Watashi wa Kagami ga daisuki desu~~

วันนี้ขอพูดถึงเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยนะครับ

"ขอบคุณที่รักกัน ขอบคุณทุกครั้งที่คอยปลอบชั้น ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่ ......

.....จะตอบแทนความรัก ที่ชั้นได้จากเธอ อย่างไร ก็รู้ยังไม่ดีพอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด"

"ตกลงคือพรหมลิขิต ใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม อย่างนั้นขอได้ไหม.....

.....โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน นานถึงจนวันตาย.....ชั้นขอได้ไหม..."

เพลงแรกเป็นเพียงแค่เพลงที่สื่อความรู้สึกของทุกคน ส่วนเพลงที่สองคือเพลงที่ทุกคนร่วมกันถ่ายทอดออกมา

กีฬาสีปีนี้เริ่มต้นด้วยปัญหา ตั้งแต่การที่ลดวันจัดเหลือเพียง 2 วัน,การจัดในวันอังคารกับพุธ ต่อมาคือการซ้อมกองเชียร์ ที่รุ่นพี่ต้องเหนื่อยพอสมควร เพื่อให้น้องได้ทำอย่างเต็มที่ การแบ่งงานที่ไม่ลงตัวในห้อง และที่สำคัญ.... ความขัดแย้งระหว่างครูและนักเรียนในห้อง จนเกิดเป็นปัญหาหมางใจกันมาตั้งแต่เริ่มช่วงกีฬาสี

แต่เมื่อทุกคนมีหน้าที่ ที่จะต้องพาสีเขียวที่เป็นสีประจำห้อง ไปให้ได้ไกลที่สุด ทุกคนก็ยุติความหมางใจกันลง ไม่ว่าจะด้วยเหตุชั่วคราว หรือจะจบเรื่องราวทั้งหมดก็ตาม แต่ทุกคนก็ร่วมมือกันเต็มที่ เพื่อให้งานทุกอย่างออกมาดีที่สุด

แต่กระนั้นก็ยังมีเหตุอีกหลายประการ ซึ่งเป็นอุปสรรคขวางกั้น ไม่ว่าจะเรื่องของกีฬา ความผิดพลาด(?)ของฝ่ายจัดการแข่ง ความเอนเอียงในการตัดสินกีฬาบางชนิด(??) และก็รวมไปถึงข้อผิดพลาดและเหตุสุดวิสัยหลายประการ ที่เป็นเหตุให้เราไปได้ไม่ไกลนัก

เราอาจจะได้รางวัลเพียง 2 ถ้วยจากทั้งหมด 15 ถ้วย แต่สิ่งที่น่าประทับใจคือ ทุกคนเต็มที่กับงานของแต่ละคน รวมถึงน้องๆที่ทำหน้าที่ได้อย่างดี (จนเราอายแทนเพราะสมัยเรามันเละสุดๆ) เราอาจจะไม่ได้ชนะในการแข่งขัน แต่เราชนะใจของตัวเองได้ ทุกอย่างจึงออกมาอย่างดีที่สุดเท่าที่พวกเราจะทำได้ การได้ถ้วยรองชนะเลิศในแทบทุกรายการที่ไม่ชนะเลิศ น่าจะบอกถึงทุกอย่างได้ ว่าเราเองก็ไม่ได้แพ้ใครง่ายๆเหมือนกัน

ถ้าทุกอย่างจบลงแค่นี้ ก็คงเป็นเพียงกีฬาสีที่ทุกคนเต็มที่กันสมกับเป็นปีสุดท้าย.....

หากแต่ไม่เพียงเท่านี้ เมื่อพวกเราได้เลือกวันที่จะฉลองในความสำเร็จของเรา วันที่จะมีแต่ความสุข....

วันนั้นคือวันที่ทุกคนมีความสุขที่สุด เมื่อแต่ละคนต่างกล้าที่จะพูด กล้าที่จะปรึกษากัน แล้วความขัดแย้งในอดีตที่ผ่านมานั้น ก็มลายหายไป เมื่อทุกคนเข้าใจกัน ทุกคนก็จะมีแต่ความสุข

บรรยากาศที่หาได้ยากยิ่งแบบนี้ ผมเชื่อว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอแน่ๆ แต่มันคือครั้งแรกๆ ที่เราได้ร่วมแสดงความรักที่มีต่อครูของพวกเรา แสดงให้เห็นว่าเราเชื่อใจเค้า แม้ในอดีตจะเคยทำผิดไป แต่เราก็พร้อมจะขอโทษและให้อภัยกัน

ขอให้พวกเรา6วิทย์1ทุกคน รักกันไปนานๆ และตลอดไปนะครับ ^^

คั่นด้วยรูปบรรยากาศกีฬาสีของรร.เสสะเวชวิทยาปีการศึกษา 2550 น้อ

เอาแค่น้ำจิ้มละกันน้อ เพราะของจริงมีกว่าพันรูป เจ้าของบล็อคของตายอนาถเป็นแน่แท้ถ้าจะเอาลงมาทั้งหมด

จบการบรรยายเพียงเท่านี้

บ๊ายนี~~~

PS. ขอให้ชาว 6 วิทย์ 1 รักกันนานๆนะครับ ^^

PS2. ไม่มีรูปเจ้าของบล็อกนะเอ้อ ^^