวางกระเป๋าบนโต๊ะด้วยสีหน้าเฉยๆ อาซาคุระเอามือมาเท้าคางไว้

"แต่ว่าแค่เธอลืมตาอยู่ก็ยังไม่ได้หมายความว่าเธอจะตื่นอยู่ การที่จะเข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่คงต้องเริ่มจากการจำเหตุการณ์จากสายตา เธอเป็นไงมั่งล่ะ? พอจะเข้าใจสถานการณ์บ้างยัง?"

"อาซาคุระ"

ผมเอนตัวไปข้างหน้าและจ้องไปที่อาซาคุระ

"บอกชั้นอีกอย่าง: เธอจำอะไรไม่ได้เลย หรือเธอแค่เล่นตลก? เธอไม่ได้พยายามจะฆ่าชั้นก่อนหน้านี้งั้นเหรอ?"

ใบหน้าของอาซาคุระดูเศร้าลงทันที และมองมาด้วยความอดกลั้น

"...ดูเหมือนว่าเธอยังไม่ตื่นสินะ นี่คือคำแนะนำของชั้น: ไปหาหมอซะ! ไปก่อนที่มันจะสายไป!"

เธอปิดปากลง และหันไปคุยกับคนแนโดยที่ไม่สนใจผม

ผมมองกลับไปข้างหน้าอีกครั้ง กอดอก และมองตรงไปในอากาศ

ปล่อยไปงี้แหละ (แล้วเจ้าเคียวน์ มันก็เริ่ม พล่ามอีกแล้ว...)

มาเล่าเรื่องกันดีกว่า ที่แห่งหนึ่ง มีคนที่โชคร้ายสุดๆ โชคร้ายไปทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรม คนๆนี้มีตัวตนอยู่ในคราวเคราะห์ และองค์เจ้าชายสิทธัตถะผู้ตรัสรู้ชอบได้ด้วยพระองค์เอง เกิดไม่เหลียวแลคนๆนี้ เขา(หรืออาจจะเป็น "เธอ" แต่ผมขอใช้ว่าเขาเพื่อเลี่ยงปัญหาละกัน) กำลังตกอยู่ภวังค์ฝันพร้อมๆกับทรมานไปกับความโชคร้ายของตน และวันรุ่งขึ้น เมื่อเขาตื่นขึ้นมา โลกก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นหลังมือโดยสมบูรณ์ กลายเป็นโลกที่มหัศจรรยืเกินจะบรรยาย ที่ไม่มีคำใดจะอธิบายได้ดีกว่าคำว่า "ยูโทเปีย" อีกแล้ว ในโลกนี้ ความโชคร้ายของเขาได้ถูกปัดพ้นไป และทั้งร่างกายและวิญญาณของเขาถูกเติมเต็มด้วยโชคในทุกอณู ไม่มีเคราะห์ใดๆที่จะตกถึงไหล่เขาอีก และเขาจะต้องถูกใครบางคนดึงจากนรกขึ้นมาในคืนเดียว

แน่นอน คนๆนี้ไม่ได้เล่นบทนั้นแน่ๆ เขาถูกใครบางคนที่เขาไม่รู้จักดึงออกมา และไม่รู้ถึงเป้าหมายที่แท้จริงของใครคนนั้น ไม่มีใครรู้ว่าทำไมต้องเป็นคนๆนี้ บางทีสวรรค์เท่านั้นที่รู้

แล้ว สถานการณ์แบบนี้ คนๆนั้นควรจะดีใจมั้ย? พอเปลี่ยนโลก เคราะห์ทั้งหลายก็หายไป (แปลมาตั้งยาว เพิ่งเข้าใจว่า เคราะห์ที่เจ้าเคียวน์มันพล่ามอยู่ คือฮารุฮิและกองพัน SOS =w=)อย่างไรก็ตาม โลกนี้ต่างไปจากที่เขารู้นิดหน่อย และเรื่องที่น่าพิศวงที่สุดคือ ใครเป็นเบื้องหลังของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

สถานการณ์แบบนี้ ด้วยการวิเคราะห์ที่ดีที่สุดที่เป็นไปได้ ใครเป็นคนที่คนๆนี้ควรจะขอบคุณมากที่สุด?

คำพูดข้างบนนั่น คนๆนี้ไม่ใช่ผม มันต่างกันเกินไป

ก็นะ... ผมว่าบทอุปมาอุปไมยด้านบนนั่นดูแย่เกินไปสำหรับผม ผมก็ไม่ได้โชคร้ายสุดๆมาตลอดจนถึงเมื่อวานนี้ และตอนนี้ ผมก้ไม่ใช่คนที่โชคดีที่สุดด้วย

ยังไงก็ตาม ถ้ามองข้ามปัญหาใหญ่ข้อนี้ไปแล้ว บทพล่ามข้างบนนั่นก็ใกล้เคียง แม้จะไม่ค่อยตรงประเด็นเท่าไหร่ ประสาทของผมถูกรัวด้วยเรื่องแปลกๆที่อยู่รอบๆยัยฮารุฮิมาตลอด และตอนนี้นิทานนั่นก็ไม่เป็นประเด็นสำหรับผม

ยังไงก็ตาม--

ที่นี่ ไม่มีฮารุฮิ ไม่มีโคอิสุมิ นางาโตะกับอาซาฮินะก็เป็นแค่คนธรรมดา และเรื่องทั้งหมดของกองพัน SOS ก็ถูกลบไปโดยสมบูรณ์ ไม่มีเอเลี่ยน ไม่มีนักท่องเวลา ไม่มีเอสเปอร์ ยิ่งไปกว่านั้น แมวก็พูดไม่ได้ นี่เป็นแค่โลกที่สุดแสนจะธรรมดา

แล้วมันเป็นยังไงมั่งล่ะ?

โลกไหนที่เหมาะกับผมมากกว่ากัน? โลกไหนที่จะทำให้ผมดีใจได้? โลกก่อนหน้านี้ หรือโลกนี้?

ตอนนี้ผมมีความสุขมั้ย?

----------------------------------------------------------------------------------

ต้องขออภัยที่แปลได้สั้นนิดเดียว มีปัญหาตอนไปรายงานตัวร.ด.ที่เกิดผิดพลาดอย่างรุนแรง ทำให้ถึงบ้านช้ากว่าปกติถึง 2 ช.ม. แล้วต้องทำเว็บบอร์ดโรงเรียน และยังมาเจอประโยคมึนๆของเจ้าเคียวน์อีกแน่ะ วันนี้เลยน็อกแค่นี้ครับ TT^TT

ขอสัญญาแก่ทุกท่านที่ตามอ่านงานแปลของผมว่า ส่วนที่ 2 จะยาวเป็นพิเศษครับ =w=

แล้วก็ ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเม้นใน Entry ที่แล้วนะครับ แถมรูปขอบคุณ 1 รูปด้วยงับ โชคดีครับทุกท่าน